Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 8 Μαΐου 2020
Τρίτη 5 Μαΐου 2020
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ
ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
26/5/2010
Πρωτοπρ.
Θεόδωρος Ζήσης
1. Λαμπρό ηλιοβασίλεμα. Το Βυζάντιο δεν πέθανε
Στις 29 Μαΐου του 1453, ημέρα
της εβδομάδος Τρίτη, τις πρώτες πρωινές ώρες η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια
των Οθωμανών Τούρκων. Η υπερχιλιετής ένδοξη χριστιανική αυτοκρατορία, την οποία
με ένα μεγαλοφυές, μεγαλόπνοο, θεϊκό σχέδιο εθεμελίωσε ο Μ. Κωνσταντίνος, εξέπνευσε πολιτικά μαζί με την τελευταία
πνοή ενός άλλου Κωνσταντίνου, του Παλαιολόγου, ο οποίος με μεγαλειώδη
γενναιότητα υπερασπίσθηκε την βασιλεύουσα, την τιμή ενός μεγαλειώδους
πολιτισμού, σε ένα άνισο και απέλπιδα αγώνα. Δεν ήθελε η στρατιωτικά
καταδικασμένη ένδοξη αυτοκρατορία να έχει άδοξο τέλος· έπρεπε να σβήσει όχι
εξευτελισμένη και ταπεινωμένη, νεκρή και στο πνεύμα, στην αρετή, αλλά να
παραμείνει ηθικά όρθια, ζωντανή, με αντιφέγγισμα λάμψης και μεγαλείου στο
ηλιοβασίλεμά της.
Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013
Ο ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Ο ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η
ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΜΝΗΝΩΝ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ
Ιδρυτές της αυτοκρατορίας
της Τραπεζούντας ήταν δύο βυζαντινόπουλα, οι Κομνηνοί Αλέξιος και Δαβίδ. Αυτοί
ήταν παιδιά του σεβαστοκράτορα Μανουήλ, γιου του Ανδρόνικου του Α, ο οποίος
σκοτώθηκε μαζί με τον πατέρα του κατά την εξέγερση του 1185. Ο Αλέξιος που
γεννήθηκε το 1182 και ο Δαβίδ ένα ή δυο χρόνια νωρίτερα, απομακρύνθηκαν από την
επαναστατημένη πρωτεύουσα και το 1185 στάλθηκαν στην αυλή της θείας τους, βασίλισσας
των Ιβήρων (Γεωργίας) Θάμαρ (1184-1212).
Τον Απρίλιο του 1204, όταν οι
Φράγκοι της Δ´ Σταυροφορίας κυρίευσαν την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσαν το
βυζαντινό κράτος, οι δύο νεαροί Κομνηνοί, με τη βοήθεια της θείας τους και των
Γεωργιανών στρατιωτών, καθώς και τη συνεργασία των Σχολάριων αρχόντων που
έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη και των ντόπιων Πόντιων τιμαριούχων και
στρατιωτικών αριστοκρατών, κατέλαβαν την Τραπεζούντα και ίδρυσαν το μεσαιωνικό
κράτος του Πόντου. Οι αυτοκράτορες του κράτους αυτού, οι Μεγάλοι Κομνηνοί, όπως
ονομάστηκαν από την αρχή ακόμα της βασιλείας τους, αισθάνονταν Ελληνες και
συνεχιστές του βυζαντινού κράτους.
Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι για
καιρό είχαν τον τίτλο ''πιστός βασιλεύς και
αυτοκράτωρ Ρωμαίων''. Μόνο αργότερα, ο Μιχαήλ Η’ ο Παλαιολόγος
(1261-1282), ανασυσταίνοντας τη βυζαντινή αυτοκρατορία το 1261, ζήτησε από τους
αυτοκράτορες της Τραπεζούντας να σταματήσουν να χρησιμοποιούν την προσηγορία
αυτή, που ανήκε αποκλειστικά στους βασιλιάδες της Κωνσταντινούπολης. Τότε, κατά
πάσα πιθανότητα, εγκαινιάστηκε από τους Κομνηνούς της Τραπεζούντας ο νέος τίτλος
'' πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ πάσης
Ανατολής, Ιβήρων και Περατείας''.
Ιβηρία λεγόταν η χώρα των Ιβήρων, η σημερινή Γεωργία, και Περατεία η σημερινή
Κριμαία.
Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013
Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13
Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13
11/9/2013
Κωνσταντῖνος
Χολέβας- Πολιτικός Ἐπιστήμων
Ὁ ἑορτασμός τῶν 100 χρόνων ἀπό τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου, τῆς
Μακεδονίας, τῆς Κρήτης καί τῶν νησιῶν τοῦ Βορείου Αἰγαίου, μᾶς φέρνει στόν νοῦ τό ἐρώτημα: Ποιές ἦσαν οἱ πνευματικές ρίζες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐθνικῆς ἐξορμήσεως;
Ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων πού
βοήθησαν νά ξεπερασθεῖ ἡ ἐθνική κατάθλιψη μετά τήν πτώχευση τῆς χώρας ἐπί Χαρ. Τρικούπη τό 1893 καί τήν ἧττα ἀπό τούς Τούρκους τό 1897;
Κορυφαία θέση μεταξύ τῶν πνευματικῶν πατέρων τῆς νίκης
κατέχει ὁ ἐθνικός μας
ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς.
Προετοίμασε τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους ἐπαναφέροντας στό προσκήνιο τό Βυζάντιο-Ρωμανία καί προβάλλοντας τήν ἀδιάσπαστη ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μία
συνέχεια, ἡ ὁποία γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους
Χριστιανούς δέν ἀντιμετωπίζεται μέ βιολογικά,-φυλετικά
κριτήρια, ἀλλ΄ ὡς ἐνότητα πνεύματος, ὡς πολιτιστική συνέχεια, ὡς ἄρρηκτος ψυχικός δεσμός μεταξύ Ἀρχαίας, Βυζαντινῆς, Τουρκοκρατούμενης, Φραγκοκρατούμενης
και Νεώτερης Ἑλλάδος.
Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013
Παρασκευή 16 Αυγούστου 2013
Η μετάβαση από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο
Η μετάβαση από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο
19 Φεβρουαρίου 2013
Το λάθος
που γίνεται από τους περισσότερους όταν πάνε να συγκρίνουν αρχαία Ελλάδα και
Βυζάντιο είναι ότι (ασυνείδητα) πιστεύουν πως ΟΛΗ η αρχαιότητα έμοιαζε με την
Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, δίχως καμιά εξέλιξη ή αλλαγή στη νοοτροπία, και αυτό
το ύφος συνεχίστηκε ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα, οπότε ξαφνικά επικρατεί ο
Χριστιανισμός και έρχονται τα πάνω κάτω.
Λόγω αυτής
της αντίληψης περί συνέχειας, αρκετοί στρέφονται κατά του χριστιανικού
Ελληνισμού, κατηγορώντας τον πως διέκοψε την "ομαλή ροή, και την
πολιτισμική συνέχεια" της ελληνικότητας.
Αυτή η
αντίληψη είναι παιδαριώδης και δείχνει το πόσο στατικά αντιλαμβάνονται
ολόκληρες εποχές αυτοί οι άνθρωποι.
Η
ελληνικότητα μετεξελίχθηκε: από την εποχή του Περικλή περάσαμε στην παρακμή
των πόλεων-κρατών τον 4ο. π.Χ. αιώνα, μετά περάσαμε στην ελληνιστική εποχή, με
τις οικουμενικές αυτοκρατορίες, για να καταλήξουμε στην "Οικουμένη"
του Μάρκου Αουρέλιου και του Τραϊανού.
Από το
κλασσικό, του πέμπτου αιώνα, ύφος, τεχνοτροπία και γλυπτική, περάσαμε, αφού
τελειοποιήσαμε τον νατουραλισμό, μέσω της
αλληλεπίδρασης με τον πολιτισμό και την τέχνη της Εγγύς Ανατολής, στην
ελληνιστική τεχνοτροπία, και αργότερα, σε πιο αφηρημένες τεχνοτροπίες, όπου ο
συμβολισμός έπαιζε το βασικό ρόλο. Θα ήταν παράξενο αν παραμέναμε κολλημένοι
στον νατουραλισμό του 5ου και 4ου αι. για πάντα: κάποτε θα τον βαριόμασταν.
Ε, τον βαρεθήκανε
λοιπόν και οι Έλληνες της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής και προχώρησαν σε
μια τέχνη που ήταν πρόδρομος της χριστιανικής. Αυτό δε σημαίνει πως
"πρόδωσαν την ελληνικότητα" για χάρη της ανατολικής τέχνης ή του
χριστιανισμού. Σημαίνει πως είχε τελειοποιηθεί/εξαντληθεί η εκφραστική
δυνατότητα της τεχνοτροπίας του πέμπτου π.Χ. αιώνα, και εκ των πραγμάτων η
καθήλωση σε ξεπερασμένες μορφές τέχνης ήταν ανούσια. Επίσης, ο Χριστιανισμός
δεν εμφανίστηκε "ξαφνικά" στον ελληνορωμαϊκό παγανιστικό κόσμο: το ελληνικό
Δωδεκάθεο είχε ξεφτίσει και παρακμάσει ήδη από την ελληνιστική εποχή, και
αργότερα, στην ρωμαϊκή εποχή η κύρια θρησκεία ήταν ο Μιθραϊσμός και άλλες
ανατολίτικες δοξασίες, ενώ παράλληλα με τις "μεσσιανικές" θρησκείες
(πριν τον χριστιανισμό) που άρχιζαν να κερδίζουν έδαφος, η φιλοσοφία έτεινε κι
αυτή είτε στον αθεϊσμό είτε στον μονοθεϊσμό. Συνεπώς, όταν εμφανίστηκε ο
Χριστιανισμός δεν ήταν εντελώς άσχετος με τις υπόλοιπες θρησκείες της εποχής,
ούτε με το γενικότερο κλίμα που επικρατούσε στον ελληνικό κόσμο.
Θα ήταν
παράξενο επίσης αν το πολιτικό σύστημα παρέμενε για πάντα η πόλη-κράτος: δεν
γινόταν τα τεράστια κράτη της ελληνιστικής περιόδου να διοικηθούν με τον τρόπο
που οι Αθηναίοι του 5ου π.Χ. αιώνα κυβερνούσαν την Αττική, με άμεση δημοκρατία
και αγόρευση στην Πνύκα. Εκ των πραγμάτων ήταν πλέον αδύνατο αυτό το πράγμα
στην ελληνιστική, την ρωμαϊκή ή την βυζαντινή εποχή, όπου τα κράτη ήταν αχανή.
Οι σημερινοί "δημοκράτες" διανοούμενοι που κατηγορούν την Ρωμανία (το
"βυζάντιο") ως αντιδημοκρατικό επειδή δεν γινόταν εκλογές, απλούστατα
δεν κατανοούν πως δεν είναι δυνατόν σε κάθε εποχή να εφαρμοστούν τα ίδια
συστήματα διακυβέρνησης. Και η αρχαία Αθήνα αν δημιουργούσε κράτος έκτασης ίσης
με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γρήγορα θα εγκατέλειπε την άμεση δημοκρατία. Ήταν
όλη η Αρχαιότητα Δημοκρατική; Ας μου πούνε, η Σπάρτη, η Ήπειρος, η Μακεδονία, η Κρήτη,
οι
Συρακούσες κ.ά. ήταν δημοκρατία; Ή ήταν λιγότερο ελληνικές από την Αθήνα; Γιατί
τα κουκουλώνουν αυτά, παρουσιάζοντας μια αρχαιότητα "δημοκρατική";
Η ΡΩΜΑΝΙΑ (ΤΟ "ΒΥΖΑΝΤΙΟ") ΚΑΙ Η ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ
Όσοι
νεοέλληνες κατακρίνουν το Βυζάντιο ως παρακμιακό απλώς παπαγαλίζουν την
προκατάληψη του Γίββωνα, του Βολταίρου και του Μοντεσκιέ, οι οποίοι άλλωστε
στην εποχή τους ούτε είχαν αρκετά "βυζαντινά" κείμενα στη διάθεσή
τους ώστε να μελετήσουν αντικειμενικά την Αυτοκρατορία, ούτε όμως και είχε
αναπτυχθεί η βυζαντινολογία επαρκώς. Ας προσέξουν αυτοί οι συμπατριώτες μου το
παρακάτω: Λίγο τον έννοιαζε τον Άγγλο Γίββωνα αν σώθηκε το ελληνικό γένος από
τις βαρβαρικές επιδρομές του μεσαίωνα, χάρη στην Αυτοκρατορία (έστω, με τα
όποια ελαττώματα κάποιων Αυτοκρατόρων) που απέτρεψε τον εκγερμανισμό ή τον
εξαραβισμό του ελλαδικού χώρου. Δεκάρα δεν έδινε ο ουμανιστής Βολταίρος που
έβριζε το "Βυζάντιο", αν στον καιρό του εξακολουθούσε να μιλιέται η
ελληνική γλώσσα στα βαλκάνια. Αυτό όμως έγινε χάρη στην
"Βυζαντινή"Αυτοκρατορία.
Διότι αν
δεν υπήρχε το Βυζάντιο να αποκρούσει την 4ετή (!) πολιορκία της Πόλης από τους
Άραβες στα 717, αυτοί θα είχαν κατακτήσει τα Βαλκάνια, την Κεντρική Ευρώπη, και
όχι μόνο, και αφού δεν υπήρχε άλλο ισχυρό κράτος ν’αντισταθεί, με τη φόρα που
είχαν, θα είχαν εξισλαμίσει κι εξαραβίσει όλη την Ευρώπη.
Τους
νεοέλληνες όμως όλα αυτά τους νοιάζουν και τους καίνε, και δε πρέπει να είναι
τόσο αφελείς, ώστε να συμμερίζονται τις απόψεις των βολεμένων ξένων.
Ο όρος
"παρακμή" συχνά δεν είναι παρά το άλλοθι για τη νωθρότητα του
ιστορικού ή του ερευνητή, ο οποίος απλούστατα δεν έχει καμιά όρεξη να ασχοληθεί
με τον Προκόπιο γιατί του αρέσει
περισσότερο ο Θουκυδίδης – μια νωθρότητα που
δεν αφήνει τον ιστορικό να σκεφτεί ποια πρέπει να είναι η φύση μιας τέτοιας
παρακμής που διαρκεί χίλια και περισσότερα χρόνια.
Τελικά, ο
όρος "παρακμή" για το Βυζάντιο είναι αδύνατο να αντικρουστεί διότι
τον χαρακτηρίζει τέτοια αυθαιρεσία που δεν μπορεί να την καταπολεμήσει κανείς
με λογικά επιχειρήματα.
Νομίζω πως
για να κρίνει κανείς σωστά ένα κράτος ή ένα λαό μιας συγκεκριμένης εποχής θα
πρέπει να συγκρίνει τις πράξεις του με τις πράξεις των λαών τις ίδιας εποχής,
ώστε να διαπιστώσει αν ήταν πολιτισμένο ή όχι. Δεν έχει νόημα π.χ. να
συγκρίνεις τη βυζαντινή εποχή με την σημερινή όσον αφορά το ζήτημα π.χ. των
ανθρώπινων δικαιωμάτων, διότι δεν ξέρεις την πιθανή εξέλιξη του βυζαντίου από
τον 15ο ώς τον 20ο αιώνα.
Πέμπτη 15 Αυγούστου 2013
Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ - ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, ΡΩΜΑΝΙΑ, ΡΟΥΜΕΛΗ
14 Σεπτεμβρίου 1974
© Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης - Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
(Ἀπό τήν Εἰσαγωγή τοῦ ὁμώνυμου βιβλίου του)
Κατά παράκληση φίλων ετοίμασα για εκτύπωση αυτό το δοκίμιο χάρη εκείνων που συγκινούνται με την Ρωμηοσύνη μας, παρ’ όλη την οργανωμένη και έντονη πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε για να την εγκαταλείψουμε και να την αντικαταστήσουμε με τον Γραικισμό, τον οποίο προσπαθούν οι Ευρωπαίοι να μας επιβάλλουν από τον 9ο αιώνα και οι Ρώσοι μετά την Άλωση, όπως περιγράφουμε σε αυτό το δοκίμιο. Αυτό το πόνημα είναι περίληψη των όσων διδάσκω περί των ιστορικών και ιδεολογικών πλαισίων και θεμελίων της ρωμαίϊκης υπόστασης του Γένους.
Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι πολλά από τα εκτιθέμενα εδώ, ερμηνευτικά αλλά και ιστορικά, απουσιάζουν από τα εν χρήσει ενχειρίδια των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Ελλάδας όπως και από την επίσημη εμφάνιση του Έθνους και της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Αυτά τα ερμηνευτικά και ιστορικά στοιχεία όπως εμφανίζονται στην Ελλάδα είναι πιστή παραλλαγή της ευρωπαϊκής, ρωσικής και αμερικανικής περί αυτών των θεμάτων, επιστήμης.
Τα περισσότερα γεγονότα που αναφέρονται σε αυτό το δοκίμιο, σαν γεγονότα δεν δημοσιεύονται για πρώτη φορά. Έχουν σχεδόν όλα δημοσιευθεί και υπάρχουν διάσπαρτα σε παλαιά και νέα βιβλία, ξένα και ελληνικά. Η προσφορά αυτού του βιβλίου είναι η ρωμαίϊκη σύνθεση και ερμηνεία των
ως επί το πλείστον γνωστών στοιχείων. Ακριβώς σε τούτο το σημείο αυτή η μελέτη είναι αντίθεση και διαμαρτυρία 
κατά της ευρωπαϊκής, ρωσικής, και αμερικανικής σύνθεσης και ερμηνείας, στην οποία υποδουλώθηκε η Ρωμηοσύνη μέσω του Νεογραικισμού που επικρατεί στην Ελλάδα.
Με Γραικισμό και Νεογραικισμό εννοούμε όχι τον Νεοελληνισμό, αλλά μόνο το μη ρωμαίϊκο μέρος του Νεοελληνισμού.
Ο Νεοογραικισμός όπως και ο πριν την Άλωση Γραικισμός είναι από την φύση τους δουλεία χειρότερη της Φραγκοκρατίας και Τουρκοκρατίας.
Η Φραγκοκρατία και η Τουρκοκρατία ήταν υποδουλώσεις του σώματος.
Ο Γραικισμός και Νεογραικισμός είναι υποδουλώσεις του πνεύματος.
Οι Ρωμηοί της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας είναι όσοι δεν ακολούθησαν το παράδειγμα εκείνων που φράγκεψαν και τούρκεψαν.
Οι σημερινοί εναπομείναντες Ρωμηοί ασφαλώς δεν τουρκεύουν αλλ’ ούτε φραγκεύουν ούτε γραικεύουν.
Όπως οι Γραικοί πριν την Άλωση είναι εκείνοι που φράγκευσαν, έτσι και οι Νεογραικοί γραίκεψαν και έγιναν οι σημερινοί Γραικύλοι των Ευρωπαίων και Ρώσων και τώρα των Αμερικάνων εξαδέλφων των Ευρωπαίων.
Το γραικεύω είναι σχεδόν ίδιο με το φραγκεύω.
Σημαίνει σήμερα αμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδή γίνομαι πνευματικός δούλος των έξω της Ρωμηοσύνης.
Ο Ρωμηός γνωρίζει σαφώς ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ συμμαχίας και δουλείας. Γίνεται σύμμαχος με οποιονδήποτε, εφ’ όσον συμφέρει στο Έθνος, αλλά ποτέ δούλος των συμμάχων.
Ο Γραικύλος όμως νομίζει ότι συμμαχία σημαίνει πνευματική δουλεία, δηλαδή συγχώνευση πολιτισμών και σύγχυση ιδεολογιών. Ο Γραικύλος δεν γίνεται μόνο σύμμαχος, αλλά γίνεται και θέλει να γίνει ένα πράγμα με τον σύμμαχο. Νομίζει ότι συμμαχία είναι το να προσφέρεται για έρωτα σαν δούλη προς κύριο για να αποκτήσει ισχυρό προστάτη, ο οποίος θα σώσει την Ελλαδίτσα του. Ο Νεογραικίλος είναι συνεχιστής της παράδοσης των Γραικύλων πριν την Άλωση, οι οποίοι μας κήρυτταν την ανάγκη της φράγκευσης του πνεύματος, για να σωθούμε από την δουλεία του σώματος.
Με άλλα λόγια ο Γραικύλος φοβάται και άρα ούτε είναι ούτε μπορεί να είναι Ρωμηός, εφ’ όσον φοβάται την πνευματική ανεξαρτησία και ελευθερία. Θέλει ελευθερία του σώματος μόνο. Και γι’ αυτό δεν μπορεί καν να φανταστεί ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο δεν υποδουλώνεται πνευματικά, αλλά είναι μέσα στον κόσμο ηγετική πολιτιστική δύναμη. Πώς μπορεί ο Γραικύλος να έχει αισθήματα και πεποίθηση ηγέτη, όταν είναι δούλος;
Τρίτη 13 Αυγούστου 2013
Κωστής Παλαμάς - «O Ποιητής της Ρωμηοσύνης»
Κωστής Παλαμάς - «O Ποιητής της Ρωμηοσύνης»
(1859-1944)
"Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί
τα πόδια να φιλήσουμε
του δυνατού
σαν τα σκουλήκια που πατεί μας"
Ο Κωστής Παλαμάς ήταν απόγονος
μιας παλαιάς οικογένειας που εμφανίσθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Γενάρχης
της υπήρξε ο Παναγιώτης Παλαμάρης.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1859. Σε ηλικία 7
χρονών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς. Σε ηλικία μόλις 16 χρονών
αρχίζει σπουδές νομικής, ακολουθώντας το επάγγελμα του πατέρα του.
Το 1876 έρχεται στην Αθήνα όπου
και γράφεται στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Γρήγορα όμως θα εγκαταλείψει τη
Νομική, και έτσι αποφασίζει να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία. Παρά το ότι θα
ασχοληθεί με τη ΝΕΑ ελληνική λογοτεχνία, το πρώτο του έργο, που θα δημοσιευτεί
το 1876 με τίτλο "Ερώτων 'Eπη" θα γραφτεί σε υπερκαθαρεύουσα.
Το 1886 θα κυκλοφορήσει η πρώτη
του συλλογή στη δημοτική και το 1889 δημοσιεύεται ένα από τα καλύτερα έργα του,
ο "Ύμνος της Αθηνάς", ο οποίος θα βραβευτεί στο Φιλαδέλφειο ποιητικό
διαγωνισμό. Αυτό είναι και το πρώτο του βραβείο. Εισηγητής του διαγωνισμού
αυτού ήταν ο Νικόλαος Πολίτης.
Το 1892 δημοσιεύει τη συλλογή
"Τα μάτια της ψυχής μου", η οποία βραβεύτηκε και αυτή, το 1890. Το
1897 γίνεται γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών, δουλειά για την οποία
αμοιβόταν αρκετά καλά, και έτσι απέκτησε την οικονομική άνεση για να συνεχίσει
το έργο του.
'Ενα χρόνο αργότερα, το 1898, δημοσιεύει δύο ποιητικές συλλογές,
το "'Αστυ" και τον "Τάφο". Ακολουθεί μια περίοδος έμπνευσης
και ο Παλαμάς γράφει το 1900 τους "Χαιρετισμούς της Ηλιογέννητης", το
1904 την "Ασάλευτη Ζωή", το 1907 τον "Δωδεκάλογο του
Γύφτου", το 1910 την "Φλογέρα του Βασιλιά" και το 1919 "Τα
Δεκατετράστιχα", τα οποία δημοσιεύονται και στην Αλεξάνδρεια.
Το 1925
παίρνει το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και με την ίδρυση της Ακαδημίας των
Αθηνών γίνεται και ένα από τα βασικά στελέχη της. Το 1928 δημοσιεύει τους
"Δειλούς και σκληρούς στίχους" (Σικάγο) και το 1930 ή, κατά άλλους,
το 1931 γίνεται πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
