Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

«Tην οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω Κτίστη σου».... Με αυτόν τον λόγο, το Δοξαστικό των Στιχηρών, της ακολουθίας του Εσπερινού, από την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο υμνογράφος αποδίδει το «ισαπόστολον κάλλος» και το μέγεθος του έργου του Αγίου Κωνσταντίνου, έργο το οποίον την απαρχή είχε από το Διάταγμα των Μεδιολάνων με το οποίο «έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση της Χριστιανικής Πίστης, ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας ευνοώντας έμπρακτα τους Χριστιανούς», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η καθηγήτρια της Ιστορίας στο King’s College του Λονδίνου, Judith Herrin στο σύγγραμμα της «Τι είναι το Βυζάντιο».

Οι διωγμοί τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, ήταν πολύ μεγάλοι. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος επί τη 1700ετηρίδι από της εκδόσεως του Διατάγματος των Μεδιολάνων. (Μέχρι της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η ιστορία του κόσμου, του προ Χριστού «παλαιού Ισραήλ», αλλά και μετά την θεανθρώπινην ένσαρκον παρουσίαν του «καινού Ισραήλ» και η ελευθέρα έκφρασις της συνειδητής πίστεως του ανθρώπου ήτο πλήρης διώξεων και διωγμών μέχρι μαρτυρίου αίματος υπέρ της αληθείας). Μετά από τρεις αιώνες διωγμών, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ως αυτοκράτορας της Ανατολής και ο Λικίνιος ως αυτοκράτορας της Δύσεως εξέδωσαν το έτος 313 μ.Χ το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστεως. 

O π. Ιωάννης Ρωμανίδης ως Ιστορικός

O π. Ιωάννης Ρωμανίδης ως Ιστορικός

τοῦ Ἀναστασίου Φιλιππίδη,

Bachelor of Arts, Yale University, ΗΠΑ,

Master of Arts, Georgetown University, ΗΠΑ

Ἡ τεράστια συνεισφορά τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη στή θεολογία βασίστηκε στή στέρεη ἐμπειρική, βιωματική γνώση πού ἀπέκτησε ἀπό τό οἰκογενειακό του περιβάλλον, ἰδιαίτερα τή μητέρα του Εὐλαμπία. Παρομοίως, ἡ συνεισφορά του στήν ἱστορική ἐπιστήμη βασίστηκε ἐπίσης σέ βιωματικές ἐμπειρίες πού εἶχε, οἱ ὁποῖες τόν ὁδήγησαν σέ πρωτότυπες σκέψεις καί σέ ρηξικέλευθα συμπεράσματα, μετά, βεβαίως, ἀπό ἐξαντλητική ἔρευνα.

Ὁ ἴδιος ξεκινᾶ τό πρῶτο του ἱστορικό βιβλίο, τή «Ρωμηοσύνη» (1975) μέ τήν ἀφήγηση ἑνός περιστατικοῦ πού ἔζησε τό 1951, νεαρός ἐφημέριος στήν Ἀμερική. Εἰδοποιήθηκε νά μεταβεῖ σέ σπίτι ἀσθενοῦς, κτύπησε ὅμως λάθος πόρτα καί γνώρισε ἐκεῖ ἕναν Ἕλληνα. Ταυτόχρονα ἐμφανίστηκε στό σαλόνι ὁ ἀδερφός αὐτοῦ τοῦ Ἕλληνα, τόν ὁποῖον ὅμως ὁ Ρωμανίδης γνώριζε ὡς ἀρχηγό τῶν Ἀλβανῶν τῆς πόλης! Οὔτε τά δυό ἀδέρφια οὔτε ὁ Ρωμανίδης μποροῦσαν τότε νά ἐξηγήσουν τό παράδοξο. Τό κλειδί γιά τήν ἑρμηνεία βρίσκεται στίς σελίδες πού ἀκολουθοῦν στό βιβλίο «Ρωμηοσύνη».

Ἐπίσης, ἀσφαλῶς δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ «Ρωμηοσύνη» γράφηκε μετά ἀπό τή γνωριμία τοῦ Ρωμανίδη μέ τό Λίβανο καί τή Συρία, στή Θεολογική Σχολή τοῦ Μπελεμόντ. Ἐκεῖ συνειδητοποίησε ὅτι χιλιάδες πιστοί πού ἀνήκουν στό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας αὐτοπροσδιορίζονταν ὡς «Ρωμηοί Ὀρθόδοξοι», χωρίς νά εἶναι Ἕλληνες, οὔτε κἄν Ἑλληνόφωνοι. Τό παράδοξο βρῆκε καί αὐτό τή λύση του στό βιβλίο «Ρωμηοσύνη».

ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Οι Πρώτοι

•  Ο Μέγας Κωνσταντίνος (306-337) θεωρείται ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας. Δεν υπάρχει ομοφωνία επ’ αυτού. Αρκετές πηγές θεωρούν το Μέγα Θεοδόσιο (379-395) πρώτο αυτοκράτορα, άλλες το γιο του Αρκάδιο και μερικές τον Ηράκλειο (610-641).

•  Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας που κυβέρνησε με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Ήταν επίσης ο πρώτος Χριστιανός Αυτοκράτορας. Βαφτίστηκε λίγο πριν το θάνατό του.

•  Ο Ευτρόπιος που υπηρέτησε υπό τον Αρκάδιο (395-408) ήταν ο πρώτος ευνούχος που έγινε Ρωμαίος Ύπατος.

•  Ο Ουάλης (364-378) ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που σκοτώθηκε σε μάχη. Εξαφανίστηκε στην Αδριανούπολη μαχόμενος κατά των Βησιγότθων.

•  Τα χαρακτηριστικά μπιχλιμπίδια (pendilia) και τα κιτς στολίδια που κρέμονταν στο αυτοκρατορικό στέμμα, πρωτοφορέθηκαν από τον Μαρκιανό (450-457). Αν και στην πορεία των αιώνων, το σχέδιο του στέμματος άλλαζε, τα μπιχλιμπίδια παρέμειναν τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1391-1425).

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

26/5/2010

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης



1. Λαμπρό ηλιοβασίλεμα. Το Βυζάντιο δεν πέθανε

Στις 29 Μαΐου του 1453, ημέρα της εβδομάδος Τρίτη, τις πρώτες πρωινές ώρες η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Η υπερχιλιετής ένδοξη χριστιανική αυτοκρατορία, την οποία με ένα μεγαλοφυές, μεγαλόπνοο, θεϊκό σχέδιο εθεμελίωσε ο Μ. Κωνσταντίνος, εξέπνευσε πολιτικά μαζί με την τελευταία πνοή ενός άλλου Κωνσταντίνου, του Παλαιολόγου, ο οποίος με μεγαλειώδη γενναιότητα υπερασπίσθηκε την βασιλεύουσα, την τιμή ενός μεγαλειώδους πολιτισμού, σε ένα άνισο και απέλπιδα αγώνα. Δεν ήθελε η στρατιωτικά καταδικασμένη ένδοξη αυτοκρατορία να έχει άδοξο τέλος· έπρεπε να σβήσει όχι εξευτελισμένη και ταπεινωμένη, νεκρή και στο πνεύμα, στην αρετή, αλλά να παραμείνει ηθικά όρθια, ζωντανή, με αντιφέγγισμα λάμψης και μεγαλείου στο ηλιοβασίλεμά της.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ - ΙΔΡΩΜΕΝΟΥ

slideshare

anemi.lib.uoc.gr

anemi

ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΘΟΝΗ ΠΑΤΕΙΣΤΕ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΑΚΙΑ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ.

Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13

Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13

 Ἡ «Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ»

11/9/2013

Κωνσταντῖνος Χολέβας- Πολιτικός Ἐπιστήμων

Ὁ ἑορτασμός τῶν 100 χρόνων ἀπό τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Κρήτης καί τῶν νησιῶν τοῦ Βορείου Αἰγαίου, μᾶς φέρνει στόν νοῦ τό ἐρώτημα: Ποιές ἦσαν οἱ πνευματικές ρίζες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐθνικῆς ἐξορμήσεως; Ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων πού βοήθησαν νά ξεπερασθεῖ ἡ ἐθνική κατάθλιψη μετά τήν πτώχευση τῆς χώρας ἐπί Χαρ. Τρικούπη τό 1893 καί τήν ἧττα ἀπό τούς Τούρκους τό 1897;

Κορυφαία θέση μεταξύ τῶν πνευματικῶν πατέρων τῆς νίκης κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς. Προετοίμασε τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους ἐπαναφέροντας στό προσκήνιο τό Βυζάντιο-Ρωμανία καί προβάλλοντας τήν ἀδιάσπαστη ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μία συνέχεια, ἡ ὁποία γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς δέν ἀντιμετωπίζεται μέ βιολογικά,-φυλετικά κριτήρια, ἀλλ΄ ὡς ἐνότητα πνεύματος, ὡς πολιτιστική συνέχεια, ὡς ἄρρηκτος ψυχικός δεσμός μεταξύ Ἀρχαίας, Βυζαντινῆς, Τουρκοκρατούμενης, Φραγκοκρατούμενης και Νεώτερης Ἑλλάδος.

Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη - Ἀπομνημονεύματα

Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη - Ἀπομνημονεύματα

Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη - Ἀπομνημονεύματα

scribd.com

http://www.youtube.com/watch?v=X8YC_6gq4DQ

https://www.youtube.com/watch?v=CzF2JqtHdiA&feature=player_embedded

https://www.youtube.com/watch?v=zJdcTgR5ZL0

https://www.youtube.com/watch?v=giPvUbmG_II

http://users.uoa.gr/~nektar/history/tributes/makriyannis/

1453

1453

27/05/2013

Του Βλάση Αγτζίδη


Με αφορμή τα 560 χρόνια από την Άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς επιμελήθηκα ενός αφιερώματος στις Ιστορικές σελίδες της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (26 Μαϊου 2013).

Το αφιέρωμα περιείχε παρουσίαση της εποχής, των ταυτοτήτων των αντιμαχόμενων δυνάμεων και ένα Χρονολόγιο των γεγονότων που κατέληξαν με την Άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ και το στρατό του.

560 χρόνια από την Άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς

Η Άλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 έκλεισε οριστικά μια μεγάλη ιστορική περίοδο που ξεκίνησε με την ίδρυση της Κωσταντινούπολης από το Μεγάλο Κωνσταντίνο και χαρακτηρίστηκε από τον  βαθμιαίο εξελληνισμό του ρωμαϊκού ανατολικού κράτους, ως απόρροια του περιορισμού σε ελληνόφωνα εδάφη, τη κυριαρχία του ρωμαϊκού νομικού συστήματος και της ελληνικής γλώσσας και γραμματείας. Η Άλωση της Πόλης και λίγο αργότερα η κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και η κατάληψη του Μυστρά επιβεβαίωσαν την οριστική κυριαρχία ενός άλλου πολιτισμικού μοντέλου που είχε γεννηθεί αιώνες πριν στις ερήμους της Αραβίας: του Ισλάμ.

Παρότι η ανάκληση εκείνων των ιστορικών γεγονότων γίνεται σήμερα με  αντιιστορικές  ταυτίσεις, όπου οι τότε Τούρκοι και Βυζαντινοί ευθέως ανάγονται στους σύγχρονους Τούρκους και Έλληνες, όπως έχουν διαμορφωθεί στην εποχή του πολιτικού έθνους, εν τούτοις η πραγματικότητες εκείνη την εποχή σε επίπεδο ταυτοτήτων ήταν διαφορετικές. Οι Οθωμανοί, αυτό-ορίζονταν αποκλειστικά ως μουσουλμάνοι. Η ταυτότητά τους ήταν αποκλειστικά θρησκευτική χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης. Ο όρος «Τούρκος» για τους μουσουλμάνους ήταν απαξιωτικό. Από το 12ο αιώνα που εμφανίζονται οι δερβίσηδες, «Τούρκος» σημαίνει κάτι το απεχθές, βάρβαρο. Ο Τζελαλεντίν Ρουμί, ο σημαντικός Πέρσης ποιητής και Σούφι, αναφέρει: «ο Θεός έπλασε τους Ρωμιούς και τους Τούρκους. Τους Ρωμιούς για να δημιουργούν  και τους Τούρκους για να καταστρέφουν». Οι χριστιανοί ορίζουν τους μουσουλμάνους ως «Τούρκους» με τη θρησκευτική έννοια. Όπως «Ρωμιός» σήμαινε χριστιανός, έτσι και το «Τούρκος» δεν είχε καμιά εθνική σημασία. Ο όρος εθνικοποιείται με την εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού στα τέλη του 19ου αιώνα και το τουρκικό κράτος θα στηθεί πάνω στην απαξιωτική αυτήν έννοια. Και για να το κατανοήσουμε αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε τον τρόπο που συγκροτήθηκαν οι πληθυσμιακές ομάδες κατά το Μεσαίωνα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

http://www.scribd.com/doc/140787728/%CE%92%CE%99%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91-%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%9F%CE%A5-%CE%9A%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%94%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%91

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ pdf:

http://parisis.files.wordpress.com/2009/10/ceb2ceb9cebfceb3cf81ceb1cf86ceb9ceb1-cebaceb1cf80cebfceb4cebfcf83cf84cf81ceb9ceb1.pdf