Πρόταση γιὰ μιὰ Διαφορετικὴ Παγκοσμιοποίηση

Πρόταση γιὰ μιὰ Διαφορετικὴ Παγκοσμιοποίηση

Σκέψεις γιὰ τὴν λησμονημένη μας Ῥωμαϊκότητα, ἐν μέσῳ ἀγρίας Καταιγίδας 

15 Ιαν 2012

Γράφει ὁ Κυριάκος Παπαδόπουλος

«Ἀστὴρ προτρέχει καὶ λάμπει ἐν σπηλαίῳ, τὸν Δεσπότην τοῦ ἡλίου τοῖς μάγοις καταμηνῦσαι• βρέφος γὰρ ὤφθη, καὶ σὰρξ ἐκ τῆς Παρθένου, τὴν παλαιὰν παρακοὴν τοῦ Ἀδὰμ ἐξαφανίζων. Αὐτὸς τὸ κράτος ὑμῶν, δεσπόται, εἰς μῆκος χρόνων φυλάξῃ εἰς ἀνέγερσιν Ῥωμαίων»

ΜΕΡΟΣ Α΄ 

............ Στόχος αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου εἶναι νὰ προσπαθήσουμε νὰ ψηλαφίσουμε τὴν λησμονημένη μας καταγωγή, τὴν ῥωμαϊκότητά μας, κόντρα στὴν ἐπικρατοῦσα κρατικὴ ἀντίληψη γιὰ τὰ περὶ ταυτότητας, τὴν ὁποῖα συντηροῦν μὲ ὑπερβάλλοντα ζῆλο κύκλοι διανοουμένων. Μιὰ ἀντίληψη ποὺ εὐδοκίμησε στὸ Κράτος ποὺ ῥήμαξε τὴν ἐπαρχία, τὸ χωριό, τὶς Παραδόσεις, τὶς διαλέκτους, τὸ ἴδιον κάθε κοινότητας [20].

Ὑπόσχομαι νὰ κλείσω τὸ ἄρθρο αὐτὸ εὐχάριστα, ἀναφερόμενος στὶς αὐλικὲς τελετὲς καὶ συγκεκριμένα στὸ τυπικὸ τῶν Χριστουγέννων, ὅπως τὰ παραθέτει ἡ χεῖρα τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου Ζ΄ τοῦ Πορφυρογεννήτου. Θὰ νιώσει ψυχικὴ ἀνάταση ὁ ἀναγνώστης, διαβάζοντας τὰ ἄκτα τῶν Χριστουγέννων: ὁ ἀναγνώστης ποὺ διψᾶ γιὰ κάθε τὶ γνήσιο, γιὰ κάθε τὶ αὐθεντικό. Θὰ νιώσει νὰ ξυπνᾶ κάτι μέσα του, κάτι ποὺ τοῦ τὸ στερεῖ ἐδῶ καὶ δύο περίπου αἰώνες ὁ ἀφόρητος ἑλλαδιτισμὸς καὶ ἡ ἐπαρχιωτίλα τοῦ μεταπρατικοῦ Κράτος στὸ ὁποῖο ζεῖ.

Ἄς ξεκινήσουμε λοιπὸν μὲ τὰ δύσκολα!

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος - Ο τελευταίος των "Βυζαντινών", ο πρώτος των Ελλήνων

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος - Ο τελευταίος των "Βυζαντινών", ο πρώτος των Ελλήνων

29 Μάιος 2011

Σαράντος  Καργάκος

Σχόλιο

    
Kyriakos Papadopoulos  - Λάθος στις πηγές του κ. Καργάκου

              

Από έλλειψη χρόνου, σταματώ το βιντεάκι στο λεπτό 13:27, όπου ο κ. Καργάκος ξεκινά το δεύτερο μέρος της ομιλίας του.
Θα συνεχίσω την ακρόαση κάποια άλλη στιγμή, αλλά προς το παρόν μου είναι υπεραρκετά τα 13:27 λεπτά, για να βγάλω κάποια ασφαλή συμπεράσματα.
Ο αξιότιμος κ. Καργάκος, όπως και ο κ. Χολέβας, ακόμα και ο αγαπητός π. Γεώργιος Μεταλληνός, πέφτουνε στην ίδια παγίδα: συμβουλεύονται μπαγιάτικες πηγές, και -δεν έχουν τον χρόνο; την πείρα;! την γνώση;!- είναι αποκομένοι από τις εξελίξεις της ιστορικής επιστήμης.
 Η "απάντηση" του (ηρωικού) βασιλέα Κων. ΧΙ Παλαιολόγου, προς τον Μεχμετ ΙΙ, είναι παρμένη από το Chronicon Maius, του ψευδο-Σφραντζή, του Μακαρίου Μελισσηνού δηλαδή.


O γνήσιος Γεώργιος Σφραντζής είναι, κατά κοινή ομολογία της επιστημονικής κοινότητας, ο συγγραφέας του γνωστού Chronicon Minus [1], το οποίο, μέχρι στα 1930, θεωρούταν επιτομή στο Maius. Έρχεται ο Jean-Falier Papadopoulos για να αποκαλύψει ότι το Maius αποτελεί πλαστογράφηση και εκτενή αντιγραφή αλλογλώσσων χρονικών, από το χέρι του Μακαρίου Μελισσηνού/Μελισσουργού, και των συνεργατών αυτού, και από τότε, μέχρι σήμερα, έχει γίνει "της ανάλυσης" πάνω στο θέμα, το οποίο έχει στην ουσία κλείσει επιστημονικά.


Το αρχαιότερο χειρόγραφο του Minus είναι το 1570-80 : Neap. Bibl. Nat. XVI A. Με βάση αυτό ο Μελισσηνός/Μελισσουργός συνέταξε το Maius, κατά πάσα πιθανότητα, κατά τον καθηγητή Μάριο Φιλιππίδη.
 Δυστυχώς οι άνθρωποι της "διανόησής" μας, ειδικά αυτοί που δεν βρίσκονται σε πανεπιστημιακό χώρο, δεν συμμετέχουν σε διεθνή συνέδρια, δεν αρθρογραφούν σε journals με κριτές και/η δεν έχουν ένα διδακτορικό, είναι διανοούμενοι "εσωτερικής κατανάλωσης". Δεν είναι σε θέση να αρθρώσουν λόγο σ' ένα σοβαρό επιστημονικό ακροατήριο.
 Αν θέλουμε μια νέα Ελλάδα, θα πρέπει να σοβαρευτούμε, και να εκσυγχρονιστούμε πραγματικά. Διότι άλλο πράγμα να αναφερόμαστε σε δημοτικά άσματα, σε Παραδόσεις, και άλλο να μιλούμε για Ιστορία. Εκεί πάσχουμε: τείνουμε να τα μπερδεύουμε αυτά τα δύο. Κι αυτό έχει ολέθριες συνέπειες: ζούμε αποκλεισμένοι από την Γνώση, σε ένα κελάρι, δεν έχουμε τα ελάχιστα πνευματικά όπλα να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς μας, εντός κι εκτός Ελλάδος...


[35.9] «Καὶ τῇ κθ-ῃ Μαΐου, ἡμέρᾳ γ-ῃ, ὥρᾳ τῆς ἡμέρας ἀρχῇ ἀπῆρε τὴν Πόλιν ὁ ἀμηρᾶς, ἐν ᾗ ὥρᾳ καὶ ἁλώσει τῆς πόλεως καὶ ὁ μακαρίτης αυθέντης μου καὶ βασιλεὺς κὺρ Κωνσταντῖνος σκοτωθεὶς ἀπέθανεν, ἐμοῦ πλησίον αὐτοῦ οὐχ εὑρεθέντος τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ, ἀλλὰ προστάξει ἐκείνου εἰς ἐπίσκεψιν δῆθεν ἄλλου μέρους τῆς πόλεως, ἰού, ἰοὺ κἀμοί, τῆς προνοίας οὐκ εἶδ' εἰς τίνα με καιρὸν φυλαττούσης».


Το παραπάνω είναι το μοναδικό απόσπασμα, στο Minus, όπου γίνεται αναφορά στην Άλωση της Πόλης. Ακολουθεί επιγραμματική αναφορά στις επιστολές και τ' ανταλλάγματα του (ηρωικού) βασιλέως, σε άλλους βασιλείς, για να σωθεί η Πόλη έστω και την τελευταία στιγμή. Πουθενά αλλού δεν γίνεται αναφορά σε μάχη ή σε κάποιον "λόγο" του Κων. Παλαιολόγου.


Ο ψευδο-Σφραντζής συνέγραψε το χρονικό του έναν αιώνα μετά, στην Νάπολη, και σημαντικές πληροφορίες, στο τρίτο βιβλίο, αντλήθηκαν από την επιστολή του επισκόπου Λεοντάρδου του Χίου, προς τον Πάπα. Όλες αυτές οι πηγές έχουνε γίνει φύλλο και φτερό, και η γλωσσολογική ανάλυση προδίδει τις ακριβείς πηγές που δανείστηκε τόσο ο Μελισσηνός, όσο και ο γενοβέζος επίσκοπος Λεονάρδος (!), ο οποίος επίσης κατασκευάζει αρκετά γεγονότα στην επιστολή του.


Σας παραθέτω βασική βιβλιογραφία, και θα δώσω εκτενή με την πρώτη ευκαιρία. Για όσους έχουνε πρόσβαση στο TLG, η διασταύρωση πηγών μπορεί να γίνει σε δεύτερα...

1453

1453

27/05/2013

Του Βλάση Αγτζίδη


Με αφορμή τα 560 χρόνια από την Άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς επιμελήθηκα ενός αφιερώματος στις Ιστορικές σελίδες της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (26 Μαϊου 2013).

Το αφιέρωμα περιείχε παρουσίαση της εποχής, των ταυτοτήτων των αντιμαχόμενων δυνάμεων και ένα Χρονολόγιο των γεγονότων που κατέληξαν με την Άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ και το στρατό του.

560 χρόνια από την Άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς

Η Άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 έκλεισε οριστικά μια μεγάλη ιστορική περίοδο που ξεκίνησε με την ίδρυση της Κωσταντινούπολης από το Μεγάλο Κωνσταντίνο και χαρακτηρίστηκε από τον  βαθμιαίο εξελληνισμό του ρωμαϊκού ανατολικού κράτους, ως απόρροια του περιορισμού σε ελληνόφωνα εδάφη, τη κυριαρχία του ρωμαϊκού νομικού συστήματος και της ελληνικής γλώσσας και γραμματείας. Η Άλωση της Πόλης και λίγο αργότερα η κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και η κατάληψη του Μυστρά επιβεβαίωσαν την οριστική κυριαρχία ενός άλλου πολιτισμικού μοντέλου που είχε γεννηθεί αιώνες πριν στις ερήμους της Αραβίας: του Ισλάμ.

Παρότι η ανάκληση εκείνων των ιστορικών γεγονότων γίνεται σήμερα με  αντιιστορικές  ταυτίσεις, όπου οι τότε Τούρκοι και Βυζαντινοί ευθέως ανάγονται στους σύγχρονους Τούρκους και Έλληνες, όπως έχουν διαμορφωθεί στην εποχή του πολιτικού έθνους, εν τούτοις η πραγματικότητες εκείνη την εποχή σε επίπεδο ταυτοτήτων ήταν διαφορετικές. Οι Οθωμανοί, αυτό-ορίζονταν αποκλειστικά ως μουσουλμάνοι. Η ταυτότητά τους ήταν αποκλειστικά θρησκευτική χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης. Ο όρος «Τούρκος» για τους μουσουλμάνους ήταν απαξιωτικό. Από το 12ο αιώνα που εμφανίζονται οι δερβίσηδες, «Τούρκος» σημαίνει κάτι το απεχθές, βάρβαρο. Ο Τζελαλεντίν Ρουμί, ο σημαντικός Πέρσης ποιητής και Σούφι, αναφέρει: «ο Θεός έπλασε τους Ρωμιούς και τους Τούρκους. Τους Ρωμιούς για να δημιουργούν  και τους Τούρκους για να καταστρέφουν». Οι χριστιανοί ορίζουν τους μουσουλμάνους ως «Τούρκους» με τη θρησκευτική έννοια. Όπως «Ρωμιός» σήμαινε χριστιανός, έτσι και το «Τούρκος» δεν είχε καμιά εθνική σημασία. Ο όρος εθνικοποιείται με την εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού στα τέλη του 19ου αιώνα και το τουρκικό κράτος θα στηθεί πάνω στην απαξιωτική αυτήν έννοια. Και για να το κατανοήσουμε αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε τον τρόπο που συγκροτήθηκαν οι πληθυσμιακές ομάδες κατά το Μεσαίωνα.

Το χρονικό Αλώσεως της Βασιλεύουσας

Το χρονικό Αλώσεως της Βασιλεύουσας

29 Μαΐου 2011

1404 μ.Χ. Γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος από τον Μανουήλ Παλαιολόγο και την Ειρήνη Δράγαζη

1430 μ.Χ. 29 Μαρτίου. Αλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους!

1437 μ.Χ. 27 Νοεμβρίου. Ο βασιλιάς Ιωάννης Παλαιολόγος - αδερφός του Κωνσταντίνου - πηγαίνει στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια για τον Τουρκικό Κίνδυνο. Στη θέση του στην Πόλη, μένει ο Κωνσταντίνος.

1439 μ.Χ. 6 Ιουλίου. "ʼAλωση της Ορθοδοξίας" επιχειρείται στην Ιταλία, αφού "υπογράφεται" στη Φλωρεντία η "Ψευδοένωση των εκκλησιών", από τον αδελφό του Κωνσταντίνου, βασιλέα Ιωάννη Παλαιολόγο… Αρνήθηκε τότε να υπογράψει ο μέγας Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός Επίσκοπος Εφέσσου , έχων το αξίωμα του Εξάρχου της Συνόδου και Τοποτηρητού των Ανατολικών Πατριαρχών και ο αδερφός του Ιωάννης, Διάκονος και Αρχιφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας, ο Επίσκοπος Σταυρουπόλεως Ησαΐας και ο Ιβηρίας που απείχε επίτηδες.

Το ιερό δισκοπότηρο της βυζαντινής ιστορίας

Το ιερό δισκοπότηρο της βυζαντινής ιστορίας

Μαΐου 27, 2009

Η Πόλις εάλω - Τρίτη 29 Μαίου 1453

Η Βασιλεύουσα πέφτει στα χέρια των Οθωμανών και ο τελευταίος της αυτοκράτορας, τα ξημερώματα αυτής της Τρίτης, πολεμώντας σαν απλός στρατιώτης σκοτώνεται στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. Θρύλοι, μύθοι και μυστικοί πόθοι συνόδευσαν τον θάνατό του. Ο πιο γνωστός θρύλος λέει ότι τη στιγμή που ο βασιλιάς περικυκλώθηκε από τους Τούρκους, ένας άγγελος του Κυρίου τον άρπαξε και τον έκρυψε σε μια σπηλιά, αφού πρώτα τον μαρμάρωσε. Στη σπηλιά αυτή περιμένει για αιώνες ο "Μαρμαρωμένος Βασιλιάς" να ξαναέρθει την κατάλληλη στιγμή, "το πλήρωμα του χρόνου", και ο άγγελος Κυρίου θα του ξαναδώσει τη ζωή και το σπαθί του για να διώξει τους Τούρκους από την Κωνσταντινούπολη θα τους κυνηγήσει μέχρι την "Κόκκινη Μηλιά" και στη μάχη που θα γίνει οι Τούρκοι θα νικηθούν και "θα κολυμπήσει το μοσχάρι στο αίμα τους". Ο θρύλος προσθέτει, ακόμα, ότι οι Τούρκοι ψάχνουν συνεχώς να ανακαλύψουν τη σπηλιά, όπου βρίσκεται ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς για να χτίσουν την είσοδό της, ώστε να μην μπορεί να ξαναβγεί από εκεί. Όμως, οι προσπάθειες τους είναι συνεχώς άκαρπες, αφού ο άγγελος προστατεύει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και περιμένει την εντολή του Θεού για να τον ξυπνήσει.

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Γεννάδιος, Ιουστινιάνης

XXXVIII 2. Ταυτόχρονα κατέφτασε από τη Γένουα ένας άνδρας που ονομαζόταν Ιωάννης Λόγγος, της οικογένειας Ιουστινιάνι, με δύο τεράστια πλοία, έχοντας βαρύ και αποτελεσματικό εξοπλισμό, συνοδευόμενος από νέους ενόπλους Γενουάτες, γεμάτους πολεμικό μένος. Κι αυτός ο Ιωάννης ήταν ικανότατος άνδρας και έμπειρος σε μάχες κατά παράταξη συνασπισμένων στρατών. Ο βασιλιάς τον υποδέχτηκε με εγκαρδιότητα, και έδωσε αμοιβή στους στρατιώτες του και μεγάλες δωρεές στον ίδιο και του έδωσε τον τίτλο του πρωτοστράτορα. Ο Ιουστινιάνης ανέλαβε την άμυνα των τειχών που βρίσκονταν κοντά στο παλάτι. Έβλεπαν ότι ο τύραννος εκεί εγκαθιστούσε τις πετροβόλες μηχανές και τις υπόλοιπες πολιορκητικές μηχανές για να επιτεθεί στα τείχη. Ακόμη ο βασιλιάς τον ευεργέτησε παραχωρώντας του με χρυσόβουλο τη νήσο Λήμνο, αν αποκρουόταν ο Μεχεμέτ και επέστρεφε άπρακτος, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να κυριεύσει την Πόλη. Από τότε οι Λατίνοι μάχονταν ηρωικά μαζί με τον Ιωάννη, βγαίνοντας από τις πύλες της Πόλης και παίρνοντας θέσεις στα εξωτερικά τείχη και στην τάφρο.

Τό χρονικό της δεύτερης άλωσης

Περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων, πόλης Κωνσταντινούπολης

Καθηγητής Ν. Τωμαδάκης

Οκτώβριος 1448


Πεθαίνει ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄Παλαιολόγος

6 Ιανουαρίου 1449


Στέφεται στο Μυστρά ο αδελφός του Κωνσταντίνος, δεσπότης του Μορέως και γίνεται δεκτός “παρά πάντων ασπασίως” στην Κωνσταντινούπολη.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - 29/5/1453

Ο τελευταίος αυτοκράτορας και τα γεγονότα πριν και μετά την Άλωση

Μάιος 29, 2011

O θάνατος του Ιωάννη Η' βρήκε τόν Κωνσταντίνο στό Μυστρά. Εκεί εστέφθη ως "Κωνσταντίνος ΙΑ' Αυτοκράτωρ Ρωμαίων", στίς 6 Ιανουαρίου 1449. Παλάτι του Παλαιολόγου H στέψη έγινε στόν Κωνσταντίνο καί όχι στόν ανάξιο καί καιροσκόπο Δημήτριο, ύστερα από επιμονή της μητέρας τους, Έλενας Δραγάση, η οποία είχε προηγουμένως στείλει τόν Γεώργιο Σφρατζή στόν σουλτάνο Μουράτ γιά νά ζητήσει τήν έγκρισή του.

O τελευταίος αυτοκράτορας της Ελληνικής Αυτοκρατορίας παρελήφθη υπό καταλανικών πλοίων, δυστυχώς τό βυζαντινό ναυτικό ήταν ανύπαρκτο, καί εισήλθε στήν Κωνσταντινούπολη στίς 12 Μαρτίου 1449, εν μέσω επεφημιών από τό πλήθος των χριστιανών κατοίκων. Τό Ελληνικό κράτος τό αποτελούσε τότε μόνο η Βασιλεύουσα, μέ πληθυσμό λιγότερο από εκατό χιλιάδες κατοίκους, η πόλη της Σηλυμβρίας, η Πέρινθος, η Μεσημβρία, οι Επιβάτες καί η Αγχίαλος στήν Θράκη, μερικά νησιά του Αιγαίου καί η Πελοπόννησος, τήν οποία τήν μοιράζονταν οι δεσπότες Δημήτριος καί Θωμάς πού σπαταλούσαν τόν καιρό τους φιλονικώντας ο ένας μέ τόν άλλον.

Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ

Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ

Του κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΖΕΠΟΥ, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών-Ακαδημαϊκού

Η ΑΛΩΣΗ της Πόλης στις 29 Μαΐου 1453 υπήρξε το τέρμα της αγωνίας που εγνώρισεν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ήδη από αρκετούς αιώνες πριν. Υπήρξεν η κάθαρση του δράματος που επαίχθη εις βάρος της υπερχιλιόχρονης Αυτοκρατορίας με πρωταγωνιστές τους κάθε λογής εχθρούς της σ’ Ανατολή και Δύση. Υπήρξεν ειδικώτερα το θλιβερό τέρμα της αγωνίας που εγνώρισεν η συρρικνωμένη Αυτοκρατορία στα χρόνια του τελευταίου αυτοκράτορος, στα χρόνια του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ του Παλαιολόγου, του ηρωικού αυτού ηγεμόνος, που με τον θάνατο και την θυσία του εσφράγισε το τέλος μιας εποχής δοξασμένης στην μακραίωνα ιστορία του Ελληνισμού.

Στην μακρά και πολύχρονη ιστορία της, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εγνώρισε εχθρούς, που από κάθε της πλευρά, από Βορρά και Νότο και από Ανατολή και Δύση, επροσπάθησαν να την καταλύσουν. Τους εχθρούς όμως αυτούς, εξ αρχής είχεν η Αυτοκρατορία την δύναμη να τους αποκρούση. Και στα χρόνια της δυναστείας των Μακεδόνων, η Αυτοκρατορία είχε φθάσει αναμφισβήτητα στην ακμή της.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ – 29η Μαϊου 1453

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ – 29η Μαϊου 1453

Μαΐου 28, 2012

Α Φ Ι Ε Ρ Ω Μ Α στην Κωνσταντινούπολη την Πόλιν των Πόλεων την Βασιλεύουσα και στον τελευταίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Ανδρέας Σταυρίδης, Ταξίαρχος (ε.α.)

29η Μαϊου 1453 η Αλωση

1. Εισαγωγή

Από την 29η Μαίου του 1453, την αποφράδα εκείνη μέρα, πάνε 559 χρόνια που το θλιβερό μήνυμα «ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ», διαδόθηκε από στόμα σε στόμα μεταξύ των λιγοστών εναπομεινάντων , αποκαμωμένων μαχητών και κατοίκων της πόλης των πόλεων, της Βασιλεύουσας. «ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ....»

Ένα γεγονός που σημάδεψε καθοριστικά, μέχρι και τις μέρες μας, ολόκληρη την Ασία, την υστερομεσαιωνική και ανακύπτουσα από τον σκοταδισμό, τότε Ευρώπη, ιδιαίτερα όμως , σημάδεψε την πορεία του Ελληνικού έθνους και την Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία μας. Στο αφιέρωμα , ξεδιπλώνεται το ανείπωτο δράμα της παρακμής της Βασιλεύουσας, εξαιτίας του διχασμού, θρησκευτικού και πολιτικοκοινωνικού, οι υστερόβουλες επιχειρήσεις του Πάπα, των Γενουατών, Λατίνων και των Σταυροφόρων, για συνδρομή, τάχα στην ενίσχυση της Πόλης, η έντεχνη τελικά επιβολή της υποτέλειας, του κράτους στους «σωτήρες», η τελική αποδυνάμωση της και η εγκατάλειψη της στις ορδές των μωαμεθανών και τελικά την άλωσή της. Παράλληλα αποτίεται ο οφειλόμενος φόρος τιμής στην Ορθοδοξία και στον Ελληνισμό, την Αγία Σοφία και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τους φωτοδότες του Χριστιανισμού και το Έθνους ,για το χρέος των Πανελλήνων προς τα θεία και Εθνικά ιδεώδη.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ - ΦΡΑΝΤΖΗ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ - ΣΦΡΑΝΤΖΗ

Η ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΦΡΑΝΤΖΗ

scribd

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ - 29/5/1453

Γεωργίου Σφραντζῆ, Χρονικὸν

α) Οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Μεχμὲτ B’ τοῦ Πορθητοῦ πρὸς τὸν στρατό του, τὴν

παραμονὴ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως

β)  Ὁ λόγος τοῦ Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου πρὸς τοὺς

συμπολεμιστές του, τὴν παραμονὴ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ

  

Βράδυ Δευτέρας 28 Μαΐου 1453. Ἡ νύχτα ποὺ δὲν θὰ ξημέρωνε ποτέ1. Ὁ

σουλτάνος ὑπόσχεται στὸν στρατὸ του τριήμερη λεηλασία, καὶ πλούτη ἀμύθητα

καὶ  παρθένες  καὶ  παιδιά,  στὴν  γῆ  καὶ  στὸν  οὐρανό.  Σὰ στίφη  τῶν  ἀπίστων

ἀλαλάζουν  λυσσασμένα.  Οἱ  λίγοι,  ἡρωικοί,  ἐξαντλημένοι  ὑπερασπιστὲς  τῆς

Βασιλεύουσας,  κρατώντας  ἀκόμη  μὲ  ὑπεράνθρωπη,  ἀπελπισμένη  θέλησι  τὰ

ἀρχαῖα τείχη, ἀπέναντι στὴν βία τῶν λυσσασμένων, ἀναρίθμητων ὀρδῶν, τῶν

μεγάλων  πυροβόλων  καὶ  τῶν  πολιορκητικῶν  μηχανῶν,  ξέρουν  ὅτι  ἔρχεται  ἡ

κρίσιμη   ἡμέρα·   ἡ   στιγμὴ   ποὺ   ὁ   καθένας   μόνος   του,   καὶ   ἡ   χιλιόχρονη

αὐτοκρατορία  θὰ  βρεθοῦν  ἀπέναντι  στὴν  Μοῖρα.  Μὲ  δάκρυα  ἀπελπισμένης

πίστης     καὶ     ἀποφασιστικότητας    ἀποχαιρετοῦν    παιδιὰ     καὶ     συζύγους,

μεταλαμβάνουν γιὰ τελευταία φορὰ στὴν Ἁγια-Σοφιά, ἐμψυχώνουν ὁ ἕνας τὸν

ἄλλον  στὶς  πολεμίστρες·  οἱ  ἱερὲς  εἰκόνες  περιφέρονται  στὰ  τείχη,  προσευχὲς

ἀναπέμπονται στοὺς οὐρανοὺς καὶ δάκρυα πόνου καὶ ἀγωνίας ποτίζουν τὴν γῆ.

Ὁ Βασιλέας, πρῶτος στὴν μάχη, ἐμψυχώνει τοὺς στρατιῶτες του· συγκεντρώνει

ἄρχοντες καὶ ἁπλοὺς στρατιῶτες καὶ τοὺς λέγει τὰ λόγια αὐτά, ὅπως μᾶς τὰ

παραδίδει  τὸ  Χρονικὸν  τοῦ  Σφραντζῆ2.  Λόγια  ἀπὸ  τὴν  καρδιά,  γεμάτα  πόνο,

συγκρατημένον  ὅμως  μέχρι  τέλους,  καὶ  λόγια  ἀπὸ  τὸ  μυαλὸ  μαζί,  λόγια

πολεμιστοῦ,    ψύχραιμου    στρατιωτικοῦ    ἡγήτορος,    πρὸς     στρατιῶτες    καὶ

συμπολεμιστές. Λόγια ἐπίγνωσης, στήριξης ψυχικῆς καὶ λελογισμένου θάρρους.

Καὶ  μαζὶ  κάτι  ἄλλο.  Λόγια,  ποὺ  πέρα  ἀπὸ  τὴν  λογοτεχνικὴ  φροντίδα  τοῦ

ἱστοριογράφου τους, πέρα ἀπὸ τὸ γνήσιο αἴσθημα τῶν προσώπων ἐκεῖνες τὶς

τραγικὲς στιγμές, παίρνουν και μιὰ ἄλλη, παράξενη χροιά· σὰν νὰ φέρνουν μαζί

 τους μιὰ μακρυνή, μαγικὴ ἀντήχησι· «φθόγγους ἀγέλαστους καὶ ἀκαλλώπιστους

καὶ  ἀμύριστους»3   πλέον,  ἠχώ  χρησμῶν  ἀπὸ  ἀρχαῖες  Θερμοπύλες,  φθόγγους

μυθικῶν ραψωδῶν. Διότι ἐκεῖ, τότε, ἡ Ἱστορία παγώνει· ὁ ρυθμὸς τοῦ Χρόνου

ἀλλάζει,  οἱ  Αἰῶνες  συμπυκνώνονται·  ἐκεῖ,  τότε,  λίγες  ὧρες  μόνον  πρὶν  ὁ

Βασιλέας ἀνεβεῖ γιὰ τελευταία φορὰ στὰ τείχη καὶ ἡ στιγμὴ ταυτιστεῖ μὲ τὴν

Αἰωνιότητα   καὶ   ὁ   Κωνσταντῖνος   Δραγάσης   Παλαιολόγος,   ὁ   Βασιλέας,   ὁ

στρατιώτης, γίνει ἕνα μὲ τὴν αἰώνια Ψυχὴ τοῦ Γένους, ἐκεῖ ἐπάνω στὴν Πύλη

τοῦ Ἁγίου Ρωμανοῦ, ὁ Μαρμαρωμένος Βασιληᾶς.