Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤIΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

«Tην οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω Κτίστη σου».... Με αυτόν τον λόγο, το Δοξαστικό των Στιχηρών, της ακολουθίας του Εσπερινού, από την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο υμνογράφος αποδίδει το «ισαπόστολον κάλλος» και το μέγεθος του έργου του Αγίου Κωνσταντίνου, έργο το οποίον την απαρχή είχε από το Διάταγμα των Μεδιολάνων με το οποίο «έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την αναγνώριση της Χριστιανικής Πίστης, ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας ευνοώντας έμπρακτα τους Χριστιανούς», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η καθηγήτρια της Ιστορίας στο King’s College του Λονδίνου, Judith Herrin στο σύγγραμμα της «Τι είναι το Βυζάντιο».

Οι διωγμοί τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, ήταν πολύ μεγάλοι. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί η Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος επί τη 1700ετηρίδι από της εκδόσεως του Διατάγματος των Μεδιολάνων. (Μέχρι της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η ιστορία του κόσμου, του προ Χριστού «παλαιού Ισραήλ», αλλά και μετά την θεανθρώπινην ένσαρκον παρουσίαν του «καινού Ισραήλ» και η ελευθέρα έκφρασις της συνειδητής πίστεως του ανθρώπου ήτο πλήρης διώξεων και διωγμών μέχρι μαρτυρίου αίματος υπέρ της αληθείας). Μετά από τρεις αιώνες διωγμών, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ως αυτοκράτορας της Ανατολής και ο Λικίνιος ως αυτοκράτορας της Δύσεως εξέδωσαν το έτος 313 μ.Χ το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστεως. 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

scribd

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ - Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ

scribd

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

scribd

Excerps from the History of the Byzantine Empire - A. A. Vasiliev

Excerps from the History of the Byzantine Empire - A. A. Vasiliev

Excerps from the History of the Byzantine Empire - A. A. Vasiliev

scribd

Ρωμιοσύνη και Φραγκωσύνη – Ο «αόρατος» πόλεμος

Ρωμιοσύνη και Φραγκωσύνη – Ο «αόρατος» πόλεμος

23/7/2010

Δημήτριος Γ. Μαυρίδης

«Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο
 κομμάτι από το μέλλον» (Σεφέρης)

1. ΔΝΤ – Διεθνής Νέα Ταπείνωση

Εάν κρίνουμε από όσα συμβαίνουν τριγύρω
 μας, εντός και εκτός των τειχών, τότε μάλλον «μεταβαίνωμεν προς Ιεροσόλυμα, δια το παθείν». Η τόσο έντονη και 
εντατική πολυπολιτισμική πολεμική εναντίον της Ελλάδος και του «’Ελληνο-Ορθόδοξου» ιδεώδους, της «Ρωμιοσύνης» δηλαδή, από τους 
ποικιλώνυμους, ποικιλόμορφους και «καμουφλαρισμένους» 
«φίλους» και εχθρούς προβληματίζει πάντες, ακόμη και αυτούς που χώνουν τα μυαλά 
τους σε μια κάποια ιδεολογία, ιδεοληψία ή τέλος πάντων σε μια ριψάσπιδα 
«ληθαργία». Από την εποχή των Σταυροφοριών ιδίως οι Έλληνες δεν κατανοούν, για 
δεν τους κατανοούν οι «παροικούντες εν Ιερουσαλήμ», είτε αυτοί λέγονται 
ευρωπαίοι, είτε Τούρκοι, είτε Αμερικανοί, είτε «γείτονες», είτε βαλκάνιοι. Προσπαθεί 
ο ταλαίπωρος Έλληνας να δει τους άλλους και τον εαυτό με τα γυαλιά που του φόρεσε 
η δυτικοφερμένη «φράγκικη» εκπαίδευση και το «ανήκομεν εις την Δύσιν»[1].

Επειδή 
δεν γνωρίζει και την πραγματική ιστορική του ιδιοπροσωπία προσπαθεί μιμητικά
 και απεγνωσμένα μέσω ενός καλά ενορχηστρωμένου «πολιτισμικού καρναβαλιού» (είτε 
στην όψη, είτε στις απόψεις) να γίνει αποδεκτός και κατανοητός από την «πολιτισμένη
 Δύση»[2].

Το μόνο
 που εισπράττει και θα εισπράττει πάντοτε είναι ο χλευασμός, η αφ’ υψηλού
 περιφρόνια, η υποτίμηση και …το ΔΝΤ. Και θα νόμιζε κανείς, ότι το ΔΝΤ είναι κάτι 
καινούργιο... Ο Ελληνικό-Ρωμαϊκός
 Πολιτισμός πέρασε από πολλά «Δ.Ν.Τ.», αρχής γενομένης από τον συστηματικό και βαθμιαίο 
χωρισμό της Ελληνο-Ρωμαϊκής Ανατολής και της Ελληνο-Ρωμαϊκής Δύσης, από τον πρωτεργάτη 
και αρχιαιρεσιάρχη, πρόγονο και «πνευματικό πατέρα» των σημερινών, Φράγκο-Ευρωπαίων, 
τον Καρλομάγνο. Ακολούθησαν οι Σταυροφορίες, η Λατινο-Φραγκοκρατία [3] (1204
– 1261 μ.
Χ.) και μετά η Τουρκοκρατία [4]. Μετά 
ήρθε το «ΔΝΤ» του 1829-30, όπου η «προστάτιδα» Αγγλία μας έβαλε τους «αντι-ρωμαίικους» 
της όρους βοηθείας, για την ίδρυση του νέου «ψευδο-ρωμαίικου» ελλαδικού Βασιλείου,
 με βασιλέα, ποιον παρακαλώ, έναν Φράγκο [5]!:

- Ξεχάστε,
 μας είπαν, την «Νέα Ρώμη [6]», δεν 
είστε ρωμιοί, αλλά Έλληνες. Πηδήξατε από το παγανιστικό παρελθόν κατευθείαν 
στην «Ψώρο-Κώσταινα»!

- Σας 
δίνουμε κράτος, είπαν, που βέβαια δεν θα είναι κράτος, με σύνταγμα και νόμους, παιδεία 
και δρόμους, που είναι μόνο χολιγουντιανές «εικονικές» πραγματικότητες. Κάναμε τόσο 
κόπο να σας διαλύσουμε…!

Αυτό λοιπόν 
το κρατικό μόρφωμα έχουμε σήμερα και απορούμε γιατί ο τόπος μας, η πατρίδα μας είναι 
έτσι όπως είναι «…πιότερο φραγκική μητρυιά, παρά ρωμαίικη μάννα, καλογριά,
 ξενοδουλεύτρα μάλλον, του κάθε ΔΝΤα, παρά αφέντρα, ρωμαίικη κυρά».

Αυτοί 
λοιπόν πάνω-κάτω και χοντρικά ήταν και είναι οι όροι του τότε «Δ.Ν.Τ.», το οποίο 
έκανε πέρα και τον αλήστου μνήμης μεγάλο Ρωμιό Ιωάννη Καποδίστρια. Όμως τα «ΔΝΤ-ικά»
 συνεχίζονται: Μικρασιατική Καταστροφή, Κύπρος, 
Μακεδονία, Αιγαίο και ούτω καθεξής. Θα τελειώσει άραγε κάποτε αυτό το 
δυσώνυμο Δ.Ν.Τ. καθεστώς, θα βγούμε άραγε κάποτε από το τούνελ; Ναι, μάλλον!
 Εάν συμβούν δύο πράγματα, δηλαδή, ή ένα από τα δυό!

Πρώτο: εάν και εφόσον ευθυγραμμιστούμε «πλήρως»
 με την δίκη τους «Γραμματική Πολιτισμού»,
 γίνουμε δηλαδή «Φραγκόφωνοι» (γραφή, γλώσσα, 
παιδεία), «Φραγκοροκάδες» (ήθη, πάθη, πολιτική, πολιτισμός) και «Φραγκοταλιμπανάδες» (πίστη, θρησκεία, σύμβολα).

Δεύτερο: αν πετάξουμε
 τα «τρισδιάστατα» γυαλιά τους, τα 3 Φ και τα αντικαταστήσουμε με τα δικά μας, 
τα 3 Ρ, δηλαδή την Ρωμαίικη Πίστη, την Ρωμαίικη Παιδεία και την Ρωμαίικη Πολιτεία. Έτσι θα δούμε ποιοι πραγματικά 
είμαστε, δηλαδή «Ρωμιοί», δίχως να είμαστε ούτε Φράγκοι, ούτε Ανατολίτες [7], αλλά
 τέκνα της «καθ ημάς Ανατολής»[8].

Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13

Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13

 Ἡ «Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ»

11/9/2013

Κωνσταντῖνος Χολέβας- Πολιτικός Ἐπιστήμων

Ὁ ἑορτασμός τῶν 100 χρόνων ἀπό τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Κρήτης καί τῶν νησιῶν τοῦ Βορείου Αἰγαίου, μᾶς φέρνει στόν νοῦ τό ἐρώτημα: Ποιές ἦσαν οἱ πνευματικές ρίζες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐθνικῆς ἐξορμήσεως; Ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων πού βοήθησαν νά ξεπερασθεῖ ἡ ἐθνική κατάθλιψη μετά τήν πτώχευση τῆς χώρας ἐπί Χαρ. Τρικούπη τό 1893 καί τήν ἧττα ἀπό τούς Τούρκους τό 1897;

Κορυφαία θέση μεταξύ τῶν πνευματικῶν πατέρων τῆς νίκης κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς. Προετοίμασε τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους ἐπαναφέροντας στό προσκήνιο τό Βυζάντιο-Ρωμανία καί προβάλλοντας τήν ἀδιάσπαστη ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μία συνέχεια, ἡ ὁποία γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς δέν ἀντιμετωπίζεται μέ βιολογικά,-φυλετικά κριτήρια, ἀλλ΄ ὡς ἐνότητα πνεύματος, ὡς πολιτιστική συνέχεια, ὡς ἄρρηκτος ψυχικός δεσμός μεταξύ Ἀρχαίας, Βυζαντινῆς, Τουρκοκρατούμενης, Φραγκοκρατούμενης και Νεώτερης Ἑλλάδος.

Αρχαιότης και ιστορική συνέχεια του Ελληνικού Έθνους

Αρχαιότης και ιστορική συνέχεια του Ελληνικού Έθνους

Οκτώβριος 2000

   Φειδίας Ν. Μπουρλάς

   Ο ισχυρισμός ότι δεν υπήρχε η έννοια του έθνους πριν τον 18ο αι. και ότι τα έθνη είναι κατασκευή του δυτικού διαφωτισμού, είναι απαράδεκτος, ανιστόρητος και επικίνδυνος. (Και, ο ίδιος ο ισχυρισμός, επαν-εφεύρεση του... 20ού αιώνος (μετά την παλαιομαρξιστική πρώτη εφεύρεσή του), υποστηριζόμενη σήμερα εντόνως από την, επιθυμούσα την πολτοποίηση και εξουσιασμό των λαών, νέα τάξη πραγμάτων.)

   Εκείνο που εφευρέθηκε τότε στην Δύση ήταν το δυτικό εθνικό κράτος, όχι το έθνος, το οποίο υπήρχε από τότε που εμφανίστηκαν οι οργανωμένες κοινωνίες. (Και πάλι βέβαια έχουμε στην Ευρώπη και εθνικά κράτη αιώνες πριν τον Διαφωτισμό.)

   Αλλά και αν κάποια από τα σύγχρονα Ευρωπαϊκά έθνη σχηματίστηκαν και συνειδητοποιήθηκαν προσφάτως, αυτό ουδόλως έχει να κάνει με το Ελληνικόν, το οποίο είναι έθνος πανάρχαιο και συνείδησή του δεν απετέλεσε ο νεώτερος βρετανικός (με έμφαση στην γλώσσα), γερμανικός (με έμφαση στην φυλετική καταγωγή) ή γαλλικός (με έμφαση στην κοινή συνείδηση) εθνικισμός, αλλά η πορεία των χιλιετιών, η καταγωγή, ο πολιτισμός που οι χιλιετίες συσσώρευσαν και αφομοίωσαν στον λαό αυτόν. Επί τουρκοκρατίας π.χ. τα ανωτέρω στοιχεία εκφράστηκαν μέσω της θρησκείας, η οποία έτσι απετέλεσε βασικό στοιχείο εθνικού προσδιορισμού και διατηρήσεως της ιστορικής συνέχειας. Είναι προφανές λοιπόν ότι υπάρχει διαφορά με τα νεώτερα Ευρωπαϊκά έθνη.

   Το Ελληνικόν Έθνος υφίσταται, όπως μαρτυρεί η Μυθολογία, από καταβολής κόσμου και έχει θεια καταγωγή, από τους Ολύμπιους και λοιπούς θεούς, ημιθέους, ήρωες και γενάρχες και, πάνω απ' όλα, την Ελληνική Γη.

Η μετάβαση από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο

Η μετάβαση από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο

19 Φεβρουαρίου 2013

Το λάθος που γίνεται από τους περισσότερους όταν πάνε να συγκρίνουν αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο είναι ότι (ασυνείδητα) πιστεύουν πως ΟΛΗ η αρχαιότητα έμοιαζε με την Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, δίχως καμιά εξέλιξη ή αλλαγή στη νοοτροπία, και αυτό το ύφος συνεχίστηκε ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα, οπότε ξαφνικά επικρατεί ο Χριστιανισμός και έρχονται τα πάνω κάτω.

Λόγω αυτής της αντίληψης περί συνέχειας, αρκετοί στρέφονται κατά του χριστιανικού Ελληνισμού, κατηγορώντας τον πως διέκοψε την "ομαλή ροή, και την πολιτισμική συνέχεια" της ελληνικότητας.

Αυτή η αντίληψη είναι παιδαριώδης και δείχνει το πόσο στατικά αντιλαμβάνονται ολόκληρες εποχές αυτοί οι άνθρωποι.

Η ελληνικότητα μετεξελίχθηκε: από την εποχή του Περικλή περάσαμε στην παρακμή των πόλεων-κρατών τον 4ο. π.Χ. αιώνα, μετά περάσαμε στην ελληνιστική εποχή, με τις οικουμενικές αυτοκρατορίες, για να καταλήξουμε στην "Οικουμένη" του Μάρκου Αουρέλιου και του Τραϊανού.

Από το κλασσικό, του πέμπτου αιώνα, ύφος, τεχνοτροπία και γλυπτική, περάσαμε, αφού τελειοποιήσαμε τον νατουραλισμό, μέσω της αλληλεπίδρασης με τον πολιτισμό και την τέχνη της Εγγύς Ανατολής, στην ελληνιστική τεχνοτροπία, και αργότερα, σε πιο αφηρημένες τεχνοτροπίες, όπου ο συμβολισμός έπαιζε το βασικό ρόλο. Θα ήταν παράξενο αν παραμέναμε κολλημένοι στον νατουραλισμό του 5ου και 4ου αι. για πάντα: κάποτε θα τον βαριόμασταν.

Ε, τον βαρεθήκανε λοιπόν και οι Έλληνες της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής και προχώρησαν σε μια τέχνη που ήταν πρόδρομος της χριστιανικής. Αυτό δε σημαίνει πως "πρόδωσαν την ελληνικότητα" για χάρη της ανατολικής τέχνης ή του χριστιανισμού. Σημαίνει πως είχε τελειοποιηθεί/εξαντληθεί η εκφραστική δυνατότητα της τεχνοτροπίας του πέμπτου π.Χ. αιώνα, και εκ των πραγμάτων η καθήλωση σε ξεπερασμένες μορφές τέχνης ήταν ανούσια. Επίσης, ο Χριστιανισμός δεν εμφανίστηκε "ξαφνικά" στον ελληνορωμαϊκό παγανιστικό κόσμο: το ελληνικό Δωδεκάθεο είχε ξεφτίσει και παρακμάσει ήδη από την ελληνιστική εποχή, και αργότερα, στην ρωμαϊκή εποχή η κύρια θρησκεία ήταν ο Μιθραϊσμός και άλλες ανατολίτικες δοξασίες, ενώ παράλληλα με τις "μεσσιανικές" θρησκείες (πριν τον χριστιανισμό) που άρχιζαν να κερδίζουν έδαφος, η φιλοσοφία έτεινε κι αυτή είτε στον αθεϊσμό είτε στον μονοθεϊσμό. Συνεπώς, όταν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός δεν ήταν εντελώς άσχετος με τις υπόλοιπες θρησκείες της εποχής, ούτε με το γενικότερο κλίμα που επικρατούσε στον ελληνικό κόσμο.

Θα ήταν παράξενο επίσης αν το πολιτικό σύστημα παρέμενε για πάντα η πόλη-κράτος: δεν γινόταν τα τεράστια κράτη της ελληνιστικής περιόδου να διοικηθούν με τον τρόπο που οι Αθηναίοι του 5ου π.Χ. αιώνα κυβερνούσαν την Αττική, με άμεση δημοκρατία και αγόρευση στην Πνύκα. Εκ των πραγμάτων ήταν πλέον αδύνατο αυτό το πράγμα στην ελληνιστική, την ρωμαϊκή ή την βυζαντινή εποχή, όπου τα κράτη ήταν αχανή. Οι σημερινοί "δημοκράτες" διανοούμενοι που κατηγορούν την Ρωμανία (το "βυζάντιο") ως αντιδημοκρατικό επειδή δεν γινόταν εκλογές, απλούστατα δεν κατανοούν πως δεν είναι δυνατόν σε κάθε εποχή να εφαρμοστούν τα ίδια συστήματα διακυβέρνησης. Και η αρχαία Αθήνα αν δημιουργούσε κράτος έκτασης ίσης με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γρήγορα θα εγκατέλειπε την άμεση δημοκρατία. Ήταν όλη η Αρχαιότητα Δημοκρατική; Ας μου πούνε, η Σπάρτη, η Ήπειρος, η Μακεδονία, η Κρήτη, οι Συρακούσες κ.ά. ήταν δημοκρατία; Ή ήταν λιγότερο ελληνικές από την Αθήνα; Γιατί τα κουκουλώνουν αυτά, παρουσιάζοντας μια αρχαιότητα "δημοκρατική";

Η ΡΩΜΑΝΙΑ (ΤΟ "ΒΥΖΑΝΤΙΟ") ΚΑΙ Η ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ

Όσοι νεοέλληνες κατακρίνουν το Βυζάντιο ως παρακμιακό απλώς παπαγαλίζουν την προκατάληψη του Γίββωνα, του Βολταίρου και του Μοντεσκιέ, οι οποίοι άλλωστε στην εποχή τους ούτε είχαν αρκετά "βυζαντινά" κείμενα στη διάθεσή τους ώστε να μελετήσουν αντικειμενικά την Αυτοκρατορία, ούτε όμως και είχε αναπτυχθεί η βυζαντινολογία επαρκώς. Ας προσέξουν αυτοί οι συμπατριώτες μου το παρακάτω: Λίγο τον έννοιαζε τον Άγγλο Γίββωνα αν σώθηκε το ελληνικό γένος από τις βαρβαρικές επιδρομές του μεσαίωνα, χάρη στην Αυτοκρατορία (έστω, με τα όποια ελαττώματα κάποιων Αυτοκρατόρων) που απέτρεψε τον εκγερμανισμό ή τον εξαραβισμό του ελλαδικού χώρου. Δεκάρα δεν έδινε ο ουμανιστής Βολταίρος που έβριζε το "Βυζάντιο", αν στον καιρό του εξακολουθούσε να μιλιέται η ελληνική γλώσσα στα βαλκάνια. Αυτό όμως έγινε χάρη στην "Βυζαντινή"Αυτοκρατορία.

Διότι αν δεν υπήρχε το Βυζάντιο να αποκρούσει την 4ετή (!) πολιορκία της Πόλης από τους Άραβες στα 717, αυτοί θα είχαν κατακτήσει τα Βαλκάνια, την Κεντρική Ευρώπη, και όχι μόνο, και αφού δεν υπήρχε άλλο ισχυρό κράτος ν’αντισταθεί, με τη φόρα που είχαν, θα είχαν εξισλαμίσει κι εξαραβίσει όλη την Ευρώπη.

Τους νεοέλληνες όμως όλα αυτά τους νοιάζουν και τους καίνε, και δε πρέπει να είναι τόσο αφελείς, ώστε να συμμερίζονται τις απόψεις των βολεμένων ξένων.

Ο όρος "παρακμή" συχνά δεν είναι παρά το άλλοθι για τη νωθρότητα του ιστορικού ή του ερευνητή, ο οποίος απλούστατα δεν έχει καμιά όρεξη να ασχοληθεί με τον Προκόπιο γιατί του αρέσει περισσότερο ο Θουκυδίδης – μια νωθρότητα που δεν αφήνει τον ιστορικό να σκεφτεί ποια πρέπει να είναι η φύση μιας τέτοιας παρακμής που διαρκεί χίλια και περισσότερα χρόνια.

Τελικά, ο όρος "παρακμή" για το Βυζάντιο είναι αδύνατο να αντικρουστεί διότι τον χαρακτηρίζει τέτοια αυθαιρεσία που δεν μπορεί να την καταπολεμήσει κανείς με λογικά επιχειρήματα.

Νομίζω πως για να κρίνει κανείς σωστά ένα κράτος ή ένα λαό μιας συγκεκριμένης εποχής θα πρέπει να συγκρίνει τις πράξεις του με τις πράξεις των λαών τις ίδιας εποχής, ώστε να διαπιστώσει αν ήταν πολιτισμένο ή όχι. Δεν έχει νόημα π.χ. να συγκρίνεις τη βυζαντινή εποχή με την σημερινή όσον αφορά το ζήτημα π.χ. των ανθρώπινων δικαιωμάτων, διότι δεν ξέρεις την πιθανή εξέλιξη του βυζαντίου από τον 15ο ώς τον 20ο αιώνα.

Ρωμαῖος - Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη

"Ρωμαῖος - Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη"

Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη»
 - 1ο Διεθνὲς Συνέδριο μὲ θέμα «Ἡ Ρωμηοσύνη διαμέσου τῶν αἰώνων»


30 Μαΐου 2009

Εἰσηγήτρια: κ. Μαρία Μαντουβάλου, Ἀν. Καθηγήτρια Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν




Θέμα: «Ρωμαῖος - Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη»




Ἐπιχειρεῖται ἀπὸ ὁρισμένους ἐρευνητὲς ἡ ἄσκηση προπαγάνδας, μὲ χρήση τὶς ἐθνικὲς ὀνομασίες τῶν Ἑλλήνων, προκειμένου νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἐθνική τους ταυτότητα. Παρασιωποῦν, ἐπίσης, ὅτι πίσω ἀπὸ τὶς συσσωρευμένες καὶ ταυτόχρονα διαχρονικὰ ἐκφραζόμενες ἐθνικὲς ὀνομασίες, ὅπως ''Ρωμαῖος'', ''Ρωμιός'', ''Γραικός'', ''Ἕλληνας'', ὑποβόσκουν, ἀπὸ ποικιλώνυμους ξένους δυτικούς, Βαλκάνιους, Ρώσσους (Μόσχα, Τρίτη Ρώμη), Γερμανοὺς (ἀντιποίηση τίτλου: Imperator Romanorum) κ.ἄ., διεκδικήσεις ἐδαφικὲς καὶ κληρονομικὰ δικαιώματα πάνω κυρίως στὰ ἐδάφη τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ καὶ τῆς Τουρκοκρατούμενης καὶ ἀργότερα ἀπελευθερωμένης Ἑλλάδας.

Ἡ Ρωμανία ἀποτελοῦσε τὸ χρυσόμαλλο δέρας γιὰ πολλοὺς διεκδικητὲς καὶ οἱ ἐπιλεκτικὲς κάθε φορὰ ὀνομασίες τῶν Ἑλλήνων ἀπ' αὐτοὺς σηματοδοτοῦσαν καὶ τὶς διπλωματικές τους μηχανορραφίες. Αὐτὸ φαίνεται καλύτερα ἀπὸ τὶς ἐπανειλημμένες προσπάθειες νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ νὰ ἀπαλειφθεῖ παντελῶς ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ συνείδηση ἡ ρωμαϊκή συνείδησις, δηλαδὴ ἐκείνη τοῦ πολίτου τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης, ποὺ κακόβουλα ὀνόμασαν μετὰ τὴν Πτώση Βυζάντιο.

Οἱ Ἕλληνες δὲν χρειάσθηκε νὰ πλάσσουν ἐθνικὴ ταυτότητα, γιατὶ ποτὲ δὲν εἶχαν ἀμφισβήτηση γιὰ τὴν διαχρονική τους συνείδηση, ποὺ ἦταν ἑλληνική, ρωμαϊκή, γραικική. Πολλοὶ μάλιστα Ἕλληνες συγγραφεῖς τοῦ ΙΗ΄ αἰώνα ἀδιαφοροῦν τελείως γιὰ τὴ χρήση τῶν ἐθνικῶν ὀνομάτων. Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ γλῶσσα, παράλληλα πρὸς τὴν διδασκαλία ὅλης τῆς Γραμματείας ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὰ Μαρτυρολόγια, σηματοδοτοῦσαν, ἀβίαστα τὴν ἑλληνορωμαϊκὴ καὶ γραικικὴ ταυτότητα, χωρὶς ἰδιαίτερα προβλήματα.

Τὰ προβλήματα στὸ θέμα τῶν ἐθνικῶν ὀνομασιῶν τῶν Ἑλλήνων προῆλθαν ἀπὸ τὶς ἐπιλογὲς τῶν ξένων «ἐρευνητῶν» τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τοὺς ὀπαδοὺς αὐτῶν στὴν Εὐρώπη.

Ἔτσι, ἀνάλογα μὲ τὸ ἐξωτερικὸ ρεῦμα «φιλελληνικὸ» ἢ «φιλογραικικό», ποτὲ «φιλορωμαϊκό», δηλαδὴ «φιλοβυζαντινό», ἀκολούθησαν καὶ οἱ ἐξωτερικὲς προσαρμογές, γιατὶ οἱ ἐσωτερικὲς συνειδησιακὲς ἦταν μόνιμες καὶ σταθερὲς μὲ σαφὴ γνώση καὶ τοῦ χώρου καὶ τῶν ἐθνικῶν καταβολῶν. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀναγκάζονται οἱ Ρωμαῖοι τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Ἀνατολῆς νὰ ἀπολογοῦνται γιὰ τὰ ὀνόματά τους ἀποδεικνύει τοὺς πολλοὺς σφετεριστές, κυρίως τῆς Δύσης, οἱ ὁποῖοι καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση διεκδικοῦσαν τὸν Ἑλληνικὸ θρόνο, ὡς διάδοχοι καὶ κληρονόμοι τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ - ΑΡΓΥΡΗ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗ

scribd.com