ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ - ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ

ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ - ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ

ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ - ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ

scribd

Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Σεπτεμβρίου 14, 2007

Φειδίας

14 Σεπτεμβρίου 1814

Ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία από τους Νικόλαο Σκουφά, Αθανάσιο Τσακάλωφ και Εμμανουήλ Ξάνθο στην Οδησσό της Ρωσίας και αποφασίζεται η προπαρασκευή του Αγώνος της Εθνεγερσίας.

Μεγάλη ημέρα η σημερινή. Ο θρίαμβος του Αυτοκράτορος Ηρακλείου, μυθικής μορφής Έλληνα βασιλέως-στρατιώτου, μέγας θρίαμβος του Γένους, της Πίστεως και της Παραδόσεώς μας, με λάβαρο υψωμένο τον Τίμιο Σταυρό, έμπνευση, πηγή και σύμβολο δυνάμεως και δόξας, και τον λαό της Βασιλεύουσας, μέσα σε παραλήρημα ενθουσιασμού, να εορτάζει και να επευφημεί, ψάλλοντας, ίδια και απαράλλαχτα όπως το ψάλλουμε και σήμερα:

Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου

καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν Σου·

νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος

καὶ τὸ Σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ Σου πολίτευμα.

Και από τις στιγμές εκείνες του θριάμβου, τις απρόσιτες εκείνες κορυφές δυνάμεως και δόξας, δώδεκα αιώνες μετά, μέσα στο σκότος της σκλαβιάς, ένα άλλο γεγονός, το οποίο δεν χαρακτήριζε ο θρίαμβος, αλλά η ταπεινότης και η περίσκεψη, συνοδευόμενα όμως από βαθεία πίστη, πατριωτισμό και απόφαση θυσίας. Τρεις άσημοι έμποροι ιδρύουν στην Οδησσό την Φιλική Εταιρεία. Κανείς δεν τούς έδωσε τότε σημασία, αλλά η φλόγα της ψυχής αυτών των ταπεινών Ελλήνων, και όσων σιγά-σιγά συστρατεύτηκαν μαζί τους, έθρεψε το θαύμα.

[...] Ορκίζομαι όπως τρέφω αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της Πατρίδος και των οπαδών τους και ομοφρονούντων.

[...] Τέλος πάντων, ορκίζομαι εις το ιερόν όνομά Σου, ω ιερά και αθλία Πατρίς· ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου, ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα των αιχμαλώτων και καταδίκων κατοίκων Σου, τα οποία τόσους αιώνας κατά στιγμήν υποφέρουν τα ταλαίπωρα τέκνα σου, ότι αφιερούμαι όλος εις Σε, ότι εις το εξής Συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου, το όνομά Σου οδηγός των πράξεών μου και η εδική Σου ευτυχία η ανταμοιβή των κόπων μου.

Η Θεία Δικαιοσύνη ας εξαντλήση επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της δικαιοκρισίας Της, [και εάν καταπατήσω τον όρκο αυτόν] το όνομά μου, οι κατά διαδοχήν κληρονόμοι μου ας είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των ομογενών μου. [...]

(Απόσπασμα από τον «Μέγα Όρκο» των Φιλικών)

Ἡμέρα δόξης, ἡμέρα περισυλλογῆς καὶ ἐπαναστάσεως, ἡμέρα θρήνου· τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, τόσες φορὲς στοὺς ἀμέτρητους αἰῶνες τῆς φυλῆς μας... Ὅλα μαζί. Τῆς ἀναστάσεως προηγεῖται πάντοτε ὁ γολγοθᾶς. Ὅλα μαζί, ὅλα μαζὶ τὰ θυμόμαστε καὶ νιώθουμε τὴν κληρονομιὰ καὶ τὸ χρέος.

«Ἡ Ἱστορία δαγκώνει τὴν οὐρά της· ἄπαξ καὶ ἕνας λαὸς πέτυχε στὸν πολιτισμό, θὰ ἐπανέλθῃ στὸν τόπο του, ἔστω καὶ μετὰ μυριάδες χρόνια.»

('Οδυσσέας 'Ελύτης, «Δυτικὰ τῆς Λύπης»)

1821 - Ο Ξεσηκωμός του Γένους

1821 - Ο Ξεσηκωμός του Γένους - National Geographic

youtube.com

Το ανολοκλήρωτο ’21

Το ανολοκλήρωτο ’21

ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 21 ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

ΓΙΑΤΙ ''ΕΠΕΤΡΑΠΗ'' Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ 21

26 ΜΑΡΤΊΟΥ 2013

π. Γεώργιος Μεταλληνός

ΑΠΟ χρόνια δουλεύω αὐτό τό θέμα¹ καί ἔχει συγκεντρωθεῖ ἕνα τεράστιο ὑλικό, ἀρχειακό, ἀδημοσίευτο ἤ καί δημοσιευμένο. Σκοπός τοῦ κειμένου αὐτοῦ εἶναι νά λειτουργήσει ὡς πρόκληση στούς ἀγαπητούς μας ἀναγνῶστες. Εἶναι βέβαιο, ὅτι θά δημιουργηθοῦν ὄχι μόνο εὔλογες ἀπορίες, ἀλλά καί ἀντιδράσεις, διότι τό κείμενο συμβάλλει στην ὑπέρβαση τῆς «σιδερωμένης» ἱστορίας, πού θά ᾽λεγε καί ὁ ἀείμνηστος Μακρυγιάννης, ἡ ὁποία διδάσκεται καί ἀναπαράγεται στή σχολική μας ἐκπαίδευση. Ἀλλ᾽ αὐτό εἶναι φυσική ἀπόληξη τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀναγνώσεως τῆς ἱστορίας μας. Χρειάζεται γι᾽ αὐτό καί ἡ ρωμαίικη-ἑλληνορθόδοξη ἀνάγνωσή της, ἐπί τῇ βάσει τῶν πηγῶν, πού ὄχι μόνο ὑπάρχουν, ἀλλά εἶναι καί πλούσιες. Μιά τέτοια ἀνάγνωση εἶχε πραγματοποιήσει ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης († 2001), καί ἀντιμετωπίσθηκε ἀπό κάποιους μέ βιαιότητα καί κακία, διότι ἐτάραξε τά λιμνάζοντα ὕδατα τῆς καθιερωμένης ἱστοριογραφίας, ἀλλά καί τῆς πολιτικῆς ἀκαμψίας. Σήμερα ὅμως ἴσως εἶναι εὐνοϊκότερες οἱ ἐθνικοκοινωνικές συνθῆκες, γιά νά ἐπαναληφθεῖ τό ἐγχείρημα ἐκείνου. Διότι ἡ Εὐρώπη, στήν ὁποία εἴχαμε ἐναποθέσει «τήν πᾶσαν ἐλπίδα» μας, ἀπεκάλυψε (καί στήν ἐποχή μας) τό ἀληθινό πρόσωπό της.