Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

scribd.com

Ποιοι ιστορικοί θα γράψουν την ιστορία μας; - Κ.Π.

Ποιοι ιστορικοί θα γράψουν την ιστορία μας;

(Ἀπάντηση στὸ ὁμότιτλο ἄρθρο τοῦ κ. Κωνσταντίνου Χολέβα)

26 Νοέμβριος 2012

Kυριάκος  Παπαδόπουλος*

Ἀντὶ Προλόγου

Στὶς 19/11/2012, στὸ μπλὸγκ ``Ἰνφογνώμων΄΄ τοῦ κ. Σάββα Καλεντερίδη, διάβασα ἀναδημοσίευση ἄρθρου τοῦ κ. Κωνσταντίνου Χολέβα (τὸν ὁποῖο ἐκτιμῶ καὶ σέβομαι) στὴν Κυριακάτικη Δημοκρατία, μὲ τίτλο ``ΠΟΙΟΙ ιστορικοί θα γράψουν  την ιστορία μας΄΄. Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ἐπαινεῖται ὁ νῦν Ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ καὶ Ἀθλητισμοῦ, διότι μὲ ``ἐπιμονὴ φρόντισε νὰ τυπωθεῖ καὶ νὰ διανεμηθεῖ  φέτος στὴν ΣΤ΄ Δημοτικοῦ τὸ νέο βιβλίο Ἱστορίας, τὸ ὁποῖο ἔχει πολὺ λιγότερες ἀδυναμίες, βασίζεται στὶς ἱστορικὲς πηγὲς καὶ σέβεται τὴν ἐθνικὴ μας ἀξιοπρέπεια΄΄ (sic). Μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο δὲν θὰ ὑπερασπιστῶ, οὔτε στὸ ἐλάχιστο τὴν κ. Ρεπούση, τὴν ὁποία κατηγορεῖ ὁ κ. Χολέβας γιὰ ``συνωστισμένη λογική΄΄.

Κρατώντας ἴσες ἀποστάσεις ἀπὸ ἕναν ἀρθρογράφο ποὺ σπούδασε πολιτικὲς ἐπιστῆμες, καὶ μιὰ πανεπιστημιακὸ ποὺ πολιτεύεται καὶ ἐντρύφησε στὴν Ἱστορία καὶ, κυρίως, στὴν παιδαγωγικὴ τῆς Ἱστορίας, θαρρῶ πὼς ἕνας νέος ἐρευνητὴς στὰ θεωρητικὰ μαθηματικὰ ἔχει ἐξ ἴσου τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφέρει τὴν ἄποψή του ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅπως ἔχει ἐξάλλου καὶ κάθε συμπολίτης. Μιὰ ἄποψη ποὺ οὔτε θέλει νὰ καλύψει τὰ ἀτοπήματα τῆς κ. Ρεπούση, σὲ σχέση μὲ τὴν περιγραφὴ τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς τόσο στὸ βιβλίο τῆς ΣΤ΄ δημοτικοῦ ὅσο καὶ στὸν δημόσιο λόγο της, οὔτε βέβαια θὰ ὑπερασπιστεῖ τὶς σὲ μεγάλο βαθμὸ ὑπεραπλουστεύσεις τοῦ κ. Χολέβα ὅταν ἀναφέρεται σὲ ἱστορικὰ θέματα. Θὰ πρέπει νὰ διαχωρίσουμε τὶς ἀπόψεις σὲ δύο κατηγορίες: στὶς προσωπικὲς καὶ στὶς ἐπιστημονικές: τὸ παρὸν ἄρθρο θέτει σὰν στόχο νὰ σχολιάσει τὴν σύγχυση ποὺ παρατηρεῖται σὲ σχέση μὲ τὸ τὶ εἶναι ἐπιστημονικὴ ἄποψη καὶ τὶ προσωπική.


Ὁ κ. Χολέβας ὑποστηρίζει, στὸ προαναφερθέν του ἄρθρο, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς ``ἐπέπληξε΄΄ τὴν κ. Ρεπούση, καὶ μάλιστα μὲ ἐπιχειρήματα, σὲ συζήτηση στὸ Κοινοβούλιο, γιὰ τὶς ``ἐμμονές της σὲ ὅσα γράφει καὶ λέγει περὶ τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας΄΄, ἐνῶ ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τηλεοπτικὴ παρέμβαση τῆς βουλευτοῦ ὅπου διατύπωσε τὴν ἄποψη ``Ἄς ἀφήσουμε στοὺς Ἱστορικοὺς νὰ γράψουν τὴν Ἱστορία΄΄. Δική μου ἄποψη εἶναι ὅτι βρισκόμαστε θεατὲς σὲ μιὰ σύγκρουση τῶν ἄκρων: μιᾶς πολιτευόμενης ἱστορικοῦ ποὺ φαίνεται νὰ μὴν διαχωρίζει μερικὲς φορὲς τὶς πολιτικές της θέσεις ἀπὸ τὴν ἀντίληψή της γιὰ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα κι ἑνὸς ἀρθρογράφου τοῦ ὁποίου ὁ λόγος φιλοδοξεῖ νὰ ἐρμηνεύσει τὰ ἱστορικὰ πράγματα ἀπὸ ἐπιστημονικὴ σκοπιά, χωρὶς ὡστόσο νὰ πληροῦνται τὰ ἀπαραίτητα κριτήρια.

ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΤΟΝ 12ο ΑΙΩΝΑ

ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΤΟΝ 12ο ΑΙΩΝΑ

DIPLOMATIKI ERGASIA ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΑΤΡΑ (1)

scribd.com

Το ψευδεπίγραφο «Βυζάντιο», η ιστορική τεκμηρίωση κι οι σοφιστείες των κλασσικιζόντων

Το ψευδεπίγραφο «Βυζάντιο», η ιστορική τεκμηρίωση κι οι σοφιστείες των κλασσικιζόντων

25 Ιανουάριος 2012

Τheo   

Δίστασα να γράψω κάποιο σχόλιο για το άρθρο «Η διαχρονικότητα της ελληνικής συνείδησης και η ψευδεπίγραφη «ρωμαϊκότητα» των Βυζαντινών» (http://www.istorikathemata.com/2012/01/blog-post_07.html), που είναι περισσότερο πολεμικό/αντιρρητικό εναντίον αοράτων και αδήλων «εχθρών» και ανομολόγητων προθέσεων και λιγότερο επιστημονικό, ήκιστα δε ιστορικό. Έχω γράψει αρκετά σχόλια για το θέμα σ’ αυτόν εδώ τον χώρο, που δεν ήθελα να επαναλαμβάνομαι και να κατηγορηθώ από τον αρθρογράφο ότι τάχα προωθώ «τη «μεγάλη ιδέα» του ελληνομηδενισμού. Tη διάδοση της ιδέας αυτής την έχουν αναλάβει περίπου εργολαβικά όσοι, με τις θεματικά μονότονες καταχωρίσεις τους αλλά και με τη συστηματική διαδικτυακή μετακίνησή τους «από αναρτήσεως εις ανάρτησιν», όπου, λειτουργώντας κάθε φορά ως «ουρά», επαναλαμβάνουν και διαχέουν στερεότυπα τις γνωστές θέσεις τους». Θα προσπαθήσω όμως ν’ αναφερθώ σε κάποιες πτυχές που δεν έχω αναπτύξει επαρκώς.

(Αντίθετα μ’ αυτό, απόλαυσα κάποιες παρεμβάσεις στο άρθρο, κυρίως τον διάλογο των Κυρ. Παπαδόπουλου και Αριστ. Διακομόπουλου.)

Ενώ ο κ. Κατσίμανης φαίνεται ν’ απαντά σε κάποιους, δεν τους κατονομάζει. Αντίθετα εκπονεί σενάρια συνωμοσίας κάποιων άδηλων σκοτεινών παραγόντων: «άλλος είναι ο φαινομενικός σκοπός των συντακτών τους και αλλού κατατείνουν συνειδητά και εμπρόθετα χωρίς όμως να το ομολογούν», «ενδεχομένως ευνοούνται από την υπερατλαντικής προέλευσης αντίθεση προς το εθνικό κράτος, καθώς και από την ταυτόχρονη προβολή του πολυεθνικού κρατικού «μοντέλου» made in USA», «εκπροσώπους του ιστοριογραφικού αναθεωρητισμού και παίρνουν κάποτε τη μορφή ενός ανιστόρητου ελληνομηδενισμού», «Και αυτό συνήθως το κάνουν σε λαθρόβιες ιστοσελίδες, στις οποίες αρθρογραφούν κατά κανόνα οι ίδιοι και οι οποίες έχουν δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό να υπηρετήσουν τη «μεγάλη ιδέα» του ελληνομηδενισμού». Ήκιστα επιστημονικά τα παραπάνω.

Ποιοι είναι αυτοί, κ. Κατσίμανη, και ποιες είναι αυτές οι λαθρόβιες ιστοσελίδες; Ένας σοβαρός και καλοπροαίρετος διάλογος για τέτοια θέματα γίνεται σε ιστορική βάση, με συγκεκριμένες αναφορές σε πρόσωπα και κείμενα στα οποία κανείς απαντά κι όχι με αόριστες επικλήσεις «εθνικών κινδύνων».

Προσωπικά, δύο τέτοιες ιστοσελίδες γνωρίζω, κάθε άλλο παρά λαθρόβιες: Το «Αντίφωνο» και το romanity.org, που λειτουργεί για καμιά δεκαπενταετία. Κι απ’ όσους αρθρογραφούν και συγγράφουν υπέρ της ρωμιοσύνης, έχω υπ’ όψιν μου τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, τον Αναστάσιο Φιλιππίδη, τον ομότιμο καθηγητή πανεπιστημίου π. Γεώργιο Μεταλληνό και τον μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο. Οι δυο τελευταίοι έχουν μεγάλο επιστημονικό κύρος διεθνώς, με συγγράμματα μεταφρασμένα σε δεκάδες γλώσσες. Αυτοί είναι οι «εκπρόσωποι του ιστοριογραφικού αναθεωρητισμού» και του «ανιστόρητου ελληνομηδενισμού»; Αυτοί έχουν «μια τάση απαξίωσης παντός του ελληνικού»;

Αν δεν είναι αυτοί, τότε ποιοι είναι; Κατονομάστε τους.

Οι δυο τελευταίοι είναι μαθητές του π. Ιω. Ρωμανίδη. Ο Ρωμανίδης, όπως και η Αρβελέρ, τονίζει πως τρία είναι τα χαρακτηριστικά της ρωμιοσύνης: οι ρωμαϊκοί θεσμοί, ο ελληνορωμαϊκός (με έμφαση στο πρώτο συνθετικό) πολιτισμός και η Ορθοδοξία[1]. Ο κ. Κατσίμανης αναλίσκεται στο μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του στο να μας πείσει ότι το Βυζάντιο είχε κατά βάσιν ελληνικό πολιτισμό. Μα, ποιος το αμφισβήτησε;

ΠΩΣ Η ΔΥΣΗ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΩΣ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΠΩΣ Η ΔΥΣΗ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΩΣ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Ρωμανού  Ξενοφάνους  Ανδρούτσου*

- O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει:

“Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.

Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από    την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).

Δυο Ιστορικά παράλληλα: Ρωμαιοκρατία και Τουρκοκρατία

Ο Ελληνισμός άνευ πρωτογενούς εξουσίας - Δυο Ιστορικά παράλληλα: Ρωμαιοκρατία και Τουρκοκρατία

Διονύσιος Α. Ζακυθηνός

Από: Ζακυθηνός, Μεταβυζαντινά και Νέα Ελληνικά, Αθήνα 1978.

Εισαγωγή

KΑΤΑ την μακράν διαδρομήν της Ελληνικής Ιστορίας υπάρχουν τρεις μείζονες περίοδοι, κατά τας οποίας το Ελληνικόν Εθνος δεν ήτο συγκεκροτημένον εις εν ή πλείονα ανεξάρτητα ή αυτόνομα κράτη: η Ρωμαιοκρατία, η Φραγκοκρατία και η Τουρκοκρατία. Η διαπίστωσις αύτη έχει πολύ το σχηματικόν· όμως ειναι ανάγκη να περιορίσωμεν εις τας τρεις ταύτας εποχάς τον ιστορικόν μας χώρον χωρίς να λάβωμεν υπ' όψιν πολλά φαινόμενα τοπικώς ή χρονικώς περιγεγραμμένα, άξια σπουδής καθ' εαυτά, αλλά μη παρέχοντα ιδιάζοντα στοιχεία προς θεμελίωσιν γενικωτέρων θεωρήσεων.

Εντοπίζομεν λοιπόν την έρευναν εις τας τρεις συγκεκριμένας περιπτώσεις. Αλλά και εις τά φαινόμενα της Φραγκοκρατίας δεν έχομεν την καθολικότητα, την πληρότητα και την ενότητα των δύο άλλων περιόδων. Η Φραγκική κυριαρχία επεβλήθη εις τας Ελληνικάς χώρας μετά την άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Λατίνων και την κατάλυσιν του Βυζαντινού Κράτους (1204). Επί των ερειπίων του δεν ιδρύθη μία διάδοχος πολιτεία, αλλά πλείονα κατά το μάλλον ή ήττον αυτόνομα κράτη: η Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, το εφήμερον κράτος της Θεσσαλονίκης, η ηγεμονία της Αχαΐας, το δουκάτον των Αθηνών, άλλαι ελάσσονες φεουδαρχικαί δυναστείαι. Μονιμώτερα θα ειναι τα καθεστώτα των Βενετικών κτήσεων εις την ηπειρωτικήν Ελλάδα, κυρίως εις την Κρήτην, εις τας Κυκλάδας, επί τι διάστημα εις την Κύπρον, εις την Επτάνησον, εις την οποίαν η εξουσία της γαληνοτάτης Δημοκρατίας θα διατηρηθή μέχρι της συνθήκης του Campo-Formio του 1797.

Εξ άλλου η Ελληνική αντίστασις, εκδηλωθείσα ευθύς αμέσως εις πλείονας εστίας, ενωρίτατα εδραιούται περί τρία κρατικά συγκροτήματα, έλκοντα την καταγωγήν εκ της καταλυθείσης ενιαίας Ελληνικής Αυτοκρατορίας: την Αυτοκρατορίαν της Νικαίας, την Αυτοκρατορίαν της Τραπεζούντος και το Δεσποτάτον της Ηπείρου. Εις ταύτα θα προστεθή βραδύτερον η κτήσις της Λακωνίας, ένθα θα δημιουργηθή εν σννεχεία ισχυρά Ελληνική μονάς, το Δεσποτάτον της Πελοποννήσου. Επομένως δεν δυνάμεθα να ομιλώμεν περί Ελληνισμού άνευ πρωτογενούς εξουσίας, είναι δε προφανές ότι εκ των τριών εποχών η Φραγκοκρατία αποτελεί μορφολογικώς ιδιάζουσαν περίπτωσιν, διότι δεν κατώρθωσε να δημιουργήση ενιαίαν πολιτείαν, αλλά και διότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εξηκολούθησεν υφισταμένη υπό διαφόρονς μορφάς, τείνουσας προς την ενοποίησιν.