Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

«Tην οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω Κτίστη σου».... Με αυτόν τον λόγο, το Δοξαστικό των Στιχηρών, της ακολουθίας του Εσπερινού, από την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο υμνογράφος αποδίδει το «ισαπόστολον κάλλος» και το μέγεθος του έργου του Αγίου Κωνσταντίνου, έργο το οποίον την απαρχή είχε από το Διάταγμα των Μεδιολάνων με το οποίο «έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση της Χριστιανικής Πίστης, ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας ευνοώντας έμπρακτα τους Χριστιανούς», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η καθηγήτρια της Ιστορίας στο King’s College του Λονδίνου, Judith Herrin στο σύγγραμμα της «Τι είναι το Βυζάντιο».

Οι διωγμοί τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, ήταν πολύ μεγάλοι. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος επί τη 1700ετηρίδι από της εκδόσεως του Διατάγματος των Μεδιολάνων. (Μέχρι της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η ιστορία του κόσμου, του προ Χριστού «παλαιού Ισραήλ», αλλά και μετά την θεανθρώπινην ένσαρκον παρουσίαν του «καινού Ισραήλ» και η ελευθέρα έκφρασις της συνειδητής πίστεως του ανθρώπου ήτο πλήρης διώξεων και διωγμών μέχρι μαρτυρίου αίματος υπέρ της αληθείας). Μετά από τρεις αιώνες διωγμών, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ως αυτοκράτορας της Ανατολής και ο Λικίνιος ως αυτοκράτορας της Δύσεως εξέδωσαν το έτος 313 μ.Χ το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστεως. 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (13ος - 19ος ΑΙΩΝΑΣ) - ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟY

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ - ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ - ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΟΜΟΣ 1

https://www.scribd.com

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΚΩΝ/ΝΟΥ ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ - ΑΠ' ΑΡΧΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1930 - NATIONAL GEOGRAPHIC - ΤΟΜΟΙ 26

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΚΩΝ/ΝΟΥ ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ - ΑΠ'  ΑΡΧΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1930 - NATIONAL GEOGRAPHIC - ΤΟΜΟΙ 26

ΤΟΜΟΣ 1

Ιστορία-του-Ελληνικού-Έθνους-Τόμος-1-Μυθολογία-1-000-π-Χ-History-of-the-Greek-Nation-Vol-1-Mythology-1000-B...

scribd.com

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

scribd

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ - Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ

scribd

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

scribd

Excerps from the History of the Byzantine Empire - A. A. Vasiliev

Excerps from the History of the Byzantine Empire - A. A. Vasiliev

Excerps from the History of the Byzantine Empire - A. A. Vasiliev

scribd

ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Οι Πρώτοι

•  Ο Μέγας Κωνσταντίνος (306-337) θεωρείται ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας. Δεν υπάρχει ομοφωνία επ’ αυτού. Αρκετές πηγές θεωρούν το Μέγα Θεοδόσιο (379-395) πρώτο αυτοκράτορα, άλλες το γιο του Αρκάδιο και μερικές τον Ηράκλειο (610-641).

•  Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας που κυβέρνησε με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Ήταν επίσης ο πρώτος Χριστιανός Αυτοκράτορας. Βαφτίστηκε λίγο πριν το θάνατό του.

•  Ο Ευτρόπιος που υπηρέτησε υπό τον Αρκάδιο (395-408) ήταν ο πρώτος ευνούχος που έγινε Ρωμαίος Ύπατος.

•  Ο Ουάλης (364-378) ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που σκοτώθηκε σε μάχη. Εξαφανίστηκε στην Αδριανούπολη μαχόμενος κατά των Βησιγότθων.

•  Τα χαρακτηριστικά μπιχλιμπίδια (pendilia) και τα κιτς στολίδια που κρέμονταν στο αυτοκρατορικό στέμμα, πρωτοφορέθηκαν από τον Μαρκιανό (450-457). Αν και στην πορεία των αιώνων, το σχέδιο του στέμματος άλλαζε, τα μπιχλιμπίδια παρέμειναν τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1391-1425).

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥC ΤΗC ΡΩΜΗC ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑC : ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΛΑCΤΟΓΡΑΦΗCΑΝ ΤΗΝ ΙCΤΟΡΙΑ ΜΑΣ - ΤΟΥ ΘΩΜΑ Φ. ΔΡΙΤΣΑ

Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

scribd

Η ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ 1204

Η ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ 1204

Ενώ γίνεται αναφορά στην 29^η Μαϊου 1453 ως το τέλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή του Βυζαντίου από τη Δύση, με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης την Δευτέρα-Τρίτη, 12-13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, είτε παραγνωρίζεται/αποσιωπάται είτε δεν λαμβάνει την πρέπουσα σημασία.

1204.. η γέννηση του νέου Ελληνισμού (;)

1204.. η γέννηση του νέου Ελληνισμού (;)

13 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2011

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού Καθηγητού Πανεπιστημίου

Εφημερ. «Χριστιανική», αριθ. 681 (994)/6.5.2004

1204: Η πρώτη Άλωση της Πόλης από τούς Φράγκους 

ΑΝ η 29η Μαΐου είναι ημέρα πένθους για τον Ελληνισμό, διότι φέρνει στη μνήμη μας την Άλωση της Πόλης από τούς Οθωμανούς το 1453, άλλο τόσο αποφράς είναι για το Γένος μας και η 13η Απριλίου, διότι κατ' αυτήν έπεσε η Πόλη το 1204 στους Φράγκους. Το δεύτερο γεγονός δεν υστερεί καθόλου σε σημασία και συνέπειες έναντι τού πρώτου. Αυτή είναι σήμερα η κοινή διαπίστωση της ιστορικής έρευνας. Από το 1204, η Πόλη, και σύνολη η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, δεν μπόρεσε να ξαναβρεί την πρώτη της δύναμη. Το φραγκικό χτύπημα εναντίον της ήταν τόσο δυνατό, πού έκτοτε η Κωνσταντινούπολη ήταν «μια πόλη καταδικασμένη να χαθεί» (Ελ. Αρβελέρ). Αξίζει, συνεπώς, μια θεώρηση τού γεγονότος αυτού, έστω και στα περιορισμένα όρια ενός άρθρου.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε´ - Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑ ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε´ - Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑ ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης



1. Ο Σταυρός του Χριστού

Τον Σταυρό του Κυρίου προβάλλει σήμερα η Εκκλησία εις προσκύνησιν για να μας ενισχύσει στην πορεία προς το Πάσχα. Από την εξουθένωση και την καταισχύνη του Σταυρού επήγασε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως. Συντρίβονται τα ανθρώπινα κριτήρια, οι ανθρώπινες εκτιμήσεις και αξιολογήσεις με το Σταυρό του Χριστού^. ό,τι φαίνεται σκάνδαλο, μωρία και ανοησία και καταφρόνια αποδεικνύεται δύναμη, σοφία, αγιασμός και δόξα. Το ξύλο της ντροπής και της αισχύνης, πάνω στο οποίο άφηναν την τελευταία τους πνοή οι μεγαλύτεροι λησταί και κακούργοι, μεταβάλλεται σε σύμβολο και όργανο αγιασμού και δόξης. Μ’ αυτόν εκφράζουμε οι Χριστιανοί την πίστη μας σημειώνοντάς τον στο στήθος μας, αυτόν δίνουμε σαν φυλακτό στα αγαπημένα μας πρόσωπα, αυτός κοσμούσε και κοσμεί τα σκήπτρα των βασιλέων και τις μίτρες των αρχιερέων, αυτός θρονιάζεται στις κορυφές των ναών. Είναι το ακαταμάχητο όπλο εναντίον των αντιθέων δυνάμεων, η δόξα των αγίων της Εκκλησίας.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

26/5/2010

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης



1. Λαμπρό ηλιοβασίλεμα. Το Βυζάντιο δεν πέθανε

Στις 29 Μαΐου του 1453, ημέρα της εβδομάδος Τρίτη, τις πρώτες πρωινές ώρες η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Η υπερχιλιετής ένδοξη χριστιανική αυτοκρατορία, την οποία με ένα μεγαλοφυές, μεγαλόπνοο, θεϊκό σχέδιο εθεμελίωσε ο Μ. Κωνσταντίνος, εξέπνευσε πολιτικά μαζί με την τελευταία πνοή ενός άλλου Κωνσταντίνου, του Παλαιολόγου, ο οποίος με μεγαλειώδη γενναιότητα υπερασπίσθηκε την βασιλεύουσα, την τιμή ενός μεγαλειώδους πολιτισμού, σε ένα άνισο και απέλπιδα αγώνα. Δεν ήθελε η στρατιωτικά καταδικασμένη ένδοξη αυτοκρατορία να έχει άδοξο τέλος· έπρεπε να σβήσει όχι εξευτελισμένη και ταπεινωμένη, νεκρή και στο πνεύμα, στην αρετή, αλλά να παραμείνει ηθικά όρθια, ζωντανή, με αντιφέγγισμα λάμψης και μεγαλείου στο ηλιοβασίλεμά της.

Ρωμιοσύνη και Φραγκωσύνη – Ο «αόρατος» πόλεμος

Ρωμιοσύνη και Φραγκωσύνη – Ο «αόρατος» πόλεμος

23/7/2010

Δημήτριος Γ. Μαυρίδης

«Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο
 κομμάτι από το μέλλον» (Σεφέρης)

1. ΔΝΤ – Διεθνής Νέα Ταπείνωση

Εάν κρίνουμε από όσα συμβαίνουν τριγύρω
 μας, εντός και εκτός των τειχών, τότε μάλλον «μεταβαίνωμεν προς Ιεροσόλυμα, δια το παθείν». Η τόσο έντονη και 
εντατική πολυπολιτισμική πολεμική εναντίον της Ελλάδος και του «’Ελληνο-Ορθόδοξου» ιδεώδους, της «Ρωμιοσύνης» δηλαδή, από τους 
ποικιλώνυμους, ποικιλόμορφους και «καμουφλαρισμένους» 
«φίλους» και εχθρούς προβληματίζει πάντες, ακόμη και αυτούς που χώνουν τα μυαλά 
τους σε μια κάποια ιδεολογία, ιδεοληψία ή τέλος πάντων σε μια ριψάσπιδα 
«ληθαργία». Από την εποχή των Σταυροφοριών ιδίως οι Έλληνες δεν κατανοούν, για 
δεν τους κατανοούν οι «παροικούντες εν Ιερουσαλήμ», είτε αυτοί λέγονται 
ευρωπαίοι, είτε Τούρκοι, είτε Αμερικανοί, είτε «γείτονες», είτε βαλκάνιοι. Προσπαθεί 
ο ταλαίπωρος Έλληνας να δει τους άλλους και τον εαυτό με τα γυαλιά που του φόρεσε 
η δυτικοφερμένη «φράγκικη» εκπαίδευση και το «ανήκομεν εις την Δύσιν»[1].

Επειδή 
δεν γνωρίζει και την πραγματική ιστορική του ιδιοπροσωπία προσπαθεί μιμητικά
 και απεγνωσμένα μέσω ενός καλά ενορχηστρωμένου «πολιτισμικού καρναβαλιού» (είτε 
στην όψη, είτε στις απόψεις) να γίνει αποδεκτός και κατανοητός από την «πολιτισμένη
 Δύση»[2].

Το μόνο
 που εισπράττει και θα εισπράττει πάντοτε είναι ο χλευασμός, η αφ’ υψηλού
 περιφρόνια, η υποτίμηση και …το ΔΝΤ. Και θα νόμιζε κανείς, ότι το ΔΝΤ είναι κάτι 
καινούργιο... Ο Ελληνικό-Ρωμαϊκός
 Πολιτισμός πέρασε από πολλά «Δ.Ν.Τ.», αρχής γενομένης από τον συστηματικό και βαθμιαίο 
χωρισμό της Ελληνο-Ρωμαϊκής Ανατολής και της Ελληνο-Ρωμαϊκής Δύσης, από τον πρωτεργάτη 
και αρχιαιρεσιάρχη, πρόγονο και «πνευματικό πατέρα» των σημερινών, Φράγκο-Ευρωπαίων, 
τον Καρλομάγνο. Ακολούθησαν οι Σταυροφορίες, η Λατινο-Φραγκοκρατία [3] (1204
– 1261 μ.
Χ.) και μετά η Τουρκοκρατία [4]. Μετά 
ήρθε το «ΔΝΤ» του 1829-30, όπου η «προστάτιδα» Αγγλία μας έβαλε τους «αντι-ρωμαίικους» 
της όρους βοηθείας, για την ίδρυση του νέου «ψευδο-ρωμαίικου» ελλαδικού Βασιλείου,
 με βασιλέα, ποιον παρακαλώ, έναν Φράγκο [5]!:

- Ξεχάστε,
 μας είπαν, την «Νέα Ρώμη [6]», δεν 
είστε ρωμιοί, αλλά Έλληνες. Πηδήξατε από το παγανιστικό παρελθόν κατευθείαν 
στην «Ψώρο-Κώσταινα»!

- Σας 
δίνουμε κράτος, είπαν, που βέβαια δεν θα είναι κράτος, με σύνταγμα και νόμους, παιδεία 
και δρόμους, που είναι μόνο χολιγουντιανές «εικονικές» πραγματικότητες. Κάναμε τόσο 
κόπο να σας διαλύσουμε…!

Αυτό λοιπόν 
το κρατικό μόρφωμα έχουμε σήμερα και απορούμε γιατί ο τόπος μας, η πατρίδα μας είναι 
έτσι όπως είναι «…πιότερο φραγκική μητρυιά, παρά ρωμαίικη μάννα, καλογριά,
 ξενοδουλεύτρα μάλλον, του κάθε ΔΝΤα, παρά αφέντρα, ρωμαίικη κυρά».

Αυτοί 
λοιπόν πάνω-κάτω και χοντρικά ήταν και είναι οι όροι του τότε «Δ.Ν.Τ.», το οποίο 
έκανε πέρα και τον αλήστου μνήμης μεγάλο Ρωμιό Ιωάννη Καποδίστρια. Όμως τα «ΔΝΤ-ικά»
 συνεχίζονται: Μικρασιατική Καταστροφή, Κύπρος, 
Μακεδονία, Αιγαίο και ούτω καθεξής. Θα τελειώσει άραγε κάποτε αυτό το 
δυσώνυμο Δ.Ν.Τ. καθεστώς, θα βγούμε άραγε κάποτε από το τούνελ; Ναι, μάλλον!
 Εάν συμβούν δύο πράγματα, δηλαδή, ή ένα από τα δυό!

Πρώτο: εάν και εφόσον ευθυγραμμιστούμε «πλήρως»
 με την δίκη τους «Γραμματική Πολιτισμού»,
 γίνουμε δηλαδή «Φραγκόφωνοι» (γραφή, γλώσσα, 
παιδεία), «Φραγκοροκάδες» (ήθη, πάθη, πολιτική, πολιτισμός) και «Φραγκοταλιμπανάδες» (πίστη, θρησκεία, σύμβολα).

Δεύτερο: αν πετάξουμε
 τα «τρισδιάστατα» γυαλιά τους, τα 3 Φ και τα αντικαταστήσουμε με τα δικά μας, 
τα 3 Ρ, δηλαδή την Ρωμαίικη Πίστη, την Ρωμαίικη Παιδεία και την Ρωμαίικη Πολιτεία. Έτσι θα δούμε ποιοι πραγματικά 
είμαστε, δηλαδή «Ρωμιοί», δίχως να είμαστε ούτε Φράγκοι, ούτε Ανατολίτες [7], αλλά
 τέκνα της «καθ ημάς Ανατολής»[8].

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ - ΙΔΡΩΜΕΝΟΥ

slideshare

anemi.lib.uoc.gr

anemi

ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΘΟΝΗ ΠΑΤΕΙΣΤΕ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΑΚΙΑ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ.

Ὁ σεισμός τῆς Χίου τοῦ 1881 καί ὁ ὅσιος Παρθένιος ὁ Χίος

Ὁ σεισμός τῆς Χίου τοῦ 1881

Σχετικὰ μὲ τὸν ἐπισυμβάντα σεισμό τοῦ 1881 στὴν νῆσο Χίο, ὁ ὁποῖος ἀποκαλύφθηκε ἀπὸ τὸν Θεό ὅτι θὰ ἐλάμβανε χώραν στὸν προορατικὸ ὅσιο Παρθένιο τὸν Χίο, διαβάζομε, στὸν βίο του, τὰ ἑξῆς  :

«...Μία ἡμέρα, οἱ μοναχοὶ εἶδαν τὸν Ὅσιο νὰ ἀτενίζη τὸν οὐρανὸ ἐκστατικὸς σὰν τοὺς Προφῆτες τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ. Ἐννόησαν ὅτι κάτι ἔβλεπε. Δὲν τὸν ἐνόχλησαν. Βρισκόταν πίσω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι. Μετά, ὅταν συνῆλθε, τὰ δάκρυα στὰ μάτια του ἔτρεχαν βροχή, ἐνῶ ἐδιηγεῖτο πὼς εἶδε ἕνα μαῦρο σύννεφο νὰ περιέρχεται καὶ νὰ σκεπάζει τὴν Χώρα καὶ τὴν μαστιχόχωρα. Τὸ μαῦρο σύννεφο στὴν βορειόχωρα δὲν πῆγε. ‘‘Μεγάλο κακό, ἔλεγε, θὰ γίνει. Μεγάλος σεισμός’’. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, μιὰ νύκτα, ὁ Ὅσιος προσευχόταν περίλυπος, μέσα στὸ δάσος..... Μία φωνή, ἐπιβλητικὴ καὶ βροντερή, ἀκούστηκε μέσα στὸ δάσος, ἐνῶ ἄστραψε ἕνας φωτεινὸς Σταυρὸς στὸν οὐρανό: ‘‘Παρθένιε, δὲν θὰ σοῦ ἀποκρύψω, ὅτι ἡ Χίος, ἡ πατρίδα σου, θά καταστραφῆ. Τρομερός σεισμός θά τήν συγκλονίση. Τίποτα δὲν θὰ μείνη ὄρθιο καὶ τίποτα δὲν ἀλλάζει τὴν βουλή μου, ποὺ ἀπὸ τὸν δοῦλο μου δὲν ἀπέκρυψα’’. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη, ὁ ἅγιος Παρθένιος ἄρχισε νὰ προειδοποιῆ τοὺς προσκυνητές, ὅτι θὰ γινόταν σεισμός. Ἦλθε καὶ ἡ ὥρα ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ ἀπεκάλυψε, ὅτι ὁ σεισμὸς θὰ γινόταν ἡμέρα Κυριακή,  τὴν 22^α Μαρτίου, 1.00 τὸ μεσημέρι – στὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Βασιλείου, ἐπισκόπου Ἀγκύρας. Αὐτὸ τὸ γεγονός, ὁ Ἅγιος τὸ προέλεγε στὸν κόσμο ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1880. Ὁ κόσμος εἶχε ξεσηκωθῆ. ‘‘Σᾶς τὸ λέω, ἔλεγε ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ μετανοήσετε, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ προφυλαχθῆτε τὴν ἡμέρα ἐκείνη. Πρὶν, ὅμως, ἀπὸ τὸν μεγάλο σεισμὸ τοῦ Μάρτη, θὰ γίνη ἕνας μικρὸς σεισμός. Αὐτός, θὰ γίνη σύντομα. Στὸν πρῶτο μικρὸ σεισμό, μή φοβηθῆτε. Στὸν μεγάλο, ὅλοι θὰ κλάψουμε’’. Αὐτά, ἔλεγε στοὺς προσκυνητές.

Ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἤξεραν τὴν προφητεία καὶ εἶχαν, μᾶλλον, τρομοκρατηθῆ. Βλέποντας αὐτὸ ὁ Τοῦρκος Διοικητής, ἐξορίζει τὸν Ὅσιο στὴν Σμύρνη. Ἐνῶ ἐπιβιβαζόταν ὁ Ἅγιος στὸ καράβι γιὰ τὴν ἐξορία, γύρισε καὶ εἶπε στοὺς Χριστιανούς, ποὺ ἔκλαιγαν ἀπαρηγόρητοι γιὰ τὴν ἐξορία του: ‘‘Μή κλαῖτε. Γρήγορα θὰ μὲ φέρουν πίσω. Ὁ Διοικητὴς μὲ ἐξόρισε καὶ δὲν θὰ βρίσκομαι στὸν πρῶτο σεισμό. Τὸν σεισμὸ τοῦ Μάρτη νὰ φοβηθῆτε. Τὸν πρῶτο σεισμὸ ποὺ θὰ γίνη τώρα, μὴ τὸν φοβηθῆτε’’. Πρὶν προλάβη τὸ καράβι νὰ φθάση στὴν Σμύρνη, ἡ Χίος ἄρχισε νὰ δονεῖται. Ἀλλά, ὅλοι εἶχαν ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια τοῦ Ἁγίου. Ἦταν ἀκόμη Σεπτέμβριος.... Ὁ λαός, σὰν σὲ ὲπανάσταση πραγματική, ξεσηκώθηκε καὶ ζητοῦσε ὁ ἁγιασμένος καλόγερος νὰ ξαναγυρίση στὴν Χίο. Ἔτσι, ὁ Διοικητὴς ὑπεχώρησε στὸ αἴτημα ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ καὶ ἀνεκάλεσε τὸν Ἅγιο ἀπὸ τὴν ἐξορία.

...Οἱ μῆνες πέρασαν καὶ ὁ Μάρτιος πλησίαζε... Κατὰ τὶς τελευταῖες ἡμέρες, ἀρκετὸς κόσμος τράβηξε στὰ βουνά. Πολλοὶ ἐπίστευσαν ἀκράδαντα στὸν λόγο τοῦ Ἁγίου. Ἄλλοι, ὄχι. Πολλούς, πάλι, ὁ Ἅγιος συνεκέντρωσε στὸ Μοναστήρι του, γιὰ νὰ τοὺς προφυλάξη. Στὶς 22 Μαρτίου 1881, ἀκριβῶς ὥρα 1.00 τὸ μεσημέρι, ἡ γῆ τῆς Χίου ἄρχισε νὰ τρέμη. Τὰ δένδρα σφύριζαν, οἱ τοῖχοι ἔπεφταν σὰν νὰ ἦταν ἀπὸ χαρτὶ καὶ σπαρακτικὲς κραυγὲς ἀκούγονταν μέσα ἀπὸ τὰ ἐρείπια. Ἐδῶ κι ἐκεῖ ἄνοιγαν σχισμὲς στὴν γῆ καὶ χάνονταν κι ἐκεῖνοι ποὺ κατέφευγαν στὰ χωράφια. Ὁ ὅσιος Παρθένιος μὲ δάκρυα στὰ μάτια προσηύχετο... Σὲ λίγο, ὅλη ἡ Χίος ἦταν ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο. Πολλοὶ εἶπαν: ‘‘Πιὸ μεγάλη καταστροφὴ ἔπαθε ἡ Χίος ἀπὸ τὸν σεισμό, παρά ἀπὸ τὴν σφαγὴ τοῦ 1822’’. Ὁ σεισμὸς τῆς Χίου ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους τῶν νεωτέρων χρόνων. Ἐφονεύθησαν 3558 ἄνθρωποι».