Το Ισραήλ δολοφονεί, αλλά οι τζιχαντιστές έχουν άλλες δουλειές...!

Το Ισραήλ δολοφονεί, αλλά οι τζιχαντιστές έχουν άλλες δουλειές...!

7/30/2014

Καλημέρα Ισραήλ, καληνύχτα κόσμε...

Το Ισραήλ δεν εκτελεί γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων τον φετινό Ιούλιο του 2014 στην Γάζα... για πρώτη φορά! Η γενοκτονία των Αράβων και των Παλαιστινίων ή αλλιώς η εθνοκάθαρση του ζωτικού χώρου του νεοσύστατου κράτους του Ισραήλ ξεκίνησε πριν ακόμα την ίδρυσή του το 1948.

Το 1947, ο Γιόζεφ Βάϊτζ διευθυντής του εθνικού εβραϊκού ταμείου έδωσε την εξής διαταγή: ''Να διώξουμε όσο το δυνατόν περισσότερους Άραβες από τις περιοχές μας…Έστειλα την λίστα των αραβικών χωριών που πιστεύω πως πρέπει να καθαριστούν ώστε να ομογενοποιηθούν οι εβραϊκές ζώνες''.

Τι συμβαίνει με την Τουρκία και την Κύπρο;

Τι συμβαίνει με την Τουρκία και την Κύπρο;

7/29/2014

Γράφει ο Νικόλας Ζαννέττος

- Η Uzay Bulut καταγγέλλει την τουρκική πολιτική ηγεσία για τη στάση της απέναντι στη Γάζα σε σχέση με τα εγκλήματα της Τουρκίας στην Κύπρο.

- «Προσχεδιασμένες εκτελέσεις, καταστροφή, εθνικό ξεκαθάρισμα και συνεχιζόμενος δημογραφικός και πολιτιστικός βιασμός της Κύπρου».

- Η Τουρκία είναι ξένος εισβολέας στο νησί, επισημαίνει η δημοσιογράφος.

- «Η τουρκική ηγεσία στοχεύει στη δημογραφική αλλαγή του τμήματος που κατέχει παράνομα στην Κύπρο».

Γάζα: Ο κύκλος της βίας επαναλαμβάνεται

Γάζα: Ο κύκλος της βίας επαναλαμβάνεται

7/18/2014

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος 

Ως γνωστόν, η ισραηλινο-παλαιστινιακή συγκρουσιακή κατάσταση συντηρείται κυρίως εξαιτίας της εκατέρωθεν διαφωνίας για την επίλυση τεσσάρων προβλημάτων:

- Την ίδρυση και τα όρια του παλαιστινιακού κράτους.

- Το μελλοντικό καθεστώς της Ιερουσαλήμ.

- Τη συνεχή επέκταση των εβραϊκών εποικισμών.

- Το δικαίωμα της επιστροφής των περίπου πέντε εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων.

“Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΟΣΕ ΝΤΑΓΙΑΝ, ΝΑΤΟΪΚΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΕΖΟΝΑΥΤΕΣ ΕΣΦΑΞΑΝ, ΤΣΑΚΙΣΑΝ, ΣΚΟΤΩΣΑΝ. ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΙΣΑΝ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΕΡΡΙΞΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ…”.

“Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΟΣΕ ΝΤΑΓΙΑΝ, ΝΑΤΟΪΚΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΕΖΟΝΑΥΤΕΣ ΕΣΦΑΞΑΝ, ΤΣΑΚΙΣΑΝ, ΣΚΟΤΩΣΑΝ. ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΙΣΑΝ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΕΡΡΙΞΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ…”.

17 Νοεμβρίου 2013

Από βιβλίο του δημοσιογράφου Διακογιάννη

Iστορικές αλήθειες που αμφισβητήθηκαν αλλά ελήφθησαν υπόψιν και σε εισαγγελικά πορίσματα της εποχής για το ποιοι αιματοκύλισαν το Πολυτεχνείο. Το παιχνίδι κατά τις πηγές που παραβάλλονται, ήταν στημένο και προκαθορισμένο για το αιματοκύλισμα. Και ανεξαρτήτως για τις όποιες ενστάσεις που πιθανόν να προβληθούν, τα παρατιθέμενα γεγονότα είναι πολλάκις αναφερόμενα και ποτέ δεν ακολούθησαν διαψεύσεις. Διαβάστε το πρώτο απόσπασμα:

“Στην εποχή του διαδικτύου και όχι των εκδοτών – συνεργατών της χούντας και μετά της δημοκρατίας, καμμία αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Η συγκλονιστική μαρτυρία του γιατρού για τη νύχτα εκείνη, τα λέει όλα.

Κάπως έτσι, μετά από χρόνια, θα ανοίξουν τα στόματα και για τον Δεκέμβρη του 2008, που έφερε τη νέα χούντα, το νέο ξεπούλημα της πατρίδας από τον άλλο “Γιώργο”. Τον νεώτερο.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΛΑΘΗ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Κύπρος-Ελλάδα: στο τραπέζι του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων

31/7/13

Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Περιεχόμενα: 

1. Παρελθόντα και παρόντα κριτήρια που προσδιορίζουν τις στρατηγικές των άλλων για την Κυπριακή Δημοκρατία. 

2. Η κινούμενη στρατηγική άμμος στο υπόβαθρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

3. Πάγιοι στρατηγικοί σκοποί και τακτικές επιλογές της τουρκικής στρατηγικής 

4. Το στρατηγικό παίγνιο αρχές του 2013 και τα φρικτά ελλείμματα στρατηγικής της Ελλάδας και της Κύπρου.

1.     Παρελθόντα και παρόντα κριτήρια που προσδιορίζουν τις στρατηγικές των άλλων για την Κυπριακή Δημοκρατία

Μερικές μόνο εβδομάδες μετά την εκλογή νέου προέδρου στην Κύπρο η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) στροβιλίζεται μέσα σε δίνη θανάτου. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και ανεξάρτητα του πως θα εξελιχθούν τα μνημόνια και τα «κουρέματα» ένα είναι σίγουρο: Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν στην Κύπρο.

Αντιστρέφει μια σταθερή πορεία οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας. Η ΚΔ παύει να είναι ένα ζηλευτό χρηματοοικονομικό κέντρο. Το γεγονός ότι αυτός, μεταξύ άλλων, ήταν ο στόχος των τεχνοκρατών, το δήλωναν απερίφραστα. Ως να μην υπάρχουν χρηματοοικονομικά κέντρα στην Ευρώπη ή ως να υπάρχει κάποιο σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης στην Ευρώπη που προσδιορίζει νομιμοποιημένα την κοινωνικοοικονομική δομή ενός κράτους-μέλους, τις ιεραρχίες της και τίς επιλογές της κοινωνίας.

Για να κατανοηθεί επαρκώς η συντρέχουσα κρίση στην Κύπρο, απαιτείται να γίνει αντιληπτό ότι μετά την Τουρκική εισβολή το 1974 με σχέδιο και μόχθο η Κύπρος κατόρθωσε να επιβιώσει γιατί στάθηκε όρθια λόγω οικονομικής ανάπτυξης. Κύριος σκοπός των σχεδιαστών της κυπριακής οικονομικής πολιτικής –του Γραφείου Προγραμματισμού της ΚΔ– μετά την τουρκική εισβολή, ήταν «να κρατήσουν, όπως λεγόταν, τους κύπριους στο νησί» με το να επιτύχουν μια ταχύρρυθμη οικονομική ανάπτυξη. Η προσπάθεια στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Επί δεκαετίες και παρά την εκκρεμότητα του κυπριακού ζητήματος οι κύπριοι ευημερούσαν όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία τους.

Δύο είναι οι πυλώνες αυτής της οικονομικής επιτυχίας. Πρώτον, τουρισμός υψηλής στάθμης. Δεύτερον, η ΚΔ έγινε ένα από τα σημαντικότερα χρηματοοικονομικά κέντρα της περιοχής. Αμφότεροι οι τομείς και ιδιαίτερα ο  δεύτερος πλήττονται θανάσιμα λόγω της κρίσης η οποία οφείλεται περισσότερο σε εξωτερικά αίτια και λιγότερο σε παραλείψεις των κυβερνήσεων μετά την ένταξη στην ΟΝΕ (η οποία ένταξη, στην Κύπρο, δικαιολογήθηκε ως τρόπος ενίσχυσης της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Τα αίτια της συντρέχουσας κρίσης είναι πολλά. Πριν εξετάσουμε μερικές πτυχές του γεωπολιτικού πεδίου θα αναφερθούμε σε μερικά από αυτά τα αίτια τα οποία σχετίζονται με μονιμότερους παράγοντες της κυπριακής και ελλαδικής ζωής.  

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

«Κίνδυνος-θάνατος» - Γιατί ΔΕΝ πρέπει τώρα να επιστραφεί η Αμμόχωστος!

29 ΙΟΥΛΊΟΥ 2013

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου-«Επίκαιρα», 5 Ιουλίου 2013

Διαλέξαμε επίτηδες τον παραπάνω «προκλητικό» τίτλο για να τονίσουμε τον εξαιρετικά επικίνδυνο χαρακτήρα της ανακίνησης θέματος Αμμοχώστου στις παρούσες συνθήκες, χαρακτήρα που αναγνωρίζουν πολλοί σώφρονες και πατριώτες αναλυτές των κυπριακών πραγμάτων, δεν θέλουν όμως να το πουν, για να μην έρθουν σε σύγκρουση με το κοινό αίσθημα πολλών προσφύγων από την Αμμόχωστο, αλλά και να μην κατηγορηθούν ότι δεν θέλουν λύση του κυπριακού και άλλα πολλά.

Η ανακίνηση τώρα θέματος Αμμοχώστου, ακόμη κι όταν γίνεται από την κυπριακή κυβέρνηση, δεν απηχεί παρά τη στρατηγική του «διεθνούς παράγοντα» που είναι να δημιουργηθούν, μετά τις οικονομικές, οι ψυχολογικές και διεθνοπολιτικές συνθήκες για «λύση» τύπου Ανάν του κυπριακού εντός του έτους, με κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξεμπλοκάρισμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, γεωπολιτικό αφοπλισμό Κύπρου και Ελλάδας και, φυσικά, διαρπαγή του στρατηγικού χώρου και των υδρογονανθράκων.

Ουδείς αρνείται ότι η επιστροφή της Αμμοχώστου στους κατοίκους της θα ήταν ευχής έργο, έστω και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ (*). Το ερώτημα είναι με ποιο αντάλλαγμα θα γίνει η επιστροφή και αν θα εξυπηρετήσει τον «υπέρ πάντων αγώνα» που οι Ελληνοκύπριοι είναι τώρα υποχρεωμένοι να δώσουν για την επιβίωση τη δική τους και του κράτους τους.  

Αμμόχωστος και τουρκική ένταξη

Κατ’ ελάχιστον, η επιστροφή της Αμμοχώστου θα συνοδευθεί από άνοιγμα των μπλοκαρισμένων κεφαλαίων της τουρκικής ενταξιακής διαπραγμάτευσης. Όμως, τα «μικρά βέτο» του Τάσσου Παπαδόπουλου είναι σήμερα, σε μια στιγμή δηλαδή θανάσιμου κινδύνου για το κυπριακό και το ελλαδικό κράτος το κυριότερο διπλωματικό όπλο Λευκωσίας και Αθήνας. Όχι μόνο έναντι της Τουρκίας, αλλά και έναντι ΗΠΑ και Βρετανίας, που επιθυμούν διακαώς την ένταξη της Άγκυρας. Επίσης παρέχει δυνατότητα συμμαχιών με ευρωπαϊκές δυνάμεις που αντιτίθενται στην τουρκική ένταξη.

Ελλάδα και Κύπρος κατάφεραν το ακατόρθωτο υποστηρίζοντας την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

Πρώτον, υποστήριξαν μια πολιτική εις βάρος Ελλάδας, Κύπρου και Ευρώπης.

Δεύτερο, όχι μόνο σπατάλησαν μια πιθανή ιστορική ευκαιρία να ανταλλάξουν το ναι στην τουρκική ένταξη με ικανοποιητική λύση κυπριακού-ελληνοτουρκικών, αλλά παρολίγον να διαλύσουν και το κυπριακό κράτος δια του σχεδίου Ανάν. Ικανοποίησαν τον διαχρονικό «νταβατζή», τον άξονα (στο θέμα αυτό) ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία, κερδίζοντας μόνο την περιφρόνησή του. Την ίδια περιφρόνηση και αντιπάθεια κέρδισαν και από τις δυνάμεις σε Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία κλπ. που ήταν αντίθετες προς την τουρκική ένταξη, περιλαμβανομένων της Μέρκελ, του Σόιμπλε και ολόκληρης της γαλλογερμανικής δεξιάς.

Η κατάσταση αυτή διευκόλυνε σημαντικά την εξαπόλυση του οικονομικού πολέμου κατά της  Αθήνας το 2010 και της Λευκωσίας το 2013. Δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα τόσο αυτοκτονικής πολιτικής στην παγκόσμια διπλωματική ιστορία.

Ο ελληνικός λαός υπέστη ήδη κολοσσιαίες καταστροφές στην Ελλάδα και στην Κύπρο και απειλείται με πολύ μεγαλύτερες. Είναι καιρός να σταματήσουν τα αστεία, που δεν έχουν άλλωστε τίποτα αστείο – συνιστούν πράξεις προδοσίας, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Το ελάχιστο που πρέπει να κάνει η Τουρκία για να ξεμπλοκάρουμε την ενταξιακή πορεία είναι η πλήρης, νομική και πραγματική αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για να μη πούμε ότι κανονικά οφείλει επίσης να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής, να άρει την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας και τις εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος της.

Αν οι κ.κ. Κασουλίδης ή Αναστασιάδης έχουν τόση «καούρα» για «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», το πρώτο τέτοιο μέτρο οφείλει να είναι η αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής από την Κύπρο και η αντικατάστασή τους από ευρωπαϊκή δύναμη, χωρίς συμμετοχή Κύπρου και Ελλάδας. Είναι απορίας άξιο πως, σαράντα χρόνια μετά την εισβολή, αυτό το τόσο προφανές και αυτονόητο, δεν έχει μπει στην ατζέντα ελλαδικής και κυπριακής διπλωματίας, αλλά ούτε καν μιας συμμαχίας πολιτικών δυνάμεων ή προσωπικοτήτων σε Ελλάδα και Κύπρο. Λαοί, κράτη, άτομα, ηγέτες που δεν σέβονται τον εαυτό τους, δεν μπορούν να περιμένουν σεβασμό από άλλους.

Τώρα έρχεται ολοταχώς ο μεγάλος λογαριασμός δεκαετιών υποχωρητικότητας, ραγιαδισμού, ενδοτισμού και προσπαθειών να «εξευμενιστεί» (αν όχι ανοιχτά να εξυπηρετηθεί) ο «ξένος παράγων», η πολιτική δηλαδή που οδήγησε Ελλάδα και Κύπρο στα πρόθυρα ολοκληρωτικής καταστροφής.

Ελλάδα, Κύπρος: Δύο κράτη, ένας λαός

Ελλάδα, Κύπρος: Δύο κράτη, ένας λαός

24 ΙΟΥΛΊΟΥ 2013

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου - Επίκαιρα, 27.6.2013

Θέλω να αρχίσω αυτό το άρθρο, αφιερώνοντάς το στους ανθρώπους του Δεύτερου και του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, που μας έδωσαν, όσο τους το επέτρεψαν, τα δύο καλύτερα, πιστεύω, μουσικά προγράμματα στην Ελλάδα,  από τα καλύτερα στην Ευρώπη. Βιώνω τη διακοπή τους ως πράξη βιασμού. Βρίσκω πολύ δυσάρεστο και πολύ φυσικό ότι τα σταμάτησε η κυβέρνηση της Τρόικας και του Μνημονίου, αφήνοντάς μας στο έλεος των «νταβατζήδων» της ψευτο-ενημέρωσης και της βαρβαρικής «ψυχαγωγίας».

Το Μνημόνιο δολοφονεί την Ελλάδα κι αν αυτή δυσκολεύεται ακόμα να βρει λόγια και όπλα να αντισταθεί στην επίθεση που δέχεται, έχει απελπιστικά ανάγκη την καταπληκτική μουσική και ποιητική της παράδοση για να υπάρξει. Είναι κρίμα που η ηγεσία των δημοσιογράφων δεν μπόρεσε/θέλησε να κάνει σε μεγαλύτερο βαθμό το «κίνημα της ΕΡΤ» και τις συχνότητές της φωνή όλου του λαού, κέντρο αντίστασης μιας κοινωνίας που καταστρέφεται και οργανωτή σε βάθος συζήτησης για την προοπτική της χώρας. Εργαζόμενοι στην ΕΡΤ και εργαζόμενοι στη χώρα είναι κρίμα ότι δεν πολυκατάφεραν να τα κάνουν αυτά. Μπορεί να μην το ομολογούμε, αλλά ως χώρα, παρόλο που αντιμετωπίζουμε μια σπάνιας καθολικότητας καταστροφή, κυριαρχούμεθα πάντα, στην καλύτερη περίπτωση από το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», στη χειρότερη από θανάσιμη δόση καιροσκοπισμού, ιδιοτέλειας και ευτέλειας, ενίοτε και μεταξύ «αντιμνημονιακών».