Η Ελλάδα στην Νέα Τάξη Πραγμάτων (Νέα Τουρκοκρατία - Λατινοκρατία)

Η Ελλάδα στην Νέα Τάξη Πραγμάτων (Νέα Τουρκοκρατία - Λατινοκρατία)

2007

Φ. Σ.

Αιτία γιά τήν δημιουργία αυτής της σελίδας είναι η άνευ όρων υποταγή του πολιτικού καί δημοσιογραφικού κατεστημένου στίς εντολές της παγκόσμιας δύναμης (ΗΠΑ, Βρεταννίας) καί τής περιφερειακής δύναμης (Τουρκίας) μέ σκοπό τήν αποδυνάμωση αν όχι τήν κατάργηση του ελληνικού κράτους-έθνους, στά πλαίσια της προσπάθειας πού γίνεται γιά τή δημιουργία ενός καπιταλιστικού παγκόσμιου υπερκράτους τό οποίο θά εξουσιάζεται από μία ή ελάχιστες σκοτεινές καί άγνωστες δυνάμεις.

Αυτό τό υπεκράτος, βιάζονται νά τό δημιουργήσουν, τώρα πού η Ρωσσία είναι ακόμα αδύναμη καί η Κίνα δέν έχει ανέβει στό προσκήνιο όσο χρειάζεται. Τό υπερκράτος εικάζεται από μερικούς ότι θά είναι τύπου ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δηλαδή μία δικτατορία όχι βάναυση καί απροκάλυπτη, αλλά κεκαλυμμένη, οι πολίτες της Ευρώπης καί της Αμερικής θά είναι ότι οι Ρωμαίοι πολίτες εκείνης της εποχής, ενώ οι Ασιάτες καί οι Αφρικανοί θά είναι οι δούλοι πού θά παράγουν τόν ορυκτό πλούτο καί τά βιομηχανικά προϊόντα.

Η γνώμη μου είναι ότι στήν χώρα μας θά προκύψει μία κατάσταση ανάλογη μέ αυτή της διπλής κατοχής πού ζήσαμε (Τουρκοκρατία - Φραγκοκρατία) καί πού περιγράφεται στίς προηγούμενες σελίδες. Τόν ρόλο των δυτικών Φράγκων θά τόν επομιστούν οι Αγγλοσάξονες καί οι Σιωνιστές.

Η Τουρκία, πού έχει ηγέτες αγέρωχους καί εθνικιστές, δέν θά διαλυθεί στήν Νέα Τάξη Πραγμάτων, αλλά θά αναλάβει τόν γνωστό της ρόλο, δηλαδή τόν ρόλο του ελέγχου όλων των βαλκανικών κρατών.

Η Ελλαδίτσα, μέ τούς διεφθαρμένους καί δουλικούς ηγέτες της, θά μεταβληθεί σέ μία επαρχία κάτω από τήν εξουσία καί του τουρκικού κατεστημένου.

Η κατάσταση της υποταγής μας στήν Τουρκία έχει βαπτισθεί ως ελληνοτουρκική φιλία γιά νά γίνει αποδεκτή από τόν ελληνικό λαό. Αρωγοί σέ αυτή τήν κίνηση είναι καί κάποιες οργανώσεις, όπως τό Παρατηρητήριο Ελσίνκι, αντιρατσιστικές τάχα οργανώσεις για τά ανθρώπινα δικαιώματα, η Scientology κλπ, πού πλήτουν διαρκώς καί συστηματικά τό κράτος μας σέ μία προσπάθεια κατάρευσης τής δομής της ελληνικής κοινωνίας.

Οι "μή κυβερνητικές" οργανώσεις αυτές, πού έχουν διεισδύσει σέ καίριες θέσεις του συστήματος, κατηγορούν τήν Ελλάδα ότι δέν σέβεται τήν "μακεδονική", τήν "τουρκική", τήν "αλβανική" τήν "αθιγγανική" μειονότητα καί όποια μειονότητα γεννιέται στό μυαλό τους ώστε νά έχει τό State Department υλικό νά γράφει στίς ετήσιες εκθέσεις του γιά τά ανθρώπινα δικαιώματα ανά τόν κόσμο.

Ο στόχος τους είναι προφανής: ανάβουν φυτίλια γιά νά εκραγούν όποτε χρειαστεί όπως ακριβώς έγινε στό Κόσσοβο καί η χώρα μας νά βρίσκεται σέ ένα διαρκές καθεστώς απειλής, ώστε νά μπορεί άνετα νά επεμβαίνει καί νά παρεμβαίνει η υπερδύναμη. Μία υπερδύναμη πού όχι μόνο μένει απαθής όταν καταπατώνται τά δικαιώματα των Ρωμηών της Πόλης, όταν δολοφονούνται Σέρβοι στό Κόσσοβο, όταν σφάζονται Λιβανέζοι από τούς Ισραηλινούς, αλλά καί η ίδια η υπερδύναμη πρωταγωνιστεί σέ βαρβαρότητα σέ πολλές περιοχές ανά τόν κόσμο (Βιετνάμ, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ).

Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ (1821 - Birth of a nation)

Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ (1821 - Birth of a nation)

11 Μάρτιος 2011

Νικόλας  Δημητριάδης

Με τόν ίδιο τίτλο (Birth of a nation) τιτλοφορήθηκε το 1905 μία αμερικάνικη κινηματογραφική παραγωγή, σχετική με τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο και την ανοικοδόμηση των Η.Π.Α. Θεωρήθηκε πρωτοπόρα για τα κινηματογραφικά δεδομένα της εποχής της, προκάλεσε, όμως, και πολλές αντιδράσεις για την ερμηνεία της ιστορίας που προέβαλλε ( και κυρίως για την ηρωοποίηση της Κου Κλουξ Κλαν).

Τον ίδιο τίτλο επέλεξε και το συγκρότημα Αλαφούζου για τη νέα τηλεοπτική υπερπαραγωγή «1821: η γέννηση ενός έθνους» (προσθέτοντας, τελικώς, και τη λέξη «-κράτους»).

Το θλιβερό πρώτο επεισόδιο ακολούθησαν οι αναμενόμενες αντιδράσεις για την ερμηνεία της ιστορίας που προκρίνει –και προωθεί– η σειρά. Αναπαράγει όλα τα ιδεολογήματα της σημερινής κατεστημένης ιστορικής σκέψης: ωραιοποίηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απόκρυψη των διωγμών των Ελλήνων, ανακήρυξη του έθνους σε φαντασιακή κατασκευή που επινόησαν οι αστοί διανοούμενοι του 18^ου αιώνα, αποσιώπηση των καταστροφικών συνεπειών που είχε διαχρονικά η αποικιακή εξάρτηση της περιοχής μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και εν γένει αυθαίρετη, ανιστόρητη και σχηματική κατασκευή της ελληνικής ιστορίας, βάσει προτύπων που (σαν γνήσιοι μεταπράτες της διανόησης) αντέγραψαν από άλλες, ευρωπαϊκές, χώρες.

Κι αν οι επαναστάτες του 1821 χρησιμοποιούσαν διαρκώς λέξεις όπως ελευθερία, πατρίδα, θρησκεία, κ.λπ, για τον υπεύθυνο της σειράς, Θάνο Βερέμη, «Η μέγιστη προσφορά του 1821 είναι ότι συνιστά ένα εκσυγχρονιστικό γεγονός»…!

Είμαστε υπό κατοχή: Ο νεο-οθωμανισμός στην εξουσία

Είμαστε υπό κατοχή: Ο νεο-οθωμανισμός στην εξουσία

2006

Γ. Καραμπελιάς - ΑΡΔΗΝ Τ. 58

Ένα φάσμα πλανιέται πάνω από τη «Νοτιοανατολική Ευρώπη», εκείνο του Σόρος και του νέο-οθωμανισμού. Ο σχεδιασμός των Η.Π.Α., της Αγγλίας, του σιωνιστικού λόμπι και των πολυεθνικών είναι διάφανος: για όσο καιρό η Ρωσία βρίσκεται στο καναβάτσο, ή δεν έχει αναλάβει ακόμα τις δυνάμεις της, να συγκροτηθεί ένας ισχυρός ατλαντικός πόλος στην Ανατολική Ευρώπη γενικότερα, και τη νοτιοανατολική ειδικότερα, που θα εμποδίσει οποιαδήποτε επανεμφάνιση της Ρωσίας και θα δέσει όλη την Ευρώπη στο ατλαντικό άρμα, υποσκελίζοντας –σύμφωνα με την αμερικανική ορολογία– την «παλαιά Ευρώπη». Ο σχεδιασμός αφορά το σύνολο της Ανατολικής Ευρώπης, Βορειοανατολικής και Νοτιοανατολικής. Ως προς τη βορειότερη, το σχέδιο στηρίζεται αποφασιστικά στην Πολωνία και επιχειρεί να εντάξει την Ουκρανία και τις Βαλτικές χώρες. Ως προς τη Νότια πτέρυγα, βασικό κέντρο στήριξης αυτής της πολιτικής είναι η Τουρκία. Σύμφωνα με αυτόν τον σχεδιασμό, κεντρικός γεωπολιτικός πόλος στην περιοχή θεωρείται η Κωνσταντινούπολη –η οποία, με τα δεκαπέντε εκατομμύρια πληθυσμό της, αποτελεί ήδη το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο– και η Τουρκία ως η σταθερότερη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει την επανεμφανιζόμενη Ρωσία. Αυτή η στρατηγική προϋποθέτει την κονιορτοποίηση των βαλκανικών, ειδικά των ορθόδοξων, πληθυσμών, και την «ενοποίησή» τους κάτω από μια νέο-οθωμανική Τουρκία, υπό την υψηλή εποπτεία των Η.Π.Α.

ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ και διεθνικά ζητήματα

ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ και διεθνικά ζητήματα

29/5/2006

Παναγιώτης Ήφαιστος

Τα κείμενα που ακολουθούν γράφτηκαν διορθώθηκαν ή συμπληρώθηκαν πριν την κυκλοφορία του περιοδικού Άρδην τεύχος 58, Μάρτιος-Απρίλιος 2006. Στο τεύχος αυτό οι συντάκτες του Αρδην με δική τους έρευνα και με αναδημοσιεύσεις μεταφρασμένων αναλύσεων ένωσαν πολλά νήματα ενός πολυδαίδαλου συστήματος διεθνοαναρχικού χαρακτήρα η διερεύνηση του οποίου βρίσκεται ακόμη στην αρχή. Σίγουρα, ενόσω θα αυξάνεται και θα διευρύνεται η πληροφόρηση για τα διεθνικά και διεθνοπολιγικά αυγά του φιδιού που υπονομεύουν θανατηφόρα την δημοκρατία, την λαϊκή κυριαρχία, τον ορθολογισμό του κοινωνικοπολιτικού συστήματος και το ακαδημαϊκό λειτούργημα, θα έχουμε ολοένα και περισσότερους κοινωνικοπολιτικούς και ακαδημαϊκούς ελέγχους. Αναμφίβολα, πρόκειται για την αρχή ενός τεράστιου ζητήματος που αργά ή γρήγορα θα ελεγχθεί κοινωνικά και επιστημονικά. Το ότι θα ελεγχθεί κοινωνικά δεν υπάρχει αμφιβολία. Οι βιώσιμες τουλάχιστον κοινωνίες πάντοτε αναπτύσσουν αντισώματα που εξουδετερώνουν αντικοινωνικά μιάσματα που υπονομεύουν την κυριαρχία τους. Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσες και ποιες θα είναι οι ζημιές μέχρι να ελεγχθεί και να διορθωθεί πλήρως η ανωμαλία που προκάλεσε η δημιουργία κοινωνικά ανέντακτων δρώντων που διαπερνά τα σύνορα και επηρεάζει διανεμητικά πολλές κοινωνίες. Το ερώτημα επίσης είναι κατά πόσο τυχόν επηρεασμός των ακαδημαϊκών δρώμενων θα οδηγήσει κάποιες πανεπιστημιακές ομάδες που είναι οχυρωμένες μέσα στο ακαδημαϊκό άσυλο σε παρακμή χωρίς επιστροφή. Κύριο υποψήφιο ακαδημαϊκό θύμα είναι οι διεθνείς σπουδές αλλά και άλλοι τομείς των πολύπαθων κοινωνικών σπουδών.

Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Αλώνει τώρα και την Αθήνα ο Τζορτζ Σόρος με σχεδιο για τους λαθρομεταναστες και με υποταγη του δημου !!!

17 Απριλίου 2013

Αλώνει τώρα και την Αθήνα ο Τζορτζ Σόρος, θέτοντας σε εφαρμογή -όπως αποκαλύπτει η «δημοκρατία»- ένα πολυδάπανο σχέδιο «μουσουλμανοποίησης» αρχικά της πρωτεύουσας και στη συνέχεια της υπόλοιπης χώρας.

Μπορεί μέχρι πρότινος οι δύσπιστοι να έκαναν λόγο για «συνωμοσιολογικά» σενάρια, αλλά τα γεγονότα πλέον μιλούν από μόνα τους. Αθόρυβα και χωρίς (μέχρι στιγμής) αντιδράσεις το ίδρυμα του διεθνούς κερδοσκόπου (με τον περίεργο ρόλο και σε οικονομικό επίπεδο σε βάρος της Ελλάδας) εισέρχεται στους δημόσιους μηχανισμούς, χαράσσει πολιτικές -κυρίως για τους λαθρομετανάστες- και με πρόσχημα τα ζητήματα κοινωνικής αλληλεγγύης, μέσω μη κυβερνητικών οργανώσεων στήνει πολυπλόκαμους μηχανισμούς που δικτυώνονται με τις υπόλοιπες βαλκανικές αλλά και πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Ηδη από τον περασμένο Οκτώβριο είχε ανοίξει τον δρόμο στον Σόρος ο (βασικός υποστηρικτής του) Γιώργος Παπανδρέου σε φόρουμ που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο, επιβραβεύοντας την απόφασή του να στηρίξει τους λαθρομετανάστες.

ΚΟΛΠΑ ΕΛΙΑΜΕΠ

Και ξαφνικά ιδρύουν "υπερεθνικό" "Παρατηρητήριο Κρίσης" όπως στην Συρία!

11/10/2012

Μία περίεργη υπόθεση εξελίσσεται με την δημιουργία από το ΕΛΙΑΜΕΠ το οποίο σημειωτέων χρηματοδοτείται από το ελληνικό ΥΠΕΞ ενός «Παρατηρητηρίου Κρίσης» για την Ελλάδα το οποίο θυμίζει έντονα το αντίστοιχο παρατηρητήριο που έχει ιδρυθεί από Σύρους αντιφρονούντες με απροσδιόριστους χρηματοδότες.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του ΕΛΙΑΜΕΠ το ίδρυμα αναζητεί «ερευνητές για να στελεχώσει το νέο Παρατηρητήριο για την Κρίση που θα ξεκινήσει τη λειτουργία του την 1 Ιανουαρίου του 2013 με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σ. Νιάρχος». Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του ιδρύματος, «Βασικός στόχος του Παρατηρητηρίου θα είναι η συστηματική παρακολούθηση και ανάλυση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών όψεων της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη γενικότερα, καθώς και η τεκμηριωμένη ενημέρωση και παρέμβαση στο δημόσιο διάλογο εντός και εκτός συνόρων».

Με απλά λόγια όπως αναφέρει η ανακοίνωση το «Παρατηρητήριο Κρίσης» για την Ελλάδα όχι μόνο θα συλλέγει πληροφορίες και θα ερευνά τα οικονομικά πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της κρίσης που βιώνει η Ελλάδα, αλλά αυτόκλητα και χωρίς κάποια θεσμική θέση θα λαμβάνει θέσεις και θα παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο τόσο στην Ελλάδα, όσο και εκτός συνόρων.

Πρόκειται ουσιαστικά για μία ακόμη περίπτωση όπου ένα ερευνητικό Ίδρυμα προσπαθεί να διαμορφώσει την κοινή γνώμη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για ένα θέμα αξιοποιώντας την πρόσβαση που έχει σε ΜΜΕ και στα κέντρα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, αφού όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του Ιδρύματος, μέρος της απασχόλησης των ερευνητών του προγράμματος θα είναι  η   «Δικτύωση με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και άλλους σχετικούς φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό – παρουσίαση θέσεων και απόψεων για την κρίση στην Ελλάδα, παρέμβαση σε δημόσιες συζητήσεις, προώθηση του έργου της ομάδας του ΕΛΙΑΜΕΠ μέσω του διαδικτύου».

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι στην ανακοίνωση δεν αναφέρεται ο αληθινός λόγος για την έναρξη ενός τέτοιου προγράμματος το οποίο όπως παρουσιάζεται προκαλεί πολλά ερωτήματα για την αποστολή του, δεδομένης της προϊστορίας ανάλογων «Παρατηρητηρίων» σε άλλες χώρες για την παρακολούθηση και χειρισμό «κρίσεων» που υπάρχουν ή που θα μπορούσαν να προκύψουν.

Όπως απέδειξαν ανάλογες προσπάθειες στην Ρωσία οι οποίες διεκόπησαν από την ρωσική κυβέρνηση αλλά όπως και ο ίδιος ο G. Soros είχε ομολογήσει στο CNN το Νοέμβριο του 2009 η δημιουργία ΜΚΟ και παράλληλων πολιτικών δραστηριοτήτων σε μία χώρα μπορεί να μην έχουν και τόσο αθώο σκοπό.

Όπως ανέφερε στο δημοσίευμα του  CNN  «Soros: In revolutionary times the impossible becomes possible» (http://edition.cnn.com/2009/WORLD/europe/07/27/aoc.soros.opensociety/ind...) ο ίδιος ουγγροεβραίος μεγιστάνας, το 1984 ίδρυσε την πρώτη ΜΚΟ στην Ουγγαρία με σκοπό την εσωτερική διάβρωση της ουγγρικής κοινωνίας και του κομουνιστικού καθεστώτος. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Soros, το ίδρυμα του με προϋπολογισμό 3 εκατ. δολαρίων είχε μεγαλύτερη επιρροή στην ουγγρική κοινωνία από ότι το ίδιο το κράτος.

Φυσικά δεν θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ επιδιώκει την καταλυτική καθοδήγηση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και του ελληνικού λαού. Όμως πουθενά στην ανακοίνωση δεν αναφέρεται ο αληθινός σκοπός αυτού του προγράμματος αφήνοντας πολλά αναπάντητα ερωτηματικά σε μέρες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως κρίσιμες και πονηρές…..   

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

"΄Συστήματα Σόρος" - "Υπόθεση Σόρος" και διεθνικά-διεθνοαναρχικά φαινόμενα

"΄Συστήματα Σόρος" - "Υπόθεση Σόρος" και διεθνικά-διεθνοαναρχικά φαινόμενα

Π. ΗΦΑΙΣΤΟΣ

1. Περί του "συστήματος Σόρος". Γενική εισαγωγή.

2. "Σύστημα Σόρος" και φρικώδη εξωπολιτικά και εξωκοινωνικά διεθνικά δίκτυα.

3. "Κριτικοί Κονστρουκτιβιστές" και διεθνικά φαινόμενα: Ζενίθ διεθνοαναρχικών δραστηριοτήτων

4. George Soros, Imperial Wizard της Heather Coffin

1. Περί του "συστήματος Σόρος": Γενική εισαγωγή

Η παρούσα σελίδα αφορά το "σύστημα Σόρος" ή οποιοδήποτε συναφές με αυτό φαινόμενο. Κτίζει πάνω σε στοιχεία που φωτίζονται ολοένα και περισσότερο μέσα από δηλώσεις, αποκαλύψεις, βιβλία, έρευνα στο διαδίκτυο και έγκυρες δημοσιεύσεις στον τύπο ή στο διαδίκτυο. Αφορά ευθέως ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα των διακρατικών σχέσεων, τις διανεμητικές συνέπειες των ΜΚΟ διεθνικού χαρακτήρα.

    Οι αναλύσει που ακολουθούν είναι καταγεγραμμένες σκέψεις στο τελικό στάδιο που εντάσσονται σε μια ευρύτερη μελέτη και διαρκή συγγραφή που οδεύει προς πολλές αυτόνομες μονογραφίες και άλλες δημοσιεύσεις στην ελληνική και αγγλική γλώσσα επί ζητημάτων που αφορούν, μεταξύ άλλων, τον ρόλο του έθνους-κράτους και των διεθνών θεσμών την ύστερη εποχή, την ηθική κρίση περί την εξωτερική πολιτική, τον ρόλο των διεθνικών ΜΚΟ στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα και την πολλαπλών επιπέδων περιπτωσιολογική μελέτη του σχεδίου Αναν σε αναφορά με το ελληνικό πολιτικό σύστημα, τους ακαδημαϊκούς και τον ρόλο των διεθνών θεσμών. 

    Οι αναλύσεις που περιέχει η παρούσα σελίδα για τα "συστήματα Σόρος" δεν προσωποποιούνται, κατ' ανάγκη, σε αναφορά με τον γνωστό διεθνικό και αντιφατικό μεγαλομανή κερδοσκόπο. Ως διεθνικοί δρώντες τόσο ο ίδιος όσο και οι οργανισμοί που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται μαζί του αποκτούν ενδιαφέρον επειδή μια σειρά από φορείς, φαινόμενα και συμβάντα αφορούν ζωτικά την ανάλυση των διεθνών σχέσεων. Ενδιαφέρουν, επίσης, οι ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές και διπλωματικές προεκτάσεις, ιδιαίτερα όσον αφορά την λαϊκή κυριαρχία, τον ρόλο των διεθνών θεσμών και την σταθερότητα των διακρατικών σχέσεων. Για να το θέσουμε επακριβώς, ενώ οι ανθρώπινες σχέσεις στο διεθνές σύστημα ρυθμίζονται από τους οντολογικά θεμελιωμένους θεσμούς του έθνους-κράτους και των συμπαρομαρτούντων διεθνών θεσμών, τα διεθνικά φαινόμενα σ' όλες τις εκδηλώσεις τους επηρεάζουν τις διεθνείς σχέσεις με ένα ρευστό, δυνητικά ανορθολογικό και συχνότατα αποσταθεροποιητικό τρόπο. Τόσο στις θετικές εκδηλώσεις τους όπως για παράδειγμα τις οργανώσεις προστασίας του περιβάλλοντος όσο και στις αδιαμφισβήτητα εγκληματικές του εκδηλώσεις όπως για παράδειγμα η τρομοκρατία, τα διεθνικά φαινόμενα αναμφίβολα οφείλονται στα ελλείμματα ενδοκρατικής και διακρατικής διακυβέρνησης.  

    Εύλογα, το ενδιαφέρον εστιάζεται στο "σύστημα Σόρος" επειδή πρόκειται για μια από τις γνωστότερες και πιο πολυσυζητημένες περιπτώσεις εξωπολιτικού διεθνικού δρώντα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ως φαινόμενο, εμπεριέχει πολλά άλλα ανάλογα και αντίστοιχα φαινόμενα που εκδηλώνονται υπό διαφορετικές μορφές, διαφορετικά περιεχόμενα και διαφορετικές βαθμίδες. Μεταξύ άλλων: τα ιδρύματά του, οι "συναρτημένοι" με αυτόν ΜΚΟ και διεθνικές δραστηριότητές τους, οι διασυνδέσεις του με νυν, πρώην και ενδεχομένως αυτονομημένους αξιωματούχους διαφόρων "υπηρεσιών", τα φιλοσοφήματά του, η επιρροή του σε κοινωνίες της περιφέρειας στην οποία ανήκει η Ελλάδα αλλά και ευρύτερα, ο διεθνικός χαρακτήρας σχεδόν όλων των δραστηριοτήτων του, οι αλλοπρόσαλλα εναλλασσόμενες σχέσεις του με διάφορους ηγέτες, οι κερδοσκοπικές του επιδόσεις, οι φιλανθρωπικές του βιτρίνες και κυρίως, η βαθύτατη ασυμβατότητα των διεθνικών του δραστηριοτήτων με την έννοια πολιτική όπως αυτή είναι κλασικά νοηματοδοτημένη και οικουμενικά και καθολικά αποδεκτή. Το φαινόμενα Σόρος, θα υποστηριχτεί πιο κάτω, είναι διεθνοπολιτική ανωμαλία λόγω ελλειμμάτων ορθολογιστικής διεθνούς διακυβέρνησης.

    Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, όπως εξηγώ πιο κάτω, το "φαινόμενο Σόρος" αποτελεί το ανώτατο στάδιο μιας νέας έννοιας, του "διεθνοαναρχισμού": Πρόκειται για διεθνικούς φορείς διανεμητικών δυνατοτήτων οι οποίοι εν μέρει ή εν όλω δεν θέτουν τις πολιτικές τους δραστηριότητές τους υπό την αίρεση της λαϊκής κυριαρχίας κάποιου κυρίαρχου κράτους. Ούτως ή άλλως, αυτό είναι δύσκολο ή αδύνατο να γίνει λόγω του διεθνικού και εξωπολιτικού χαρακτήρα αυτών των δραστηριοτήτων. Οι διανεμητικές δραστηριότητες, εξάλλου, δεν υπόκεινται ή δεν υπόκεινται σε επαρκείς κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους και εξισορροπήσεις. Η διαφυγή των συντεταγμένων κανονιστικών ελέγχων, εξάλλου, συνοδεύεται με λόγια, ιδέες και πράξεις που καθιστούν σαφές ότι δεν συμφωνούν με τις κυριαρχικές οριοθετήσεις των διακρατικών σχέσεων. Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο, στο ανώτατο διανοητικό στάδιό του αυτό το φαινόμενο ενσαρκώνεται από ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες ιδέες των "κριτικών κονστρουκτιβιστών". 

     Εν ολίγοις, αν και οι φορείς κινούνται διαμέσου ή εντός των κρατών, οι διανεμητικού χαρακτήρα πνευματικές και υλικές δραστηριότητες του "συστήματος Σόρος" ουσιαστικά βρίσκονται εκτός πολιτικής όπως οριοθετείται και οροθετείται στο πλέγμα σχέσεων "κοινωνίας και εξουσίας" οποιουδήποτε συγκεκριμένου κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Μπορεί να έχει έδρες, ινστιτούτα, ανθρώπους, ιδρύματα και άλλους φορείς διεσπαρμένους σε συγκεκριμένα κράτη, ο διεθνικός όμως χαρακτήρας των δραστηριοτήτων τα καθιστά εν πολλοίς -αν όχι πλήρως- εξωκοινωνικά και εξωπολιτικά. Αν και πασίδηλα πρόκειται για την κορυφή του παγόβουνου, τα στοιχεία για τους διεθνικούς φορείς με τους οποίους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό εμπλέκεται ο βαθύπλουτος κερδοσκόπος και τα ιδρύματά του είναι ήδη πολλά. Για τους σκοπούς της παρούσης ανάλυσης, τα όσα είναι ήδη γνωστά επαρκούν για να μας δώσουν μια ικανοποιητική εικόνα των συνεπειών των δράσεών του.

    Ο Σόρος, τα ιδρύματά του και τις δραστηριότητές του, θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο σημαντικών περιπτωσιολογικών μελετών για τα διεθνικά φαινόμενα και τις διανεμητικές τους συνέπειες. Μεταξύ άλλων, το κράτος των Σκοπίων που φαίνεται πως ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε κρατίδιο επηρεαζόμενο από τον μεγαλομανή κερδοσκόπο, οι δραστηριότητές στην υπόθεση του Κοσόβου, οι παρεμβάσεις σχετιζόμενων με αυτόν ιδρυμάτων με το σχέδιο Αναν στο Κυπριακό, οι σχέσεις του με "υπηρεσίες" ηγεμονικών δυνάμεων, η σχέση του με την "στρατηγική μαλακής ισχύος" των ΗΠΑ, οι παρεμβάσεις του στα πολιτιστικά δρώμενα κτλ.

    Πιο ενδιαφέροντα όμως είναι τα στοιχεία που αποκαλύφτηκαν για τις σχέσεις του με "ερευνητικούς πυρήνες" των οποίων οι δραστηριότητες αφορούν τόσο διεθνή ζητήματα όσο και ζητήματα ενδοκρατικής τάξης, δικαιοσύνης και ηθικών ή κοσμοθεωρητικών διαμορφώσεων. Είναι για παράδειγμα εξόχως ενδιαφέρον σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές της ελευθερίας στον βωμό του αγώνα ανεξαρτησίας (αγώνα για εσωτερική αυτοδιάθεση, εξωτερική-εσωτερική κυριαρχία, κοινωνική-πολιτισμική ετερότητα) να βλέπει κάποιους πυρήνες διεθνικών διανοουμένων που σχετίζονται με ένα άκρως αμφιλεγόμενο κερδοσκόπο όπως ο Σόρος να επιχειρούν ρητά και διακηρυγμένα να ροκανίσουν τα θεμέλια της ελληνικής εθνικής-κοινωνικής, συνειδησιακής και πολιτισμικής ετερότητας. 

    Είναι πλέον απολύτως επαληθευμένο ότι σε συναθροίσεις "συστημάτων Σόρος" δημιουργούνται εκρηκτικά μείγματα τα οποία ενδέχεται να αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για την ενδοκρατική και διακρατική ζωή των ενδιαφερομένων κοινωνιών. Μια νέα διεθνική ομαδοποίηση αυτής της μορφής παρακάμπτει τις κοινωνίες και τα κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένα συστήματα εξουσίας καταργώντας έτσι την πολιτική. Συμμετέχουν ετερόκλητα, ανομοιογενή και στοχαστικά αξιοπερίεργα άτομα ή φορείς, οι οποίοι εκτείνονται σ' όλο το φάσμα μιας κοινωνίας: καθηγητές πανεπιστημίου, αξιωματούχοι κρατικών "υπηρεσιών", τράπεζες, εφοπλιστές, άλλοι επιχειρηματίες, αντιπρόσωποι διεθνών θεσμών, νεαροί προσοντούχοι που αναζητούν απασχόληση, κερδοσκόποι, ακτιβιστές διεθνικών προβλημάτων, σύλλογοι προσφύγων, εκκλησιαστικοί παράγοντες και πολλοί άλλοι. Αναμφίβολα, πολλοί από αυτούς είναι αφελή και ανυποψίαστα παρακολουθήματα. Αυτό όμως δεν έχει σημασία και δεν ενδιαφέρει την παρούσα ανάλυση (ενδιαφέρει σίγουρα πιο άμεσα τόσο τους ίδιους όσο και τους επηρεαζόμενους από αυτούς).

    Αυτό που έχει σημασία για την παρούσα ανάλυση, είναι το γεγονός ότι αναπτύσσονται εξωκοινωνικά και εξωπολιτικά διεθνικά τέρατα τα πλοκάμια των οποίων διεισδύουν στα μέσα επικοινωνίας, σε πανεπιστήμια, στο υπόλοιπο εκπαιδευτικό σύστημα, σε ινστιτούτα "προτάσεων πολιτικής", σε υπουργεία άμυνας, σε υπουργεία εξωτερικών, σε επιτελικούς θεσμούς εξωτερικής πολιτικής, σε σχολές ενόπλων δυνάμεων και διπλωματικών υπηρεσιών και αναπόφευκτα στα σε ηγετικά στρώματα των πολιτικών συστημάτων. Χαρακτηριστικά, τα τελευταία, ενώ σιγά-σιγά ενσωματώνονται σ' ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα, η ουσιαστική αναφορικότητά τους είναι τέτοιοι διεθνικοί δρώντες από τους οποίους αντλεί δύναμη και επιρροή. Έτσι, κάποιος θα μπορούσε, υπεριπτάμενος της κοινωνίας και ενδεχομένως ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένος -οπότε λόγω της ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας, διττά εξωπολιτικός-, να κατακτά μεγάλες διανεμητικές αρμοδιότητες για τις τύχες μιας κοινωνίας. Δύο ακόμη συναφή ζητήματα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα για ένα ακαδημαϊκό αλλά πιθανότητα και για κάθε ενεργό και πληροφορημένο πολίτη.

Από το ίδρυμα Φορντ στον Σόρος

Από το ίδρυμα Φορντ στον Σόρος

Το ανά χείρας αφιέρωμα του Άρδην, ως συνέχεια της έρευνάς μας για το «Ίδρυμα Φορντ» στη διάρκεια της δικτατορίας, επικεντρώνεται στη δράση των λεγόμενων «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων», κατ’ εξοχήν στην Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και ευρύτερα στα Βαλκάνια και τον κόσμο. Παράλληλα, επισημαίνεται ο ρόλος των διανοουμένων του συστήματος ως βασικών μοχλών της επέκτασης και σταθεροποίησης της Νέας Τάξης.

Όντως, πολύ νερό κύλησε από τη στιγμή που το ίδρυμα Φορντ εγκαινίασε τη στρατηγική της υποστήριξης των διαφωνούντων και των αντιπάλων των δικτατορικών καθεστώτων στην Ελλάδα και τη Χιλή. Από τότε το φαινόμενο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων κυρίευσε τον πλανήτη, ενώ το σύστημα της Νέας Τάξης κυρίευσε τις «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις», μεταβάλλοντας ένα μεγάλο μέρος τους σε βασικό στοιχείο της πολιτικής του, για να μπορεί να ελέγχει την κοινή γνώμη και την «κοινωνία των πολιτών». Η Νέα Τάξη μέσα από πληθώρα χρηματοδοτήσεων –π.χ. τα ευρωπαϊκά προγράμματα στην Ελλάδα, οι υποτροφίες του ΝΑΤΟ, του Σόρος και άλλων «Ιδρυμάτων»–, κατόρθωσε να μεταβάλει, κατά ένα μεγάλο μέρος, μετά την αμπώτιδα των κοινωνικών κινημάτων, στη δεκαετία του 1980, τους διαφωνούντες οικολόγους, αριστερούς, συνδικαλιστές, αμφισβητίες, σε «αντιπολίτευση της αυτής μεγαλειότητας» και να τους εντάξει στη στρατηγική της συναίνεσης στα σχέδια της.

Έτσι, πριν από την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, θα προηγηθεί μια συστηματική εκστρατεία «οικολόγων», «φεμινιστριών», οργανώσεων για τα «ανθρώπινα δικαιώματα», υπερασπιστών των… Tσιγγάνων, εναντίον της Σερβίας, για γεγονότα που, ακόμα και αν ορισμένα είχαν πραγματική βάση, διογκώνονταν και χρησιμοποιούνταν με τρόπο μονόπλευρο, αποσιωπώντας τα εγκλήματα των Κροατών, του UCK κ.λπ. Έτσι οι εισβολές στη Γιουγκοσλαβία απέκτησαν την απαραίτητη συναίνεση στην κοινή γνώμη της Ευρώπης, διότι οι καταγγελίες προέρχονταν από «αγωνιστές» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποφασιστικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική έπαιξε το Ίδρυμα Σόρος και το σιωνιστικό λόμπι. Η δράση του από τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία υπήρξε αποφασιστικής σημασίας, ιδιαίτερα για την περιοχή μας. Ο Σόρος, μια ιδιοφυΐα της ενσωμάτωσης, της παραπληροφόρησης και της χρήσης των ΜΜΕ, έστησε με τα δισεκατομμύρια που ελέγχει, ληστεύοντας τα χρηματιστήρια και τους λαούς, ένα τεράστιο δίκτυο οργανώσεων που είτε ελέγχει άμεσα, όπως το Ίδρυμα για την Ανοικτή Κοινωνία, είτε χρηματοδοτεί, όπως την πλειοψηφία των μεγάλων ΜΚΟ στην Αμερική, αλλά και στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Στην Ελλάδα, η στρατηγική του Σόρος και των ευεργετούμενων από αυτόν, αποσκοπεί στο να αποδιαρθρώσει τη συνοχή της χώρας, και να την εντάξει, μαζί με όλα τα Βαλκάνια, στο σχέδιο της υποταγής στον περιφερειακό πυλώνα της Νέας Τάξης, την νεο-οθωμανική Τουρκία. Με το παρόν τεύχος ανοίγουμε απλώς αυτό το κεφάλαιο παρουσιάζοντας τους πρώτους τρεις εκτεταμένους φακέλους του ζητήματος:

Ο πρώτος φάκελος αφορά τη δραστηριότητα «μη κυβερνητικών οργανώσεων» στην Ελλάδα, του ΕΛΙΑΜΕΠ, του λιγότερο γνωστού CDRSEE (Κέντρου για τη Συμφιλίωση και τη Δημοκρατία στη Νοτιανατολική Ευρώπη) που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, και της ιδιαίτερης δράσης του στον τομέα της αλλαγής των εγχειριδίων της Ιστορίας. Παρουσιάζονται τα μέλη και οι χορηγοί, εγχώριοι και διεθνείς, αυτών των οργανισμών, καθώς και τα προγράμματα τα οποία προωθούν ή στα οποία συμμετέχουν. Γράφουν η Λαμπρινή Θωμά, ο Γιώργος Ρακκάς, η Νάσια Παναγούλια, ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Τάσος Χατζηαναστασίου.

Ο δεύτερος, αφορά στο Κυπριακό και τις σχέσεις Ελλάδας–Τουρκίας. Eδώ γίνεται μια λεπτομερής παρουσίαση του ιδεολογήματος της Ελληνοτουρκικής φιλίας, αμέσως μετά τον εμφύλιο, την περίοδο που η ΝΑΤΟική ορθοδοξία διακήρυσσε την ελληνοτουρκική φιλία και οι διανοούμενοι και οι κονδυλοφόροι της μετεμφυλιακής Δεξιάς αμιλλόνταν σε εκδηλώσεις αβροφροσύνης προς την Τουρκία, καθώς παράλληλα οξυνόταν η αντίθεση για το Κυπριακό. Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Γιώργη Λύρα από το μηνιαίο θεωρητικό όργανο του ΚΚΕ, Νέος Κόσμος, το 1955, «τουρκοφιλία» και εθνοπροδοσία. Ακολουθεί μια παρουσίαση του ιδεολογήματος της Ελληνοτουρκικής Ομοσπονδίας, που προωθούσε η Χούντα, με τις τραγικές συνέπειες που είχε για την Κύπρο, από τον Σταύρο Σοφοκλέους. Τέλος, παρουσιάζεται ο ρόλος των δήθεν «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων» στην προώθηση του σχεδίου Ανάν από τον Νίκο Ντάσιο καθώς και ο ρόλος των διανοουμένων στην Κύπρο, με άρθρο του Βάσου Φτωχόπουλου, όπως επίσης και η μαρτυρία της Ανδρούλας Ταραμουντά που συμμετείχε σε σεμινάριο για το ξαναγράψιμο των βιβλίων της Ιστορίας.

Ο τρίτος φάκελος περιλαμβάνει μια παρουσίαση του Σόρος και των ιδρυμάτων που ελέγχει καθώς και του ρόλου που έπαιξε για να προωθηθεί η ονομασία «Μακεδονία» για τη FYROM. H Χέδερ Κόφιν, παρουσιάζει τη διαδρομή του Σόρος και των ιδρυμάτων του από την προπολεμική Ουγγαρία μέχρι σήμερα, η Κόνι Μπρακ αναφέρεται στον ρόλο του στο Σκοπιανό, ενώ ο Χανς Βέρνερ Κλάουζεν στον καίριο ρόλο των «μη κυβερνητικών οργανώσεων» για την πολιτική της Ουάσινγκτον. Επί πλέον παρουσιάζεται το οργανόγραμμα των δραστηριοτήτων του Σόρος, καθώς και η συμμετοχή του στον «Κύκλο της Απάτης» στα Βαλκάνια, του Gilles d’ Aymery όπου καταδεικνύεται και ο ρόλος του «Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα δικαιώματα» στην Ελλάδα.

Σε επόμενα τεύχη θα συνεχίσουμε τη μελέτη του ρόλου άλλων δήθεν μη κυβερνητικών οργανώσεων και θα διερευνήσουμε τα σχέδια της Νέας Τάξης για τη Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη.

O ρόλος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στην προώθηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής

O ρόλος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στην προώθηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής

7 Δεκεμβρίου 2006

τουΣταύρουΚαρκαλέτση

ιστορικού-συγγραφέα

Τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνεται μια ραγδαία άνοδος του ρόλου των μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ) στις κοινωνίες του δυτικού κόσμου, τις πολιτικές εξελίξεις και τις διεθνείς σχέσεις. Η παρουσία αυτή αντανακλάται και σε ποσότητα (στη χώρα μας λειτουργούν εκατοντάδες πλέον τέτοιες οργανώσεις), όσο και σε πολυσχιδείς δραστηριότητες, με έμφαση πρωτίστως σε ανθρωπιστικές δράσεις και στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολλές ΜΚΟ χρηματοδοτούνται από τον ΟΗΕ και τα όργανά του, τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και από πόρους εγχώριων οργανισμών, όπως επιχορηγήσεις υπουργείων και άλλων φορέων.

Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά του ρόλου των ΜΚΟ, η «φωτεινή» και καθαρά ανθρωπιστική. Σύμφωνα με τους επικριτές του ρόλου των οργανώσεων αυτών, για την ακρίβεια ορισμένων από αυτές, υπάρχει και η άλλη πλευρά, η «σκοτεινή». Από που προκύπτει η «άλλη όψη» του νομίσματος; Από περίεργες δραστηριότητες κάποιων μη κυβερνητικών οργανώσεων, που τυχαίνει να εξυπηρετούν καθαρά πολιτικές (και ουδόλως ανθρωπιστικές) σκοπιμότητες. Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο είναι «ανθρωπιστική» η δράση αυτών των ΜΚΟ, όταν οι ίδιες γίνονται όχημα διαφόρων εθνικών ή υπερεθνικών κέντρων εξουσίας για να συντελεσθούν πολιτικές κρίσεις και επεμβάσεις στα εσωτερικά κυρίαρχων κρατών.

Οι περισσότερες κριτικές, εστιάζουν στην χρήση από πλευράς ΗΠΑ τέτοιων ΜΚΟ, ώστε οι ανά τον κόσμο επεμβάσεις της υπερδύναμης να τυλίγονται από ένα ανθρωπιστικό πέπλο. Λογικό, αφού η τάση που επιδεικνύει η Ουάσιγκτον για πλανητική κυριαρχία (ή έστω έλεγχο), εντείνεται διαρκώς. Τα παραδείγματα τέτοιων χρήσεων διαφόρων ΜΚΟ ως προκάλυμμα, από πλευράς ΗΠΑ πάντα, είναι παραπάνω από αρκετά. Σταχυολογούνται μόνο λίγα, αρκούντως ενδεικτικά όμως όσο και αποκαλυπτικά. Τον Απρίλιο του 1999, στο βομβαρδιζόμενο από το ΝΑΤΟ Βελιγράδι, κατά την διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στα «ΤΑ ΝΕΑ» και τον δημοσιογράφο Γ. Διακογιάννη ο Γιουγκοσλάβος Υπουργός Εξωτερικών Γιοβάνοβιτς, του κατέθεσε τα εξής στοιχεία: «Έχει έρθει απεσταλμένος από την Ελλάδα που χειρίζεται προγράμματα ΜΚΟ. Σκορπά αφειδώς χρήματα σε οργανώσεις κατά του καθεστώτος Μιλόσεβιτς. Χρηματοδοτεί παράλληλα εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και εξαγοράζει δημοσιογράφους που προπαγανδίζουν δήθεν για τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Ουσιαστικά προωθούν την περαιτέρω διάλυση της Γιουγκοσλαβίας».

Η ίδια δημοσιογραφική πηγή επισημαίνει πως το 2000 στην Παλαιστίνη, εκεί όπου ο ισραηλινός στρατός κατοχής είχε ισοπεδώσει πόλεις σαν την Τζενίν, η βουλευτής και στενή συνεργάτης του Γιάσερ Αραφάτ Ασράουι δήλωνε: «Εχουν δραστηριοποιηθεί ΜΚΟ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, που προωθούν δήθεν τη φιλία των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων. Στην ουσία με βάση οικονομικά προγράμματα για τα οποία κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό βάθος τους, προγράμματα που δήθεν καταπολεμούν την τρομοκρατία, αυτές οι ΜΚΟ ενισχύουν λογικές περαιτέρω απομόνωσης του λαού μας σε γκέτο που όλο και περισσότερο πνίγουν οι παράνομοι νέοι οικισμοί των Ισραηλινών».

Την άνοιξη του 2003 ο δημοσιογράφος Γ. Διακογιάννης βρέθηκε στην βομβαρδιζόμενη Βαγδάτη. Θυμάται ελάχιστες ΜΚΟ - στην διάρκεια των βομβαρδισμών - να είναι εκεί και να επιχειρούν να βοηθήσουν τον άμαχο πληθυσμό. Είχαν έρθει οι «Γιατροί του Κόσμου» και μία μικρή ελληνική οργάνωση, οι «Γιατροί Καρδιάς», που πρόσφεραν πραγματικά πολύ σπουδαίο έργο βοηθώντας τραυματισμένα παιδιά. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Απριλίου, όταν τα αμερικανοβρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν και κατέβαλαν την Βαγδάτη, μαζί με τους «ενσωματωμένους», τους embedded όπως έγιναν γνωστοί, δημοσιογράφους που έφεραν μαζί τους, βοήθησαν και ορισμένες ΜΚΟ για να έλθουν στην πόλη και να αναλάβουν - σε συνεργασία με τον ΟΗΕ - έναν ρόλο για την ανοικοδόμηση της δημοκρατίας, όπως χαρακτηριστικά δήλωναν. Η πρακτική αυτή επαναλαμβάνεται παντού, όπου επεμβαίνουν αμερικανικές δυνάμεις. Τους πεζοναύτες και τα άρματα μάχης, ακολουθούν μη κυβερνητικές οργανώσεις με τον ίδιο πάντα σκοπό σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους: εμπέδωση της δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας.

Τα παραπάνω παραδείγματα, προκαλούν αντίστοιχα ερωτήματα. Και τα ερωτήματα που εγείρονται είναι ασφαλώς πολλά γύρω από τον ρόλο ορισμένων ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σ\' αυτές τις υπό ξένη κατοχή χώρες. Γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να μιλήσει σοβαρά για δημοκρατία σε περιοχές όπου ξένα στρατεύματα υποτίθεται πως προωθούν τον εκδημοκρατισμό, ενώ φονεύουν αδιάκριτα αμάχους και συμπεριφέρονται περισσότερο σαν δυνάμεις κατοχής. Η περίπτωση του Ιράκ είναι η πλέον χαρακτηριστική.

Ερωτήματα υπάρχουν, πέρα από ΜΚΟ που λειτουργούν σε κράτη όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ, και για μία σειρά από άλλες οργανώσεις που φέρουν την σφραγίδα των ΜΚΟ, οι οποίες συνεργάζονται με τον ΟΗΕ. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πόσο «αντικαπιταλιστικό» - όπως διακηρύσσει - είναι το «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ». Αληθεύει ότι η σύνοδος του Πόρτο Αλέγκρε χρηματοδοτήθηκε από τους διοργανωτές της μόνον κατά το ποσοστό 6,4% του συνολικού πακέτου εξόδων της που ανήλθαν σε 39 εκ. δολάρια; Αληθεύει ότι το υπόλοιπο 93,6% καλύφθηκε από δωρεές (296.000 δολάρια από το Ίδρυμα Φόρντ, 356.000 δολάρια από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ, περίπου 2,5 εκατ. δολάρια από καθολικές και προτεσταντικές ΜΚΟ, 6,5 εκ. δολάρια από την Πολιτεία του Ρίο Γκράντε Ντο Σουλ που ελέγχεται από πολύ συντηρητικούς κύκλους, 8 εκ. δολάρια από τις βραζιλιάνικες ΔΕΚΟ Electrobras, Petrobras και Banco do Brazil κ.λπ.);

Τα παραπάνω παραδείγματα δεν πρέπει επ’ ουδενί να κηλιδώσουν το θετικό ρόλο χιλιάδων ΜΚΟ σε όλο τον κόσμο που προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο με αγνά και ανιδιοτελή κίνητρα σε χώρες που υποφέρουν. Για κάποιες όμως από τις ΜΚΟ, που συμβαίνει να είναι τα «ηχηρά» ονόματα και τα «μεγάλα», προκύπτουν καυτά ερωτήματα: