Ο διωγμός του Ελληνισμού της Ίμβρου και της Τενέδου (1923-1990)
Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών της
ελληνορθόδοξης μειονότητας των νήσων Ίμβρου και Τενέδου
Το 1923 ο πληθυσμός της Ίμβρου
ήταν 10.000 κάτοικοι, οι οποίοι κατά 100% ήταν ορθόδοξοι 'Ελληνες, ενώ η
Τένεδος , αριθμούσε 2.500 κατοικους, οι οποιοι κατα τα δύο τρίτα ήταν ορθόδοξοι
'Ελληνες.
Με το άρθρο 14 της Συνθήκης της
Λωζάνης του 1923 παραχωρήθηκε στους ελληνορθόδοξους Ιμβρίους και Τενέδιους
ειδικό καθεστώς τοπικής αυτοδιοικήσεως που προέβλεπε:
α) Ειδική διοικητική οργάνωση
αποτελούμενη από 'Ελληνες και παρέχουσα όλες τις εγγυήσεις στον ιθαγενή
ελληνορθόδοξο πληθυσμό (μη μουσουλμάνους), σε ό, τι αφορά την άσκηση της
τοπικής διοικήσεως και την προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων επί
της ζωής και ελευθερίας του προσώπου και επί της περιουσίας.
β) Σώμα αστυνομίας προς
εξασφάλιση της δημόσιας τάξεως στρατολογούμενο μεταξύ του ιθαγενούς
ελληνορθόδοξου πληθυσμού, με την φροντίδα της προβλεφθείσης τοπικής διοικήσεως,
υπό τις διαταγές της οποίας θα διατελούσε. Παράλληλα, είχαν εφαρμογή και ως
προς τους Ιμβρίους και Τενεδίους τα άρθρα 37 έως 44 της συνθήκης της Λωζάνης
περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων στην
Τουρκία.
Παρά τα συμφωνηθέντα όμως,
αμέσως, μετά το 1923 οι τουρκικες αρχες με αντιμειονοτικά μέτρα προβαίνουν σε
συνεχεις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών των
ορθόδοξων Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου.
