ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (13ος - 19ος ΑΙΩΝΑΣ) - ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟY

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ - ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ - ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΟΜΟΣ 1

https://www.scribd.com

Η Γ´ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ (1189)

           Η Γ´  ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ (1189)

Μανουήλ Α' Κομνηνός (1143-1180) «Ηταν ικανός νά αντιμετωπίζει τούς εχθρούς του μέ αξιοζήλευτη επιδεξιότητα στρέφοντάς τόν έναν εναντίον του άλλου μέ τελικό στόχο τήν επίτευξη της ειρήνης καί της ηρεμίας. Προκαλούσε όσο τό δυνατόν λιγότερη αιματοχυσία γιά τούς δικούς του υπηκόους, αλλά έστρεφε συστηματικά τόν έναν εχθρό εναντίον του άλλου. Ετσι, δημιουργώντας πολέμους μεταξύ ξένων, ήλπιζε νά αποκομίσει τό μεγαλύτερο δυνατό όφελος αυξάνοντας τή δύναμη της Αυτοκρατορίας καί μειώνοντας εκείνη των αντιπάλων του.» Αυτός ήταν ο πανηγυρικός του Ευστάθιου, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης γιά τόν Μανουήλ Α' μετά τήν επιτυχή αντιμετώπιση του Νορμανδού Ρογήρου πού είχε εισβάλει στά εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο Ρωμηός βασιλιάς, σύμφωνα μέ τόν Ιωάννη Κίνναμο, διακρινόταν γιά τό θάρρος του στή μάχη, γιά τήν ευφυΐα του, τόν ανθρωπισμό του, όπως ακόμα καί γιά τήν καλή γνώση της φιλοσοφίας καί της ιατρικής. Ακόμα καί οι Δυτικοί χρονικογράφοι έγραψαν κολακευτικά λόγια γιά τόν Μανουήλ, γεγονός πού αποτελεί εξαίρεση στήν εν γένει καθόλου θετική εικόνα πού είχαν γιά τούς αιρετικούς Γραικούς (heretic Greeks). Γιά τόν Γουλιέλμο της Τύρου ήταν «ο αγαπημένος του Θεού, άνδρας μεγάλης πνοής καί ασύγκριτης ενέργειας, ο οποίος θά παραμείνει γιά πάντα ευλογημένος στή μνήμη μας». Αυτή η καλή εικόνα της Δύσης, οφειλόταν στό γεγονός ότι ο Ρωμιός βασιλιάς προτίμησε τή συνεργασία από τή σύγκρουση μέ τά βασίλεια των σταυροφόρων αλλά καί μέ τά κράτη της Ευρώπης. Οταν όμως τό συμφέρον της χώρας του τό απαιτούσε, δέν δίσταζε νά συγκρουσθεί μαζί τους.

Η Β´ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ (1147)

Η Β´ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ (1147)

Ιωάννης Β' Κομνηνός Η βασιλεία του Αλεξίου Α' (1081-1118) ήταν από τίς μακροβιότερες του Βυζαντίου. Τό 1081, παρέλαβε μία άθλια πολιτική κατάσταση, μέ εσωτερικές διαμάχες, οικονομική δυσπραγία καί πολλαπλούς εξωτερικούς επιδρομείς, οι οποίοι είχαν ενθαρρυνθεί από τίς αδυναμίες της αυτοκρατορίας καί κτυπούσαν από όλες τίς πλευρές. Ο Αλέξιος διευθέτησε τίς εσωτερικές αντιθέσεις, αντιμετώπισε μέ στρατιωτικά καί διπλωματικά μέσα τούς εξωτερικούς εχθρούς καί απεκατέστησε σε σημαντικό βαθμό τά σύνορα του κράτους. Μεγάλη επιτυχία του Αλεξίου, απετέλεσε η εξουδετέρωση του πιό επικίνδυνου αντιπάλου του ανατολικού κράτους, του Βοημούνδου, μέ τή συνθήκη της Δεάβολης. Ολα αυτά έγιναν μέ κάποιες ατυχείς γιά τό μέλλον κινήσεις, όπως ήταν οι οικονομικές παραχωρήσεις στούς Ιταλούς θαλασσοκράτορες, η νόθευση του μέχρι τότε πιό σταθερού νομίσματος στόν κόσμο καί η χρήση μισθοφορικών στρατευμάτων, δεδομένου ότι οι βυζαντινοί πολίτες, συνεπαρμένοι από τήν ευημερία του κράτους τους, δέν κατατάσσονταν στόν αυτοκρατορικό στρατό. Ακόμα σάν αποτυχία μπορούμε νά χρεώσουμε στόν Ελληνα βασιλιά, τήν αποτυχία του νά αποδώσει, μία θετική εικόνα γιά τό κράτος του καί τό λαό του, στούς Δυτικούς. Ετσι η αρνητική παρουσίαση των Βυζαντινών στήν Ευρώπη, θά οδηγούσε αργά ή γρήγορα σέ ένα χάσμα μεταξύ των δύο ιδεολογιών, μέ αποκορύφωμα τήν πτώση της Πόλης, το 1204.

H ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ H Α´ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ (1096)

                   H ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ H Α´ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ (1096)

Βυζαντινή Αυτοκρατορία - Γενική εικόνα O Βασίλειος Β' ο Μακεδών (976-1025), άφησε στούς απογόνους του μία κληρονομιά, αντάξια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ηταν η επονομαζόμενη τότε Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γνωστότερη τώρα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ηταν τό μεγαλύτερο κράτος του τότε γνωστού κόσμου καί οι επαρχίες της εκτείνονταν από τήν Καππαδοκία καί τον Πόντο, μέχρι τή Σικελία καί τήν Απουλία καί από τήν Κύπρο καί τήν Κρήτη μέχρι τήν Ρουμελία καί τήν Κριμαία. Σαν αυτοκρατορία δέν ήταν δυνατόν νά αποτελείται αμιγώς από μία εθνότητα, αλλά επειδή βρίσκονταν σέ περιοχές ελληνικές από αρχαιοτάτων χρόνων, οι κάτοικοί της ήταν κυρίως Έλληνες (Ρωμιοί). Ακολουθούσαν οι Αρμένιοι, οι Γεωργιανοί (Ιβηρες), οι Σύριοι, οι Σλάβοι, οι Αλβανοί, οι Ορθόδοξοι Αραβες κ.ά.. Οι ίδιοι αποκαλούσαν τούς εαυτούς τους "Ρωμαίους", γιά νά κρατήσουν τήν αίγλη καί τή δόξα πού τούς είχε κληρονομήσει η περίφημη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - 13/4/1204

Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - 13/4/1204

Στα τέλη του 12ου αιώνα η πολιτική ατμόσφαιρα στην Kωνσταντινούπολη ήταν βαριά. H παρουσία μεγάλου αριθμού Λατίνων - κάπου 80.000 συνολικά - που ήταν εγκαταστημένοι εκεί και απολάμβαναν τα ποικίλα προνόμια που τους είχαν παραχωρήσει κατα καιρούς οι βυζαντινοί αυτοκράτορες αποτελούσε πάντοτε πρόκληση για τον γηγενή πληθυσμό.

H διείσδυση των δυτικών μετοίκων σε ποικίλους τομείς του δημόσιου βίου και η βαθμιαία επικράτησή τους στην οικονομική ζωή οδηγούσαν σε αναπόφευκτη παρακμή την αυτοκρατορία, που όχι μόνο δεν ήταν πλέον σε θέση να απαλλαγεί απο την επικίνδυνη παρουσία και δραστηριότητά τους αλλά αντίθετα στήριζε στη δική τους συνδρομή την άμυνα και την επιβίωσή της. Tα προνόμια που είχε παραχωρήσει ο Aλέξιος ο A΄ ο Kομνηνός στους Bενετούς το 1082 είχαν αυξήσει υπέρμετρα τη δύναμή τους με αποτέλεσμα να γίνουν προκλητικοί και μισητοί. H απόπειρα του διαδόχου του Iωάννη του B΄ να τους περιορίσει είχε ως αποτέλεσμα την εχθρική δράση του βενετικού στόλου στην Aδριατική, στο Iόνιο και στο Aιγαίο (1122-1126), ενέργεια που ανάγκασε τον αυτοκράτορα να προβεί στην ανανέωση των προνομίων τους. Oι σχέσεις του Bυζαντίου με τους Bενετούς έγιναν δυσχερέστερες εξαιτίας της επεκτατικής πολιτικής του Mανουήλ του A΄ του Kομνηνού στη Δύση.

ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟΝ

ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟΝ

324-337: Κωνσταντίνος A' ως μόνος αυτοκράτορας του ρωμαϊκού κράτους.

325: Α' Οικουμενική Σύνοδος Νίκαιας, εναντίον της αίρεσης του Αρείου, καθορισμός σχέσης των φύσεων των τριών προσώπων της αγίας Τριάδας.

326-337: Aνέγερση των πρώτων κτηρίων στην Κωνσταντινούπολη: του Μεγάλου Παλατίου, του ιππόδρομου και εκκλησιών.

327-341: Κτίσιμο Καθεδρικού Ναού Αντιόχειας.

330, 11 Μαΐου: Εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης, νέας πρωτεύουσας του ρωμαϊκού κράτους.

337: Ο Κωνστάντιος γίνεται αυτοκράτορας.

361: Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης γίνεται αυτοκράτορας, προσπάθεια αναβίωσης της αρχαίας θρησκείας και του κλασικού πολιτισμού.

Το Χρονολόγο της Ρωμανίας

Το Χρονολόγο της Ρωμανίας

  

ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΡΩΜΕΪΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ 



283-312 Διοκλητιανός

Πολλοί θεωρούν ότι οι διοικητικές και θεσμικές αλλαγές στις οποίες προέβη στις αρχές της βασιλείας του ο ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός σηματοδοτούν την αρχή της «βυζαντινής» εποχής.


306-324 Βασιλεία του Κωνσταντίνου στη Ρώμη 


313 Έκδοση των «αποφάσεων» των Μεδιολάνων 


Το 313 ο Κωνσταντίνος σε συνεργασία με τον Λικίνιο εξέδωσε —από τα Μεδιόλανα σύμφωνα με την παράδοση— κείμενο που διασφάλιζε την αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας των υπηκόων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι «αποφάσεις των Μεδιολάνων» είναι ευρύτερα γνωστές και ως το «Διάταγμα των Μεδιολάνων».


324 Ο Κωνσταντίνος Α΄, μόνος ρωμαίος αυτοκράτορας 
Μια περίοδος εμφύλιου πολέμου ολοκληρώνεται με νίκη του Κωνσταντίνου Α΄ ο οποίος παραμένει μονοκράτορας. Ταυτόχρονα αποφασίζει να συντηρήσει και να επεκτείνει την ελληνική πόλη Βυζάντιο, αρχαία αποικία των Μεγαρέων στις ακτές του Βοσπόρου, για να μεταφέρει εκεί την πρωτεύουσά του. Η μεταφορά της πρωτεύουσας συνοδεύτηκε κι από σειρά αλλαγών στη δημόσια διοίκηση, στον δημοσιονομικό, οικονομικό και κοινωνικό τομέα κι ακόμα στη διάρθρωση του αυτοκρατορικού στρατού. 


Από τον μεσαιωνικό στον νέο ελληνικό κόσμο

Από τον μεσαιωνικό στον νέο ελληνικό κόσμο

1204-2004: 800 χρόνια από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους

ΧΡΥΣΑ ΜΑΛΤΕΖΟΥ / ΤΟ ΒΗΜΑ, 24-10-2004

Ο Γοδεφρείδος Βιλεαρδουίνος έλαβε μέρος στην Δ´ Σταυροφορία και αφηγήθηκε τα γεγονότα, από τη δική του σκοπιά, στο έργο του «Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης».

Συγκλονιστικός είναι ο θρήνος που έγραψε για την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους, το 1204, ο Νικήτας Χωνιάτης. Οι λεγόμενοι στρατιώτες του Χριστού, σημειώνει μεταξύ άλλων ο βυζαντινός διανοούμενος, εισήγαγαν ως τα άδυτα του ναού της Αγίας Σοφίας ημιόνους και υποζύγια φορτωμένα με λάφυρα· μερικά απ´ αυτά, αδυνατώντας από το βάρος του φορτίου να σταθούν όρθια λόγω της στιλπνότητας του εδάφους, κεντήθηκαν με μαχαίρια για ν´ ανασηκωθούν, με αποτέλεσμα το δάπεδο να μολυνθεί με την κόπρο και το χυμένο αίμα.

Επειτα ενθρόνισαν στο πατριαρχικό στασίδι μία πόρνη και άρχισαν να τραγουδούν περιγελαστικά... Η μελανή εικόνα της βαρβαρότητας και των βεβηλώσεων, στις οποίες επιδόθηκαν οι σταυροφόροι μετά τη λατινική κατάκτηση της Βασιλίδος των Πόλεων, και οι αρνητικές κρίσεις για τους Λατίνους που διατυπώνονται στο έργο του Χωνιάτη συνέβαλαν στην επικράτηση της θεωρίας ότι ο ιστορικός της άλωσης είναι ο εκφραστής των αντιδυτικών αισθημάτων των βυζαντινών. Αλλά η προσεκτική εξέταση της ιστορίας του δείχνει ότι ο συγγραφέας της θεωρεί ως κύρια αιτία της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους την ηθική παρακμή της βυζαντινής κοινωνίας.

Σαν σήμερα το 1204

Σαν σήμερα το 1204: Η Πόλη έπεσε στους σταυροφόρους σχεδόν αμαχητί

13 Απριλίου 2011

Στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, επάνω στον γυναικωνίτη, κάτω από ένα παράθυρο που σήμερα βλέπει προς το Μπλε Τζαμί και κάποτε έβλεπε προς τον Ιππόδρομο, βρίσκεται στο μαρμάρινο πάτωμα, ένας τάφος. Αν δεν ξέρεις που είναι μπορεί και να τον πατήσεις. Δεν ξεχωρίζει εύκολα. Είναι ένα απλό τετράγωνο 80Χ80 εκατοστών. Επάνω του είναι χαραγμένη μια νεκροκεφαλή και από κάτω της τα εξής: HENRICUS DANDOLO 41ος Δόγης της Γαληνότατης Αυτοκρατορίας της Βενετίας-21 Ιουνίου 1205.

Ο τάφος του 41ου Δόγη της Βενετίας είναι κενός από το 1261, όταν η Βασιλεύουσα έπεσε πάλι στα χέρια των Ορθοδόξων. Το πλήθος δεν ξέχασε τον άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος για την μεγαλύτερη ληστρική επιδρομή, στην ιστορία του κόσμου,για τη χειρότερη λεηλασία που υπήρξε ποτέ σε κατάληψη εξ'εφόδου μιας πόλης και εισέβαλε στον ναό της Αγίας Σοφίας. Μαινόμενος και αφηνιασμένος ο κόσμος από τα όσα είχε υποστεί από το 1204 μέχρι το 1261, ανέβηκε στον γυναικωνίτη, έσπασε τον τάφο πήρε τα κόκαλα τα έκαψε και τα διασκόρπισε βρίζοντας και φωνάζοντας κατάρες, στον Βόσπορο.

Το μίσος (δίκαιο σε πολλές περιπτώσεις) των ανθρώπων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τους ομόθρησκους τους Δυτικούς Λατίνους και Φράγκους, θα παραμείνει άσβεστο για εκατοντάδες χρόνια και όταν κάποια στιγμή θα καταλαγιάσει, τη θέση του θα πάρει η άρνηση και η αμφιβολία για τις προθέσεις της Δύσης.

Πολλοί μελετητές ιστορικοί πιστεύουν ότι η λεηλασία που υπέστη η Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς το 1453, ωχριά μπροστά στη λεηλασία που οι (ξαναλέμε) ομόθρησκοι χριστιανοί σταυροφόροι, έκαναν το 1204. Οι Οθωμανοί σε πολλές περιπτώσεις σεβάστηκαν και τις ζωές των ανθρώπων και τις εκκλησιές και τα κτίρια. Οι Οθωμανοί δεν έβαλαν ποτέ πόρνες να γδυθούν, να χορέψουν και να κάνουν έρωτα ομαδικά με στρατιώτες πάνω στην Αγία τράπεζα της μεγαλύτερης εκκλησίας του κόσμου. Οι Λατίνοι και οι Φράγκοι τα έκαναν όλα.

Η Δ' Σταυροφορία - 1204

Η Δ' Σταυροφορία «Η λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους δεν έχει το αντίστοιχό της στην Ιστορία» Σερ Στήβεν Ράνσιμαν. “Ιστορία των Σταυροφοριών” Η Δ' ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΤΟ ΑΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 Η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες. Αλλα αυτή η ευκαιρία δεν δόθηκε στην ρωμηοσύνη.