Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

(Πόντου - Μικράς Ασίας - Ανατολικής Θράκης – Κωνσταντινούπολης - Κύπρου)

Ένα διαρκές, ατιμώρητο έγκλημα

Χάρης Τσιρκινίδης - Συγγραφέας – ιστορικός – νομικός

            Στις 13 Μαρτίου 1918, η Εταιρεία Κοινωνιολογίας του Παρισιού, στη συνεδρίασή της, υπό την προεδρία του πρώην γάλλου πρωθυπουργού, Ribot, ασχολήθηκε με την Τουρκία, στα πλαίσια της «Μελέτης των χωρών της Βαλκανικής».

            Κύριος ομιλητής ήταν ο Αντρέ Μάντελσταμ, καθηγητής δικαίου του πανεπιστημίου της Πετρούπολης, ο οποίος επί πολλά χρόνια υπηρέτησε ως αρχιγραμματέας στη ρωσική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, και αργότερα ως διευθυντής του νομικού τμήματος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών.

            Από την πολυσέλιδη ομιλία του, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα:

«…Δε μίλησα μέχρις εδώ για το Ισλάμ, διότι δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαμε ν’ αποδώσουμε σε αυτό την τουρκική κακοδαιμονία. … Οι Άραβες και οι Πέρσες, λαοί μουσουλμανικοί επίσης, άφησαν στον κόσμο θησαυρούς πολιτισμού.

            Αν ρίξουμε τώρα μια ματιά στο ρόλο, που έπαιξε ο τουρκικός λαός στην ιστορία, αυτός ο ρόλος εμφανίζεται μάλλον τραγικός. Και αυτή η τραγωδία του συνίσταται στο ότι, από την ημέρα της εμφάνισής του στην παγκόσμια αρένα, δεν έκανε τίποτε για να νομιμοποιήσει την ύπαρξή του από την άποψη του πολιτισμού.

            Δεν μπήκε στη ζωή των άλλων λαών, παρά σκορπώντας χείμαρρους αίματος και δακρύων.

            Δεν επιβεβαιώθηκε μέσα στον κόσμο παρά με τον πόλεμο και τις αλυσίδες…

            Δεν έζησε παρά με σκλαβωμένους…

            Ο τούρκικος λαός δεν άφησε για τις επερχόμενες γενεές ούτε ένα μεγάλο όνομα ποιητή, γλύπτη, καλλιτέχνη, μουσικού, σοφού, στο οποίο θα μπορούσε η ανθρωπότητα ν’ αναφερθεί με χαρά και αγάπη. Δεν κατάθεσε καμιά προσφορά στο βωμό του Ωραίου, του Αληθινού, του Καλού. Υπήρξε ένας στείρος λαός, ένας λαός χωρίς φρούτα^[1]…».

Σεπτέμβρης του ’55: Τι χάθηκε στην Κωνσταντινούπολη;

Σεπτέμβρης του ’55: Τι χάθηκε στην Κωνσταντινούπολη;

Το τελικό χτύπημα στόν Ελληνισμό της Μικρασίας 

11 Σεπτέμβριος 2008

Του Βλαση Αγτζιδη*

«Οι Ρωμιοί που εγκατέλειψαν τα τελευταία πενήντα χρόνια την Ιστανμπούλ εξαιτίας των λαθών των τουρκικών και των ελληνικών κυβερνήσεων που, από τότε που η Ελλάδα και η Τουρκία έγιναν εθνικά κράτη, συμπεριφέρονταν στις μειονότητές τους σαν να ήταν όμηροι, είναι περισσότεροι από κείνους που την εγκατέλειψαν στα πενήντα χρόνια μετά το 1453» - Ορχάν Παμούκ

Η νύχτα μεταξύ της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, δικαίως ονομάστηκε «τουρκική Νύχτα των Κρυστάλλων», παραπέμποντας στα πογκρόμ των Ναζί κατά των Εβραίων. Τούρκοι παρακρατικοί, οργανωμένοι από το Βαθύ Κράτος, προκάλεσαν βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες.

Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που αποδείχθηκε στη συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση. Να σημειωθεί ότι το σπίτι αυτό, όπου υποτίθεται ότι είχε γεννηθεί ο Μουσταφά Κεμάλ πασά, το είχε δωρίσει το 1938 ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς στο τουρκικό κράτος και είχε μετονομάσει την οδό Αποστόλου Παύλου σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ.

Τα «Σεπτεμβριανά» σηματοδότησαν την αρχή ενός ξεριζωμού για τον Ελληνισμό της Πόλης, παρόμοιο με αυτόν των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ''ΕΛΛΗΝ'', ''ΓΡΑΙΚΟΣ'', ''ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ'', ''ΡΩΜΑΙΟΣ'' ΚΑΙ ''ΡΩΜΗΟΣ''

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ''ΕΛΛΗΝ'', ''ΓΡΑΙΚΟΣ'', ''ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ'', ''ΡΩΜΑΙΟΣ'' ΚΑΙ ''ΡΩΜΗΟΣ''

www.scribd.com

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ - ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ - ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ

Κτυπήθηκαν με χημικά ελληνικό & αρμενικό σχολείο στην Πόλη- Φοβούνται πογκρόμ

Ιουνίου 2, 2013

Επιβεβαιώνονται δυστυχώς οι φόβοι για προβοκάτσια των παρακρατικών στα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης:

Η τουρκική αστυνομία χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος έρριξε δεκάδες χημικά και προκάλεσαν ασφυκτική κατάσταση στο ομογενειακό σχολείο του Ζαππείου μέσα στο οποίο βρίσκονταν όλα τα Ελληνόπουλα της Πόλης, κάνοντας το μάθημά τους.

Η ρίψη των χημικών προκάλεσε αναπνευστικά προβλήματα ειδικά στα νήπια και τα προνήπια ηλικίας 4 και 5 ετών.

Η ίδια κατάσταση επικράτησε και απέναντι από το ελληνικό σχολείο όπου στεγάζεται το σχολείο των Αρμενίων.

Χωρίς να υπάρχουν διαδηλωτές (άλλωστε οι διαδηλώσεις γινόντουσαν εκατοντάδες μέτρα μακριά), τα δύο σχολεία πνίγηκαν στα χημικά.

Οι περισσότεροι ομογενείς έχουν φύγει από τα σπίτια τους στην πλατεία Ταξίμ, όπου κατοικούν οι περισσότεροι από αυτούς και έχουν καταφύγει στα προάστια της Πόλης, καθώς έχουν κυκλοφορήσει φήμες για επικείμενο πογκρόμ μέσα στη νύχτα.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών βρίσκεται “υπ’ ατμόν”, αλλά το ζητούμενο είναι να εγγυηθεί η τουρκική κυβέρνηση την ασφάλεια των ομογενών και να μην επαναληφθεί το “μαύρο” 1955.

Άλλωστε, όπως και τότε, έτσι και τώρα, η φημολογία οργίαζε τις προηγούμενες ημέρες ότι πλησίαζε εξέγερση…

http://national-pride.org/2013/06/02/φευγουν-οι-ομογενεισ-απο-τα-σπιτια-του/

Οικουμενικό Πατριαρχείο και Γλωσσικό Ζήτημα στις αρχές του 20ου αιώνα

-->

Τα όρια της «μέσης οδού»: Οικουμενικό Πατριαρχείο και Γλωσσικό Ζήτημα στις αρχές του 20ου αιώνα

                                     

Δημήτριος Σταματόπουλος

Στη μεγάλη κρίση του γλωσσικού ζητήματος στις αρχές του 20ου αιώνα, τα Ευαγγελικά, είναι γνωστό ότι ενεπλάκη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η σχεδόν παράλληλη απόπειρα της βασίλισσας Όλγας να αναθέσει τη μετάφραση του Ευαγγελίου στην δημοτική στη γραμματέα της Ιουλία Σωμάκη, με τη σιωπηλή έγκριση του μητροπολίτη Αθηνών Προκοπίου (η υπόθεση αυτή ξεκινά ήδη από το 1898), και η δημοσίευση από την εφημερίδα «Ακρόπολις» της μετάφρασης της Αγίας Γραφής από τον Αλέξανδρο Πάλλη, τον Σεπτέμβριο του 1901, προκάλεσαν μεταξύ άλλων και την αντίδραση της Μεγάλης Εκκλησίας[1].

Το γεγονός ότι η απόφαση της βασίλισσας Όλγας αποτέλεσε μια επιλογή στο ευρύτερο πλαίσιο ανασύνταξης του κύρους της δυναστείας μετά τον αποτυχημένο πόλεμο του 1897 είναι αδιαμφισβήτητο[2]. Ωστόσο η ρωσική καταγωγή της (κόρη του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου, ενός από τους πρωτεργάτες του πανσλαβιστικού κινήματος στη Ρωσία του 19ου αιώνα) έδωσε μια άλλη διάσταση στην αντιπαράθεση για την γλωσσική απόδοση του Ευαγγελίου: τη συσχέτιση του αιτήματος για την απόδοση των ιερών κειμένων στη καθομιλουμένη, με τα αντίστοιχα αιτήματα του βουλγαρικού κυρίως εθνικισμού που διεκδίκησε, ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, τη αντικατάσταση της αρχαίας ελληνικής στη θεία λειτουργία με την παλαιά εκκλησιαστική σλαβική.[3]. Βέβαια το πρόβλημα της μετάφρασης της Αγίας Γραφής για το Οικουμενικό Πατριαρχείο πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν τέθηκε μόνο σε σχέση με τις διεκδικήσεις των σλαβοφώνων των Βαλκανίων αλλά και στην περίπτωση των τουρκόφωνων ορθόδοξων πληθυσμών της Μικράς Ασίας[4] (Πόντος και Καππαδοκία). Η αποδοκιμασία λοιπόν της μετάφρασης του Αλέξανδρου Πάλλη από τον τότε πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ και την Ιερά Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης είναι βέβαιο ότι εντάσσεται στη μακρά παράδοση που χαρακτηρίζει την πολιτική του Πατριαρχείου απέναντι στο γλωσσικό ζήτημα: η ιερότητα της απόδοσης του Ευαγγελίου στην αρχαία ελληνική θα έπρεπε να παραμείνει αδιασάλευτη. Η εγκύκλιος του Γρηγορίου του Ε΄ το 1819 για το ζήτημα αυτό παραμένει ιδιαίτερα διαφωτιστική για την κατανόηση της στάσης του Πατριαρχείου[5], την ίδια στιγμή που προέβαινε στην έκδοση της Κιβωτού της Ελληνικής Γλώσσης που είχε επιμεληθεί ο τότε πρωτοσύγκελος και μετέπειτα μητροπολίτης Τυρνόβου Ιλαρίων ο Κρης[6]. Την πολιτική αυτή θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως πρότυπο ηγεμονικής στάσης του Πατριαρχείου απέναντι στο ζήτημα, με βάση αυτό που θα αποκαλούσαμε ιδεολογία του Οικουμενισμού: πολιτική περιθωριοποίηση και απαγόρευση στους ριζοσπάστες εθνικιστές να διαχειριστούν το πρόβλημα, εγκόλπωση και επίλυσή του με όρους υπεροχής του θρησκευτικού κριτηρίου έναντι του εθνικού.