ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ - ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ

Στις Αντιθέσεις - 20 Μαΐου 2013 Πολυπολιτισμικότητα και ελληνική ταυτότητα  

 Ελληνική Δημοκρατία - 22.5.12

Φιλοκαλοῦμεν μετ' Ἀνταρσίας  

 ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 1 ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 2 18-19 ΙΟΥΝΙΟΥ-ΠΡΩΙΝΗ ΑΡΤΗΡΙΑ

Γράμματα - Σπουδάματα

 Στην εκπομπή του Δ. Νατσιού περί «πατριδεγωφαγίας» Χαίρε η τους τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα  

 «Ελληνική Πολιτειολογία και ορθόδοξη αγωγή» - 28/3/13 Διογένειος Λέσχη 18-10-2012  Εγγύς της Πόλεως - Αρίστογλου Γιώργος - Βούλα Πατουλίδου

ΣΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ

Ο Κώστας Ζουράρις διδάσκει συγκλονιστική πραγματική ιστορία

Λέλα Καραγιάννη - Η γυναίκα θρύλος

Λέλα Καραγιάννη - Η γυναίκα θρύλος

Μία γυναίκα θρύλος της αντίστασης, άξια απόγονος της Αρχαίας Σπαρτιάτισας, της Μανιάτισας, της Σουλιώτισας. Τρομερή ψυχή, ατρόμητη Ελληνίδα. Αμέσως μόλις πάτησαν οι Γερμανοί το πόδι τους στήν Αθήνα, ξεκίνησε τό έργο της. (Δέν περίμενε σάν την Αριστερά τίς εντολές του Στάλιν ή του Δημητρώφ...., καί θέλουν να μονοπωλήσουν τήν αντίσταση, τρομάρα τους οι ψευτοδημοκράτες καί οι ψευτοαγωνιστές). Τό Μάη του '41, απέναντι από τό σπίτι της τρέκλιζε ένας νέος. Αμέσως κατάλαβε. Ηταν Αυστραλός στρατιώτης πληγωμένος, ο Τζών Ουίλσων, πού καιγόταν από τόν πυρετό. Τόν μάζεψε, τόν τάϊσε, τόν γιάτρεψε. Θά ακολουθούσαν εκατοντάδες Βρετανοί πού θά τούς έκρυβε καί θά τούς φυγάδευε στή Μέση Ανατολή. (Είδαμε αργότερα, στήν Κύπρο καί στή Βόρειο Ηπειρο, πως θά ξεπλήρωναν τα χρέη τους αυτά, οι βρωμοάγγλοι). Τήν οργάνωσή της την ονόμασε "Μπουμπουλίνα", αφού ήταν απόγονος της ατρόμητης καπετάνισας του '21. Η Λέλα, αν καί νοικοκυρά καί μητέρα επτά παιδιών, οργάνωσε πολύπλοκο δίκτυο κατασκοπίας πού λειτούργησε αλάνθαστα γιά τρία χρόνια. Είχε πλήθος από διαφορετικούς κρυψώνες, πλήθος από πληροφοριοδότες, στρατολόγησε ακόμα καί Γερμανούς καί Ιταλούς στρατιωτικούς, καί μετέδιδε μέ ασύρματο υπερπολύτιμες πληροφορίες στούς Συμμάχους. Οι Αγγλοι, όταν δέχονταν σήμα από τήν "Μπουμπουλίνα", ήξεραν ότι είναι πέρα ως πέρα αξιόπιστο. Μεταμφιεζόταν σέ καλόγρια, σέ νοσοκόμα, σέ ζητιάνα γιά νά προσεγγίζει τίς πηγές της.

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Δ´

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Δ´

Γιατί φέρθηκε ἔτσι ὁ Στάλιν;



Διάλογος ενός συντρόφου του Ζαχαριάδη, του Αχιλλέα Ζαχαρόπουλου (καπετάν Τούρκου), ο οποίος είχε καταγωγή από τήν Πόλη, όπως άλλωστε καί ο Ζαχαριάδης (1949). 



Αχιλλέας Ζαχαρόπουλος

 - «Σύντροφε αρχηγέ μέ βασανίζει μία σκέψη»


Νίκος Ζαχαριάδης

-«Λέγε ρε Τούρκο»

-«Αφού ξέραμε τόν συσχετισμό δυνάμεων γιατί πήραμε τά όπλα καί δέν κάναμε πολιτικό αγώνα;»


-«Κρίμα πού είμαστε καί πατριωτάκια, κρίμα πού είσαι καί μορφωμένος. Καί ποιός σού είπε εσένα ότι πηγαίναμε νά πάρουμε τήν ηγεσία. Εμείς δημιουργήσαμε μία ανωμαλία στήν Ελλάδα γιά νά μπορεί ο σύντροφος Στάλιν νά εδραιώσει τό καθεστώς μας στίς χώρες πού τού έδωσε ο Τσώρτσιλ πίσω από τήν πλάτη του Ρούσβελτ.»

Τό Δεκέμβρη του '44, οι κομμουνιστές ήταν παντοδύναμοι. Οι μόνες μή αριστερές οργανώσεις πού είχαν επιβιώσει από τή σφαγή, ήταν ο ΕΔΕΣ, ο οποίος ήταν περιορισμένος στά δυτικά παράλια της Ηπείρου καί ο Φωστερίδης στήν Μακεδονία. Τό εμπειροπόλεμο των ελασιτών, ο βαρύς οπλισμός πού είχαν αρπάξει από τους Ιταλούς, οι άφθονες χρυσές λίρες, πού τούς είχαν στείλει οι Άγγλοι, είχαν ισχυροποιήσει στό έπακρο τό ΚΚΕ. Οι Γερμανοί, είχαν ήδη αποχωρήσει τόν Οκτώβρη καί τό πεδίο ήταν ελεύθερο. Οι διεθνιστές της Αριστεράς όμως είχαν υπολογίσει χωρίς τόν ξενοδόχο. Καί ξενοδόχος ήταν οι ...Μεγάλες Δυνάμεις. Στάλιν, Τσώρτσιλ καί Ρούσβελτ είχαν συμφωνήσει (Τεχεράνη, Μόσχα, Γιάλτα), γιά τίς ζώνες επηρεασμού που θά είχαν στήν Ευρώπη καί η Ελλάδα είχε αποδοθεί στους Αγγλοαμερικάνους. Ετσι ο ιδεολογικός πρόγονος της Αριστεράς πού ΔΕΝ ΒΟΗΘΗΣΕ ΟΥΤΕ ΜΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ τούς αριστερούς αντάρτες, κατά τήν διάρκεια της Αντίστασης, ΔΕΝ ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Αντίθετα θά υπαγόρευε στο ΚΚΕ νά υπογράψει όλες τίς συνθήκες (Λίβανος, Καζέρτα, Βάρκιζα), μέ τίς οποίες η Αριστερά θα παρέδιδε οπλισμό καί έλεγχο εξουσίας στή Δεξιά. Μα έτσι δεν είχε συμφωνήσει μέ τους Αγγλους; Στά επίσημα χαρτιά έπρεπε νά φαίνεται ότι τηρεί τήν συμφωνία. 

Όμως, στούς ίδιους τούς ηγέτες του ΚΚΕ, ποτέ δέν είπε ξεκάθαρα νά μήν προχωρήσουν σέ ένοπλο αγώνα, παρά τό μάταιο της υπόθεσης. Μόνο μισόλογα καί αόριστες υποσχέσεις δίδονταν στίς εκκλήσεις των ηγετών της Αριστεράς γιά βοήθεια, μέ αποτέλεσμα νά κάνουν ένα βήμα μπροστά καί ένα βήμα πίσω. Θα έπαιρναν μία απόφαση καί θά τήν άλλαζαν στή συνέχεια. Θα υπέγραφαν μία συμφωνία καί θά μετάνοιωναν αμέσως μετά. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΗΛΩΣΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΧΑΜΕΝΗ Η ΥΠΟΘΕΣΗ; Διότι χρειαζόταν διαπραγματευτικά χαρτιά, στίς διεκδικήσεις πού είχε στην Ευρώπη, απέναντι στους καπιταλιστές της Δύσης. Εσείς Αμερικάνοι επεμβαίνετε στήν Ελλάδα; Εγώ θά επέμβω κάπου αλλού. Γι' αυτό έστειλε τόν Ζαχαριάδη. Να αιματοκυλίσει τήν Ελλάδα χωρίς λόγο. Καί τά κατάφερε, αφού το σταλινόσκυλο ο Ζαχαριάδης, επέμενε μέχρι τό 1949, νά πολεμάει μέ δεκαεξάχρονα κοριτσάκια, εναντίον ενός πανίσχυρου εθνικού στρατού 150000 στρατιωτών, ο οποίος είχε καί τήν πλήρη υποστήριξη τής υπερδύναμης των ΗΠΑ. 



Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Γ´

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ΜΕΡΟΣ Γ´

Γέννηση της Αριστεράς 



«Στο κόμμα μας δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι πιστός και αφοσιωμένος στο καθοδηγητικό κόμμα του παγκόσμιου προλεταριάτου που να μην πεθαίνει δέκα φορές για το σοφό αρχηγό και δάσκαλο των εργαζομένων όλου του κόσμου, Μεγάλο Στάλιν. Το κόμμα μας έδωσε χιλιάδες μαχητές του, που πέφτανε με το όνομα του Στάλιν και του Ζαχαριάδη στο στόμα».

Σε αυτή τήν σελίδα παρουσιάζεται η δράση της αριστεράς στήν Ελλάδα, μέ αιχμή του δόρατος φυσικά το ΚΚΕ, από τήν γέννησή της, μέχρι τήν απελευθέρωση, τόν Οκτώβριο του 1944. Οι πηγές είναι βιβλία έγκριτων συγγραφέων και ιστορικών, καθώς καί μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων. Η αναφορά στόν εμφύλιο γίνεται για νά καλύψει τό κενό ενημέρωσης από πλευράς ΜΜΕ και εφημερίδων, οι οποίες παρουσιάζουν τούς κομμουνιστές αντάρτες του ΕΛΑΣ και του "Δημοκρατικού Στρατού" ως ήρωες καί θύματα, καί ως τούς μοναδικούς πού αντιστάθηκαν στόν βάρβαρο κατακτητή. Εαν υπήρχε η στοιχειώδης αντικειμενικότητα από πλευράς δημοσιογράφων, εάν υπήρχε μετριοπάθεια καί όχι αλλαζονεία, από πλευράς Αριστεράς, εάν η πολιτική μας δέν δηλητηριάζονταν από μονόπλευρες αναφορές στά μίση του παρελθόντος, τότε η σελίδα αυτή δέν θά είχε λόγο ύπαρξης.

Αγανακτισμένος όμως από τήν υποκρισία των "δημοκρατικών" δημοσιογράφων, τύπου Κούλογλου, μέ τίς υποκειμενικότατες εκπομπές τους, όσο αφορά τήν αιματηρή διαμάχη μεταξύ των Ελλήνων, κουρασμένος από τίς αδιάκοπες αναφορές στή χούντα των συνταγματαρχών, όπου της χρεώνουν όλα τά δεινά των τελευταίων δεκαετιών, αηδιασμένος από τό γλύψιμο της Αριστεράς καί κυρίως του Συνασπισμού από τούς πάμπλουτους μεγαλοδημοσιογράφους των καναλιών καί τούς μεγιστάνες μεγαλοεκδότες, τύπου Λαμπράκη καί Φυντανίδη, αποφάσισα νά προσθέσω στό διαδίκτυο τήν συγκεκριμένη σελίδα. Δέν θέλω νά αγιοποιήσω τήν Δεξιά, τήν οποία θεωρώ υπεύθυνη γιά τά δεινά καί τά βασανιστήρια των αριστερών, μετά τήν συντριβή τους στά βουνά του Γράμμου καί της Μουργκάνας. Μία Δεξιά πού τήν θεωρώ ακόμα υπεύθυνη γιά τήν απαίσια οργάνωση του κράτους καί του Δημοσίου, γιά τίς συνεχείς κρατικοποιήσεις πού έκανε (Εταιρεία Ηλεκτρισμού, Ολυμπιακή κτλ), γιά τήν διόγκωση του δημοσίου χρέους καί γιά τή δουλική καί μειοδοτική πολιτική της στά εθνικά θέματα απέναντι σέ Αμερικάνους, Εγγλέζους, Σιωνιστές καί Τούρκους ( Κωνσταντινούπολη, Ιμβρος - Τένεδος, Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονία ). 



Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΒΡΙΣ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΒΡΙΣ

31^η Μαρτίου 2010

XΡΗΣΤΟΥ  Α.  ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ

Ἡ συντελουμένη κατὰ τὶς ἡμέρες μας σὲ πολλὲς χῶρες ἀπαξίωσις τῆς Πατρίδος μας μὲ ἀφορμὴ τὴν σοβαρὴ δημοσιονομικὴ κρίσι, ποὺ διατρέχουμε, ἔλαβε σποραδικῶς διαστάσεις νοσηρῶν ἀκατονομά-στων ὕβρεων, μὲ πρωταγωνιστὴ τῆς ἀθλιότητος τὸ γερμανικὸ περιοδικὸ FOCUS σὲ τεύχη του τῆς 22ας Φεβρουαρίου 2010 καὶ μεταγενέστερα..

Οἱ ὕβρεις εἰδικώτερα τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ χρειάζονται βεβαίως πρωτίστως ψυχιατρικὴ ἐξήγησι, ἐξ αἰτίας τοῦ παραλογισμοῦ, ποὺ τὶς διατρέχει. Ἐδόθησαν στὶς ὕβρεις ἀπὸ πολλὲς πλευρές, ἐπισήμων ἀλλὰ καὶ ἄλλων σημαντικῶν προσώπων τῆς δημοσίας μας ζωῆς, ἀπαντήσεις μὲ ἀναφορὲς ἀκόμη καὶ στὴν κατὰ τὴν κατοχὴ τῆς χώρας μας συμπεριφορὰ τῶν Γερμανῶν, μὲ τὴν λεηλασία τοῦ θησαυροφυλακείου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἀπομύζησι τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὡς καὶ τὶς ἀκόμη ἀνεξόφλητες πολεμικὲς ἐπανορθώσεις, καὶ βεβαίως τὶς τεράστιες ὑλικὲς καταστροφὲς καὶ τὶς δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων Ἑλλήνων πολιτῶν.

Εἰς τὰ ὅσα σωστὰ ἐλέχθησαν, ἀνάγκη νὰ προστεθῇ μιὰ περισσότερον οὐσιαστική, ἐνδελεχὴς ἀνασκευὴ καὶ βεβαίως ἐξήγησι τῶν γερμανικῶν ἀνοησιῶν μὲ τὴν ἐπιβαλλομένη πάντοτε σοβαρότητα τοῦ θέματος ἐξ αἰτίας τῶν σημερινῶν ὁμαλῶν διακρατικῶν μας σχέσεων μὲ τὴν Ὁμοσπονδιακὴ Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία μάλιστα ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς πρωτεύοντες ἑταίρους μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι καὶ τὴν Εὐρωζώνη. Καὶ ἡ μὲν ἀνασκευὴ αὐτὴ ἀναγκαίως θὰ περιλάβῃ καὶ ὡρισμένα ἀναμφισβήτητα στοιχεῖα τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος, διότι μόνον μὲ αὐτὰ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξηγηθοῦν στὴν ἐντέλεια οἱ ψυχικοὶ συντελεσταὶ τῆς ἐναντίον τῆς Πατρίδος μας καταφορᾶς  καὶ νὰ ἀποστομωθοῦν ἀποτελεσματικὰ οἱ γερμανικὲς ὕβρεις.  Ἄλλωστε, ὅπως στὸ φυτικὸ βασίλειο οἱ ρίζες καθορίζουν τὴν βιωσιμότητα, εὐρωστία καὶ ποιότητα φυτῶν καὶ δένδρων, ἢ στὸ ζωϊκὸ βασίλειο  οἱ πρόγονοι προοιωνίζουν τὴν ποιότητα καὶ ἐξέλιξι τοῦ εἴδους, ἔτσι καὶ στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἡ γνῶσις τοῦ παρελθόντος εἶναι, γιὰ κάθε σκεπτόμενο, νουνεχῆ, ὑπεύθυνο πολίτην καὶ ἰσοσθενῶς ἐθνικὴν κοινότητα, ἀπαραίτητη, διότι εἶναι γνῶσις τοῦ παρόντος, ἀφοῦ τὸ παρελθὸν ἀποτελεῖ τὸ σπέρμα καὶ τὶς ἀπαρχές του. Ἡ δὲ ἐξήγησις τῶν ὕβρεων καὶ τὰ αἴτια αὐτῶν θὰ ἀναζητηθῇ ἐπὶ τῆς διεθνοῦς σκηνῆς, εἰς τὸ πλαίσιον ὄχι μόνον διακρατικῶν ἀντιθέσεων, ἀλλὰ καὶ παγκοσμίων ζυμώσεων καὶ ἐνεργημάτων ἐπιζητουμένης νέας συγκροτήσεως τῆς διεθνοῦς κοινωνίας.

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΔΡΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΑΜ - ΕΛΑΣ

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΔΡΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΑΜ - ΕΛΑΣ

Ἡ Ἐθνική Ἀντίστασις καί ἡ ἑλληνική Ἀριστερά κατά τό 1944 - 45

(Ἐπιστολή τοῦ Δαμασκηνοῦ μοναχοῦ Ἁγιορείτου πρός τήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ - 28η Φεβρουαρίου 2010)

κ. Διευθυντά,

Εἰς τό φύλλο σας τῆς 5ης Φεβρουαρίου 2010 καί εἰς τήν 6ην σελίδα ἀνεδημοσιεύσατε ἄρθρο τοῦ μουσικοσυνθέτη κ. Μ. Θεοδωράκη μέ τίτλο Ο «ΠΟΛΕΜΟΣ» ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ-ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ, τό ὁποῖο εἶχε δημοσιευθῆ εἰς τήν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερος» τήν 15η Ἰανουαρίου 2010.

Εἰς τό ἄρθρο του αὐτό, ὁ κ. Θεοδωράκης ἀποδεικνύεται ἀληθινός πατριώτης, ὑπεραμύνεται τοῦ ἔθνους καί τῆς πατρίδας καί εὐστόχως ἐπιτίθεται ἐναντίον τῶν θέσεων τῆς κ. Δραγώνα, πρᾶγμα γιά τό ὁποῖο εἶναι ἄξιος πολλῶν συγχαρητηρίων. Ὅμως, τό ἄρθρο του περιέχει καί ὡρισμένα ψευδῆ στοιχεῖα σχετικά μέ τήν ἱστορική ἀλήθεια, τά ὁποῖα θά ἤθελα νά ἐπισημάνω.

Ὁ κ. Θεοδωράκης μπορεῖ πράγματι νά ὑπερηφανεύεται γιά τόν ἑαυτό του, ἰσχυριζόμενος ὅτι «…. τυγχάνει νά εἶμαι ἕνας ἀπό τούς πρωτεργάτες αὐτῆς τῆς ἐκστρατείας γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ μέ ρίζες βαθειές στήν ἀληθινή ἑλληνική Ἀριστερά ἀπό τήν ἐποχή τοῦ ΕΑΜ…. », ἤ ὅτι «… ἡ ζωή καί τό ἔργο μου στηρίχθηκε πάνω σέ τρεῖς λέξεις: Ἑλλάδα, Πατρίδα, Ἐλευθερία, καί ὅλοι μου οἱ ἀγῶνες ἔγιναν γιά νά τίς ὑπερασπίσω μέ κάθε θυσία», λέει ὅμως τήν μισή ἀλήθεια, ὅταν ἀναφέρεται σέ μερικά ἱστορικά γεγονότα καί στίς αἰτίες τους, ἤ ψεύδεται τελείως σέ ἄλλα, ὅταν ἀναφέρεται στήν πραγματικότητα γιά τήν Ἐθνική Ἀντίσταση, ἤ, ἐμμέσως πλήν σαφῶς στήν πραγματικότητα τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ ἤ τοῦ τότε ΚΚΕ, προκαλῶντας καί ὁ ἴδιος ‘μερική ἀνατροπή τῆς ἱστορίας’. Ἡ δρᾶσις τοῦ ΚΚΕ, τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΕΛΑΣ κατά τήν περίοδο 1944-1945, ὅπως θά καταφανῆ ἀπό τά παρατιθέμενα παρακάτω ἐπίσημα ἱστορικά στοιχεῖα, κάθε ἄλλο παρά ἐβασίσθηκε εἰς τίς τρεῖς παραπάνω λέξεις μέ τήν ἔννοια πού δηλοῖ ὁ κ. Θεοδωράκης.

ΤΟ ΑΝΤΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΚΚ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

ΤΟ ΑΝΤΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΚΚ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Το ένοχο κι αντεθνικό παρελθόν του ΚΚΕ

7 Μαρτίου, 2010

Τα πρώιμα χρόνια της ελληνικής Αριστεράς και η Φεντερασιόν του Αβραάμ Μπεναρόγια


Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα η ελληνική Αριστερά διέπονταν από την ιδεολογία της κοινωνικής απελευθέρωσης, σε συνδυασμό με το αίτημα για την απελευθέρωση των λαών που ήταν υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με κεντρικές μορφές, όπως ο σημαντικότερος Έλληνας σοσιαλιστής της εποχής, ο Σταύρος Καλλέργης, ο Μαρίνος Αντύπας, ο Νίκος Γιαννιός, ο Γεώργιος Σκληρός κ.ά., το σοσιαλιστικό κίνημα που κινούνταν στα όρια του ελλαδικού χώρου, θα ερχόταν αντιμέτωπο με νέα δεδομένα, όταν θα πραγματοποιούνταν η ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας: Στην Βόρεια Ελλάδα, το εβραιοβουλγαρικό σοσιαλιστικό κίνημα είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή, σε μια βάση διαφόρων εθνοτήτων που αποτελούσαν την περίφημη «μακεδονική σαλάτα».

Όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τον ελληνικό στρατό τον Οκτώβριο του 1912, οι μόνοι που αισθάνθηκαν απελευθερωμένοι, ήταν οι Έλληνες, οι οποίοι όμως μειοψηφούσαν σε πληθυσμό εκείνη την εποχή στην πόλη (σε σύνολο 150.000, οι Έλληνες ήταν 40.000, οι Εβραίοι 60.000, οι Τούρκοι 45.000 και οι λοιπές εθνότητες 5.000). Η μεγαλύτερη κοινότητα της Θεσσαλονίκης, η εβραϊκή, δεν είδε με καθόλου καλό μάτι την αλλαγή του καθεστώτος. Οι Εβραίοι, στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία θεωρούσαν ως πατρίδα τους, έλεγχαν κάθε οικονομική δραστηριότητα. Τα νέα δεδομένα, προκαλούσαν γι' αυτούς οικονομικές απώλειες, καθώς η αποχώρηση των ηττημένων αποτελούσε και απώλεια χρεών. Επιπλέον, τα όρια της ελληνικής επικράτειας, ήταν σαφώς πιο στενά απ' αυτά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα οποία δρούσαν πριν εμπορικά και αυτή τη φορά έβλεπαν στα πρόσωπα των Ελλήνων τον κίνδυνο του ανταγωνισμού, τον οποίον δεν είχαν με τους μουσουλμάνους και τους Βούλγαρους, οι οποίοι περιορίζονταν στις αγροτικές ασχολίες και στο «χαμαλίκι». Εκτός όμως των οικονομικών λόγων, υπήρχε και ο φόβος των αντιποίνων, καθώς η εβραϊκή κοινότητα, όχι μόνο είχαν ενισχύσει οικονομικά τον πόλεμο των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων, πραγματοποιώντας έρανο, με το τεράστιο ποσό των 650.000 χρυσών λιρών, αλλά μέλη της είχαν δημιουργήσει στρατιωτικό σώμα εθελοντών, για να πολεμήσουν στο πλευρό των Τούρκων κι εναντίον των Ελλήνων (δημοσίευμα εφημερίδας «Εστία», 9 Οκτωβρίου 1912). Εξ άλλου, ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από τον λιθοβολισμό Ελλήνων αιχμαλώτων, από Εβραίους στην Θεσσαλονίκη. Υπό αυτές τις συνθήκες και παρ' ότι ο Βενιζέλος είχε φροντίσει να καθησυχάσει την εβραϊκή κοινότητα παραχωρώντας τους και ιδιαίτερα προνόμια (π.χ. εξαγορά στρατιωτικής θητείας, διατήρηση της αργίας του Σαββάτου, διατήρηση της ισπανοεβραϊκής γλώσσας στις οικονομικές συναλλαγές κ.ά.), οι Εβραίοι ξεκίνησαν προσπάθειες «διεθνοποίησης» της πόλης στέλνοντας εκκλήσεις, πότε στους Βούλγαρους για να προστατέψουν με περιπολίες τις εβραϊκές συνοικίες, πότε στους Αυστριακούς, με αίτημα αυτή τη φορά, να προσαρτήσουν την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία, στην Αυστρουγγαρία, και πότε αποστέλλοντας επιτροπή στο Λονδίνο με αίτημα την αυτονόμηση της Μακεδονίας.