ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

scribd

Οικουμενιστική κίνηση και Εθνικά Συμφέροντα

Οικουμενιστική κίνηση και Εθνικά Συμφέροντα

 9 Δεκ 2013

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις

Η καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, κα Δήμητρα Κούκουρα, ως εισηγήτρια, δεν έχασε ευκαιρία να προβάλει τις οικουμενιστικές της θέσεις σε ημερίδα που διοργάνωσε η Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου στις 26/11/2013, με θέμα τη Θρησκευτική Διπλωματία.

... Εδώ θα μας απασχολήσουν αποκλειστικά οι συνέπειες των θέσεων της κας Κούκουρα στην εξυπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων. Άλλωστε, ο χώρος στον οποίο διετύπωσε τις απόψεις της, είναι μία Ανώτατη Στρατιωτική σχολή της οποίας "αποστολή είναι να παρέχει σε ανώτερους Αξ/κούς των τριών Κλάδων των ΕΔ.... επιμόρφωση σε βασικά θέματα γεωπολιτικής με σκοπό την.... κατάρτισή τους για την στελέχωση εθνικών και συμμαχικών διακλαδικών στρατηγείων στο εσωτερικό ή εξωτερικό.... ".

... Η κα Κούκουρα, είτε παραπληροφορημένη ως προς τα γεγονότα στα οποία αναφέρθηκε, είτε βλέποντάς τα μέσα από το φακό της προσωπικής της οικουμενιστικής ιδεολογίας, με τις θέσεις της προκάλεσε σύγχυση όσον αφορά τις βάσεις πάνω στις οποίες οφείλει η Ελληνική Πολιτεία να σχεδιάσει την Θρησκευτική της Διπλωματία για την εξυπηρέτηση των εθνικών της συμφερόντων.

Παραπλάνησε το μη εξοικειωμένο με τα θρησκευτικά ζητήματα ακροατήριό της σε ένα θέμα, στο οποίο η άποψή της είχε το κύρος της αυθεντίας.

... Η κα Κούκουρα, αναφέρθηκε στα θέματα των σχέσεων με τους ετεροδόξους Παπικούς και Μονοφυσίτες ωσάν η ιστορία του κόσμου να ξεκίνησε πριν από 50 ή 60 χρόνια. Ωστόσο η ένωση με τους ετεροδόξους και τα πιθανά οφέλη από αυτήν είναι συνυφασμένα με την ιστορία του νεότερου Ελληνισμού. Από το 1204 τουλάχιστον, το θρησκευτικό ζήτημα της ενώσεως με τους Παπικούς έγινε το μείζον πολιτικό και διπλωματικό πρόβλημα της αυτοκρατορίας με προεκτάσεις που άγγιζαν την ίδια την επιβίωση της. Οι αυτοκράτορες προσπάθησαν να πετύχουν την ένωση, δηλαδή την υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους Λατίνους, με σκοπό να επωφεληθούν από την εγκόσμια δύναμη του Πάπα, σε μια εποχή που οι περισσότεροι μονάρχες του δυτικού κόσμου ήταν υπήκοοι και εν γένει υπάκουοι σ' αυτόν.

ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

ΕΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙ

Ρωμιοσύνη και Φραγκωσύνη – Ο «αόρατος» πόλεμος

Ρωμιοσύνη και Φραγκωσύνη – Ο «αόρατος» πόλεμος

23/7/2010

Δημήτριος Γ. Μαυρίδης

«Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο
 κομμάτι από το μέλλον» (Σεφέρης)

1. ΔΝΤ – Διεθνής Νέα Ταπείνωση

Εάν κρίνουμε από όσα συμβαίνουν τριγύρω
 μας, εντός και εκτός των τειχών, τότε μάλλον «μεταβαίνωμεν προς Ιεροσόλυμα, δια το παθείν». Η τόσο έντονη και 
εντατική πολυπολιτισμική πολεμική εναντίον της Ελλάδος και του «’Ελληνο-Ορθόδοξου» ιδεώδους, της «Ρωμιοσύνης» δηλαδή, από τους 
ποικιλώνυμους, ποικιλόμορφους και «καμουφλαρισμένους» 
«φίλους» και εχθρούς προβληματίζει πάντες, ακόμη και αυτούς που χώνουν τα μυαλά 
τους σε μια κάποια ιδεολογία, ιδεοληψία ή τέλος πάντων σε μια ριψάσπιδα 
«ληθαργία». Από την εποχή των Σταυροφοριών ιδίως οι Έλληνες δεν κατανοούν, για 
δεν τους κατανοούν οι «παροικούντες εν Ιερουσαλήμ», είτε αυτοί λέγονται 
ευρωπαίοι, είτε Τούρκοι, είτε Αμερικανοί, είτε «γείτονες», είτε βαλκάνιοι. Προσπαθεί 
ο ταλαίπωρος Έλληνας να δει τους άλλους και τον εαυτό με τα γυαλιά που του φόρεσε 
η δυτικοφερμένη «φράγκικη» εκπαίδευση και το «ανήκομεν εις την Δύσιν»[1].

Επειδή 
δεν γνωρίζει και την πραγματική ιστορική του ιδιοπροσωπία προσπαθεί μιμητικά
 και απεγνωσμένα μέσω ενός καλά ενορχηστρωμένου «πολιτισμικού καρναβαλιού» (είτε 
στην όψη, είτε στις απόψεις) να γίνει αποδεκτός και κατανοητός από την «πολιτισμένη
 Δύση»[2].

Το μόνο
 που εισπράττει και θα εισπράττει πάντοτε είναι ο χλευασμός, η αφ’ υψηλού
 περιφρόνια, η υποτίμηση και …το ΔΝΤ. Και θα νόμιζε κανείς, ότι το ΔΝΤ είναι κάτι 
καινούργιο... Ο Ελληνικό-Ρωμαϊκός
 Πολιτισμός πέρασε από πολλά «Δ.Ν.Τ.», αρχής γενομένης από τον συστηματικό και βαθμιαίο 
χωρισμό της Ελληνο-Ρωμαϊκής Ανατολής και της Ελληνο-Ρωμαϊκής Δύσης, από τον πρωτεργάτη 
και αρχιαιρεσιάρχη, πρόγονο και «πνευματικό πατέρα» των σημερινών, Φράγκο-Ευρωπαίων, 
τον Καρλομάγνο. Ακολούθησαν οι Σταυροφορίες, η Λατινο-Φραγκοκρατία [3] (1204
– 1261 μ.
Χ.) και μετά η Τουρκοκρατία [4]. Μετά 
ήρθε το «ΔΝΤ» του 1829-30, όπου η «προστάτιδα» Αγγλία μας έβαλε τους «αντι-ρωμαίικους» 
της όρους βοηθείας, για την ίδρυση του νέου «ψευδο-ρωμαίικου» ελλαδικού Βασιλείου,
 με βασιλέα, ποιον παρακαλώ, έναν Φράγκο [5]!:

- Ξεχάστε,
 μας είπαν, την «Νέα Ρώμη [6]», δεν 
είστε ρωμιοί, αλλά Έλληνες. Πηδήξατε από το παγανιστικό παρελθόν κατευθείαν 
στην «Ψώρο-Κώσταινα»!

- Σας 
δίνουμε κράτος, είπαν, που βέβαια δεν θα είναι κράτος, με σύνταγμα και νόμους, παιδεία 
και δρόμους, που είναι μόνο χολιγουντιανές «εικονικές» πραγματικότητες. Κάναμε τόσο 
κόπο να σας διαλύσουμε…!

Αυτό λοιπόν 
το κρατικό μόρφωμα έχουμε σήμερα και απορούμε γιατί ο τόπος μας, η πατρίδα μας είναι 
έτσι όπως είναι «…πιότερο φραγκική μητρυιά, παρά ρωμαίικη μάννα, καλογριά,
 ξενοδουλεύτρα μάλλον, του κάθε ΔΝΤα, παρά αφέντρα, ρωμαίικη κυρά».

Αυτοί 
λοιπόν πάνω-κάτω και χοντρικά ήταν και είναι οι όροι του τότε «Δ.Ν.Τ.», το οποίο 
έκανε πέρα και τον αλήστου μνήμης μεγάλο Ρωμιό Ιωάννη Καποδίστρια. Όμως τα «ΔΝΤ-ικά»
 συνεχίζονται: Μικρασιατική Καταστροφή, Κύπρος, 
Μακεδονία, Αιγαίο και ούτω καθεξής. Θα τελειώσει άραγε κάποτε αυτό το 
δυσώνυμο Δ.Ν.Τ. καθεστώς, θα βγούμε άραγε κάποτε από το τούνελ; Ναι, μάλλον!
 Εάν συμβούν δύο πράγματα, δηλαδή, ή ένα από τα δυό!

Πρώτο: εάν και εφόσον ευθυγραμμιστούμε «πλήρως»
 με την δίκη τους «Γραμματική Πολιτισμού»,
 γίνουμε δηλαδή «Φραγκόφωνοι» (γραφή, γλώσσα, 
παιδεία), «Φραγκοροκάδες» (ήθη, πάθη, πολιτική, πολιτισμός) και «Φραγκοταλιμπανάδες» (πίστη, θρησκεία, σύμβολα).

Δεύτερο: αν πετάξουμε
 τα «τρισδιάστατα» γυαλιά τους, τα 3 Φ και τα αντικαταστήσουμε με τα δικά μας, 
τα 3 Ρ, δηλαδή την Ρωμαίικη Πίστη, την Ρωμαίικη Παιδεία και την Ρωμαίικη Πολιτεία. Έτσι θα δούμε ποιοι πραγματικά 
είμαστε, δηλαδή «Ρωμιοί», δίχως να είμαστε ούτε Φράγκοι, ούτε Ανατολίτες [7], αλλά
 τέκνα της «καθ ημάς Ανατολής»[8].

Περὶ τῆς φημολογούμενης προσκλήσεως τοῦ Πατριάρχη πρὸς τὸν Πάπα νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Ἅγιον Ὅρος

Περὶ τῆς φημολογούμενης προσκλήσεως τοῦ Πατριάρχη πρὸς τὸν Πάπα νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Ἅγιον Ὅρος

15 Ιουλ 2013

Γράφει ὁ Λυκοῦργος Νάνης

Ὑπὸ τὴν ἀναγκαία προϋπόθεση, ὅτι ἀληθεύουν, τὰ ὅσα καταγγέλει, ὁ ἔγκριτος δημοσιογράφος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ρεπορτὰζ κ. Μακρής, πρόκειται, τὸ δίχως ἄλλο, γιὰ "καραμπινάτο" σκάνδαλο. Καθὼς φαίνεται, ὁ περιπίπτων ἀπὸ (οἰκουμενιστικοῦ) ὀλισθήματος εἰς ὀλίσθημα, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος, δὲν ὀρρωδεῖ πρὸ οὐδενός, στὰ πλαίσια τῆς φρενήρους πορείας του γιὰ συμπόρευση μὲ τὸν αἱρετικὸ Παπισμό. Καταπατεῖ ἀσύστολά τους θεόπνευστους ἱεροὺς Κανόνες ποὺ ρυθμίζουν τὶς σχέσεις Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν, περιφρονεῖ σκαιῶς τὴν εὐαισθησία, ἐπὶ θεμάτων Ὀρθοδόξου Πίστεως, τοῦ ὀρθοφρονοῦντος ποιμνίου, πυροδοτεῖ σχίσματα καὶ ἐντάσεις ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀκυρώνει στὴ συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων τὴ μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς ἀποκλειστικοῦ φορέως τῆς Ἀπολύτου Ἀληθείας καὶ τῆς μοναδικῆς ὁδοῦ Σωτηρίας, συγκαλύπτει τὸ δόλιο πρόσωπο τοῦ δαιμονοκίνητου Παπισμοῦ τὸν ὁποῖο οὐσιαστικὰ "ἀμνηστεύει" γιὰ τὰ ποικίλα ἐγκλήματά του, παραθεωρεῖ τὴν ὕπουλη καὶ διαβρωτικὴ δράση τῆς Οὐνίας, θέτει τὶς πολιτικὸ-κοινωνικὲς καὶ ἐπικοινωνιακὲς σκοπιμότητες ὕπερθεν τῆς ἱερᾶς ὑποθέσεως τῆς προασπίσεως τοῦ Ὀρθοδόξου Δόγματος, ὑποβαθμίζει τὸ κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Μαρτυρίας ἐν σχέσει μὲ τὸ μωσαϊκὸ τῶν πεπλανημένων δοξασιῶν καὶ αἱρέσεων, ἀκυρώνει, στὴν πράξη, τὴν ἀληθινὴ ἔννοια τῆς Ἱεραποστολῆς πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους. 

Τὸ Ἅγιον Ὅρος, ποὺ κατὰ παράδοσιν, ἀποτελεῖ τὸ προπύργιο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπ᾽ οὐδενὶ θεωρεῖται νοητὸ καὶ θεμιτό, νὰ "ἀβαντάρει", ἐν ὀνόματι οἱασδήποτε σκοπιμότητας, τὸν θεοκατάρατο Οἰκουμενισμό, καταπροδίδοντας τὴν ἔνδοξη Ἱστορία του καὶ τὶς ἱερὲς παρακαταθῆκες ποὺ κατέλειπαν οἱ ἁγιασμένες μορφὲς τόσων καὶ τόσων ἀμυντόρων τῆς πατρώας εὐσεβείας, ποὺ θεοφιλῶς ἀσκήθηκαν σ᾽ αὐτό, μὲ κορυφαῖο ὅλων, τὸ μύστη τῆς ἀληθοῦς Θεολογίας, ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ. "Νῦν κρίσις ἐστι"! Ὄχι τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν ὁμοφρόνων καὶ ὁμοτρόπων του ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων, ποὺ στὴ συνείδηση τοῦ θρησκεύοντος λαοῦ ἔχουν, δυστυχῶς, "στιγματισθεῖ" μὲ τὸ στῖγμα τῆς μειοδοσίας καὶ προδοσίας ἐπὶ θεμάτων προασπίσεως τοῦ Ὀρθοδόξου Δόγματος καὶ Ἤθους, ἀλλὰ τῶν ἡγητόρων τοῦ Ἁγιωνύμου Ὅρους, ποὺ θέλουμε νὰ πιστεύουμε, ὅτι θὰ ἀντιτάξουν ἕνα σθεναρὸ ΟΧΙ, στὴ μετατροπὴ τοῦ ἁγιασμένου Ἄθωνα σὲ ὄχημα ἐξυπηρέτησης τοῦ συγκρητισμοῦ.

Ὁ αἱρεσιάρχης τῆς Ρώμης δὲν πρέπει νὰ πατήσει τὸ πόδι του στὰ ἁγιασμένα χώματα τοῦ Περιβολιοῦ τῆς Παναγίας μας. Οὔτε καὶ σὰν σκέψη, θὰ ἔπρεπε κάτι τέτοιο, νὰ ἀπασχολεῖ ἕναν Ὀρθόδοξο χριστιανικὸ νοῦ. Πόσο μᾶλλον εἶναι ἀδιανόητη, τυχὸν ὑλοποίηση αὐτῆς τῆς σκέψης. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ προσθέσουν καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες τὴ δική τους ἁμαρτία σ᾽ αὐτὴν τοῦ ἐπισκόπου τους. Ἂς διαχωρίσουν θεοφιλῶς τὶς εὐθύνες τους, ἔναντι οἱωνδήποτε συνεπειῶν. Τοιουτοτρόπως ἀφ᾽ ἑνὸς θὰ συμβάλλουν στὴν ἀποτροπὴ ἑνὸς ἀνοσιουργήματος, ὅπως ἡ ἐπίσκεψη τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα στὸ Ἁγιονόρος, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου θὰ περισώσουν τὸ ἤδη τρωθέν κύρος τους, λόγω τῆς "ἐκκωφαντικῆς" τους, μέχρι τώρα, σιωπῆς γιὰ τὰ πατριαρχικὰ ἀτοπήματα, ἐν ἀντιθέσει μὲ ὅσα ἔπρατταν σὲ προηγούμενες δεκαετίες.

Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄπεφθο χρυσό της Ὀρθοδοξίας δὲ θὰ ὑποσκελισθεῖ καὶ ἀνταλλαγεῖ μὲ τὴν ἐπάρατη σκοπιμότητα!

 orthodoxia-ellhnismos.gr

Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - 13/4/1204

Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - 13/4/1204

Στα τέλη του 12ου αιώνα η πολιτική ατμόσφαιρα στην Kωνσταντινούπολη ήταν βαριά. H παρουσία μεγάλου αριθμού Λατίνων - κάπου 80.000 συνολικά - που ήταν εγκαταστημένοι εκεί και απολάμβαναν τα ποικίλα προνόμια που τους είχαν παραχωρήσει κατα καιρούς οι βυζαντινοί αυτοκράτορες αποτελούσε πάντοτε πρόκληση για τον γηγενή πληθυσμό.

H διείσδυση των δυτικών μετοίκων σε ποικίλους τομείς του δημόσιου βίου και η βαθμιαία επικράτησή τους στην οικονομική ζωή οδηγούσαν σε αναπόφευκτη παρακμή την αυτοκρατορία, που όχι μόνο δεν ήταν πλέον σε θέση να απαλλαγεί απο την επικίνδυνη παρουσία και δραστηριότητά τους αλλά αντίθετα στήριζε στη δική τους συνδρομή την άμυνα και την επιβίωσή της. Tα προνόμια που είχε παραχωρήσει ο Aλέξιος ο A΄ ο Kομνηνός στους Bενετούς το 1082 είχαν αυξήσει υπέρμετρα τη δύναμή τους με αποτέλεσμα να γίνουν προκλητικοί και μισητοί. H απόπειρα του διαδόχου του Iωάννη του B΄ να τους περιορίσει είχε ως αποτέλεσμα την εχθρική δράση του βενετικού στόλου στην Aδριατική, στο Iόνιο και στο Aιγαίο (1122-1126), ενέργεια που ανάγκασε τον αυτοκράτορα να προβεί στην ανανέωση των προνομίων τους. Oι σχέσεις του Bυζαντίου με τους Bενετούς έγιναν δυσχερέστερες εξαιτίας της επεκτατικής πολιτικής του Mανουήλ του A΄ του Kομνηνού στη Δύση.

Από τον μεσαιωνικό στον νέο ελληνικό κόσμο

Από τον μεσαιωνικό στον νέο ελληνικό κόσμο

1204-2004: 800 χρόνια από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους

ΧΡΥΣΑ ΜΑΛΤΕΖΟΥ / ΤΟ ΒΗΜΑ, 24-10-2004

Ο Γοδεφρείδος Βιλεαρδουίνος έλαβε μέρος στην Δ´ Σταυροφορία και αφηγήθηκε τα γεγονότα, από τη δική του σκοπιά, στο έργο του «Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης».

Συγκλονιστικός είναι ο θρήνος που έγραψε για την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους, το 1204, ο Νικήτας Χωνιάτης. Οι λεγόμενοι στρατιώτες του Χριστού, σημειώνει μεταξύ άλλων ο βυζαντινός διανοούμενος, εισήγαγαν ως τα άδυτα του ναού της Αγίας Σοφίας ημιόνους και υποζύγια φορτωμένα με λάφυρα· μερικά απ´ αυτά, αδυνατώντας από το βάρος του φορτίου να σταθούν όρθια λόγω της στιλπνότητας του εδάφους, κεντήθηκαν με μαχαίρια για ν´ ανασηκωθούν, με αποτέλεσμα το δάπεδο να μολυνθεί με την κόπρο και το χυμένο αίμα.

Επειτα ενθρόνισαν στο πατριαρχικό στασίδι μία πόρνη και άρχισαν να τραγουδούν περιγελαστικά... Η μελανή εικόνα της βαρβαρότητας και των βεβηλώσεων, στις οποίες επιδόθηκαν οι σταυροφόροι μετά τη λατινική κατάκτηση της Βασιλίδος των Πόλεων, και οι αρνητικές κρίσεις για τους Λατίνους που διατυπώνονται στο έργο του Χωνιάτη συνέβαλαν στην επικράτηση της θεωρίας ότι ο ιστορικός της άλωσης είναι ο εκφραστής των αντιδυτικών αισθημάτων των βυζαντινών. Αλλά η προσεκτική εξέταση της ιστορίας του δείχνει ότι ο συγγραφέας της θεωρεί ως κύρια αιτία της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους την ηθική παρακμή της βυζαντινής κοινωνίας.

Η Άλωση του 1204 και οι συνέπειες της

Η Άλωση του 1204 και οι συνέπειες της

29 Μαΐου 2012

πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Η Άλωση του 1204 και οι συνέπειές της

Αναφερόμενος στη Δ’ Σταυροφορία ο Η. Gregoire μιλεί για «αίσχος της Δύσεως», ο Colin Morris παρατηρεί ότι «the Latin capture of Constantinople was a disaster for Christendom», ο δε St. Ranciman, στο κλασικό έργο του για τις Σταυροφορίες, δεν διστάζει να γράψει, ότι «δεν υπήρξε ποτέ μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τη Δ’ Σταυροφορία». Είναι γεγονός ότι η συμπεριφορά των σταυροφόρων μετά την άλωση της Πόλης (13.4.1204) τεκμηριώνει αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Οι Φράγκοι «χριστιανοί» διέπραξαν ακατονόμαστες πράξεις αγριότητας και θηριωδίας. Φόνευαν αδιάκριτα γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Λεηλάτησαν και διήρπασαν τον πλούτο της «βασίλισσας των πόλεων του κόσμου». Στη διανομή των λαφύρων μετέσχε, κατά τη συμφωνία, και ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ’ (1198-1216). Το χειρότερο: πυρπόλησαν το μεγαλύτερο μέρος της Πόλης και εξανοραπόδισαν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της. Μόνο την πρώτη ημέρα δολοφονήθηκαν 7.000 κάτοικοι. Ιδιαίτερα όμως στόχος των σταυροφόρων ήταν ο ορθόδοξος Κλήρος. Επίσκοποι και άλλοι κληρικοί υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια και κατασφάζονταν με πρωτοφανή μανία. Ο Πατριάρχης (Ιωάννης Γ΄) μόλις μπόρεσε, ανυπόδυτος και γυμνός, να περάσει στην απέναντι ακτή. Εσυλήθησαν οι ναοί και αυτή η Αγία Σοφία, σε πρωτοφανείς σκηνές φρίκης. Στη λεηλασία πρωτοστατούσε ο λατινικός κλήρος. Επί πολλά χρονιά τα δυτικά πλοία μετέφεραν θησαυρούς από την Πόλη στη Δύση, Οπού ακόμη και σήμερα κοσμούν εκκλησίες, μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Βασικός τόπος συγκέντρωσης των διαρπαγέντων θησαυρών ο ναός του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Ένα μέρος των θησαυρών (κυρίως χειρόγραφα) καταστράφηκε. Μέγα μέρος από τους «βυζαντινούς» θησαυρούς του Αγ. Μάρκου εκποιήθηκε το 1795 από τη Βενετική Δημοκρατία για πολεμικές ανάγκες.

Η συμπεριφορά όμως των εισβολέων σταυροφόρων αποκάλυψε στους ανατολικούς τη φραγκική Δύση, εκατόν πενήντα χρόνια μετά το μεγάλο εκκλησιαστικό σχίσμα (1054). Βαθύτερα ίχνη από την ίδια την καταστροφή της «πόλεως των πόλεων» χαράχθηκαν μέσα στις ψυχές των Ορθοδόξων. Για τους Ρωμηούς ήταν πια απόλυτα βεβαιωμένο, ότι η Δ’ σταυροφορία στόχευε απ’ αρχής στη διάλυση της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης (Ρωμανίας). Οι δυτικές, μάλιστα, πηγές ρίχνουν το βάρος στην εκκλησιαστική πλευρά του θέματος. Την καταστροφή της Κωνσταντινούπολης βλέπουν ως τιμωρία των «αιρετικών» Γραικών, που ήταν «ασεβείς και χειρότεροι από τους Εβραίους». Την άλωση της Πόλης αποτιμούν ως «νίκη της χριστιανοσύνης». Οι «Βυζαντινοί» εξ άλλου συνειδητοποίησαν ότι μετά το 1204 ουσιαστικός εχθρός τους ήταν οι Λατινοφράγκοι, γιατί μόνο από αυτούς κινδύνευε η ορθόδοξη πίστη και η παράδοση του Γένους. Έτσι, διαμορφώθηκε και υποστασιώθηκε η στάση των ανθενωτικών, που προέκριναν την (πρόσκαιρη) συνεργασία με τους Οθωμανούς από τη «φιλία» των Φράγκων, επιλέγοντας ενσυνείδητα μεταξύ των δύο κακών. Είναι η συνείδηση, που θα εκφρασθεί θεολογικά -και αναντίρρητα- το 18ο αιώνα από τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό: «Και διατί δεν έφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κόκκινην Μηλιά και του το εχάρισεν; Ήξερεν ο Θεός, πώς τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα (χρήματα) δώσ’ του και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και διά να μη κολασθούμεν, το έδωσε του Τούρκου και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη…». Ο άγιος Κοσμάς έδινε, έτσι, απάντηση στους δυτικόφρονες ενωτικούς.