Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

scribd

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ - Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ - ΡΩΜΑΝΙΑ - ΡΟΥΜΕΛΗ

scribd

Ἡ φραγκολατρία θὰ ἐξαφανίση τὸ ἑλληνικὸ κράτος

Ἡ φραγκολατρία θὰ ἐξαφανίση τὸ ἑλληνικὸ κράτος

7/10/14

Δημήτρης Κιτσίκης

Ἀφορμὴ τοῦ παρόντος κειμένου εἶναι ἄρθρο τοῦ κ. Νίκου Χιδίρογλου στὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα» τῆς σημερινῆς 7^ης Ὀκτωβρίου 2014, ἀφιερωμένο στὴν ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου τοῦ 1571, μὲ τίτλο «Ἡ ναυμαχία ποὺ ἔσωσε τὴν Χριστιανοσύνη».

Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἐφημερίδα αὐτὴ ἦταν, μὲ τὸν ἑβδομαδιαῖο «Ὀρθόδοξο Τύπο», ἡ ἐφημερίδα τῶν Ὀρθοδόξων, ὄχι τῶν ἐν γένει χριστιανῶν, τῶν οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ προφανῶς ὁ κ. Χιδίρογλου ἀνήκει στοὺς οἰκουμενιστές.

Ὅπως γράφει βιβλίο τοῦ ΓΕΣ τοῦ 1989, «ὁ τουρκικὸς στόλος τῶν Χριστιανῶν, δηλαδὴ Βενετοί, Ἱσπανοί, Κρῆτες καθολικοί, καὶ Κερκυραῖοι καθολικοί [ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας] ὑπὸ τὸν Δὸν Χουὰν ντὲ Ἀούστρια, συγκρούονται στὴν περίφημη ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου ποὺ καταλήγει σὲ ἐντυπωσιακὴ νίκη τῶν Χριστιανῶν».

Ἀλλὰ ἄλλα λέγει ἕνα ῥωμαίϊκο δημοτικὸ τραγούδι τῆς Πάργας:

«Ὅταν ἀπαντηθήκανε οἱ δύο χοντρὲς ἀρμάδες

-βροντοκοποῦν οἱ κανονιές-γίνεται ἡ μέρα νύχτα

-πλώρη μὲ πλώρη σμίγουνε-κατάρτι μὲ κατάρτι

-λαμποκοπᾶνε τὰ λαμιά [=σπαθιά] -βροντᾶνε τὰ τρομπόνια [=τὰ κανόνια]

-ποδάρια χέρια και κορμιά-γιομίζουν τὰ καράβια

-σκοτώθη κι ὁ Ἀλή Πασᾶς [=ὁ Ὀθωμανὸς ναύαρχος Καπουδὰν πασᾶς Ἀλὶ Ζαζὲ Μουεζὶν] -τὸ ἄξιο παλικάρι».

Δηλαδὴ τὸ τραγούδι ὑμνεῖ τὸν Ὀθωμανὸ ναύαρχο Ἀλὶ πασᾶ καὶ τὸν ἀποκαλεῖ ἄξιο παλικάρι.

Δημόσια τηλεόραση και αφελληνισμένη

Δημόσια τηλεόραση και αφελληνισμένη

1/11/14

Βασίλης Θωμόπουλος, διευθυντής προγράμματος ΝΕΡΙΤ. Το ψωμί του το πληρώνουν οι Ελληνες, που σε καιρό Μνημονίου χάνουν το δικό τους. Αυτός ο άνθρωπος, ο διορισμός του οποίου οφείλεται σε πολιτική απόφαση, έριξε το γάντι στους Ελληνες φορολογουμένους και προσέβαλε βαθιά τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπειά τους. Με την αλαζονεία που χαρακτηρίζει κάθε όμοιό του, δήλωσε στην εφημερίδα μας τα ακόλουθα προκλητικά για τον Εθνικό Υμνο μας, που έκοψε από την έναρξη του προγράμματος της ΝΕΡΙΤ: «Ο Εθνικός Υμνος δεν μεταδίδεται, αλλά η θεία λειτουργία και η παρέλαση μεταδόθηκαν, τι άλλο θέλετε;». Λες και ο κάθε διορισμένος Θωμόπουλος κάνει παραχώρηση στους Ελληνες που... επιτρέπει τη μετάδοση της θείας λειτουργίας και της παρέλασης! Λες και αποστολή των ΜΜΕ που λειτουργούν επειδή πληρώνουν οι Ελληνες δεν είναι η καλλιέργεια του αισθήματος ευσέβειας και υψηλού εθνικού φρονήματος στους πολίτες. Η αποκάλυψη της «δημοκρατίας» για την ύποπτη πρωτοβουλία της διακοπής της ανάκρουσης του Εθνικού Υμνου της χώρας μας από τη ΝΕΡΙΤ προκάλεσε αίσθηση στο κοινό και αποτελεί εξαιρετική ευκαιρία για έναν ευρύτερο προβληματισμό για τον εθνικό «αποχρωματισμό» που επιχειρείται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.

Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ - ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, ΡΩΜΑΝΙΑ, ΡΟΥΜΕΛΗ

ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, ΡΩΜΑΝΙΑ, ΡΟΥΜΕΛΗ


14 Σεπτεμβρίου 1974

© Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης - Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης


(Ἀπό τήν Εἰσαγωγή τοῦ ὁμώνυμου βιβλίου του)

Κατά παράκληση φίλων ετοίμασα για εκτύπωση αυτό το δοκίμιο χάρη εκείνων που συγκινούνται με την Ρωμηοσύνη μας, παρ’ όλη την οργανωμένη και έντονη πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε για να την εγκαταλείψουμε και να την αντικαταστήσουμε με τον Γραικισμό, τον οποίο προσπαθούν οι Ευρωπαίοι να μας επιβάλλουν από τον 9ο αιώνα και οι Ρώσοι μετά την Άλωση, όπως περιγράφουμε σε αυτό το δοκίμιο. Αυτό το πόνημα είναι περίληψη των όσων διδάσκω περί των ιστορικών και ιδεολογικών πλαισίων και θεμελίων της ρωμαίϊκης υπόστασης του Γένους.

Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι πολλά από τα εκτιθέμενα εδώ, ερμηνευτικά αλλά και ιστορικά, απουσιάζουν από τα εν χρήσει ενχειρίδια των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Ελλάδας όπως και από την επίσημη εμφάνιση του Έθνους και της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Αυτά τα ερμηνευτικά και ιστορικά στοιχεία όπως εμφανίζονται στην Ελλάδα είναι πιστή παραλλαγή της ευρωπαϊκής, ρωσικής και αμερικανικής περί αυτών των θεμάτων, επιστήμης.

Τα περισσότερα γεγονότα που αναφέρονται σε αυτό το δοκίμιο, σαν γεγονότα δεν δημοσιεύονται για πρώτη φορά. Έχουν σχεδόν όλα δημοσιευθεί και υπάρχουν διάσπαρτα σε παλαιά και νέα βιβλία, ξένα και ελληνικά. Η προσφορά αυτού του βιβλίου είναι η ρωμαίϊκη σύνθεση και ερμηνεία τωνως επί το πλείστον γνωστών στοιχείων. Ακριβώς σε τούτο το σημείο αυτή η μελέτη είναι αντίθεση και διαμαρτυρία  κατά της ευρωπαϊκής, ρωσικής, και αμερικανικής σύνθεσης και ερμηνείας, στην οποία υποδουλώθηκε η Ρωμηοσύνη μέσω του Νεογραικισμού που επικρατεί στην Ελλάδα.

Με Γραικισμό και Νεογραικισμό εννοούμε όχι τον Νεοελληνισμό, αλλά μόνο το μη ρωμαίϊκο μέρος του Νεοελληνισμού.

Ο Νεοογραικισμός όπως και ο πριν την Άλωση Γραικισμός είναι από την φύση τους δουλεία χειρότερη της Φραγκοκρατίας και Τουρκοκρατίας.

Η Φραγκοκρατία και η Τουρκοκρατία ήταν υποδουλώσεις του σώματος.

Ο Γραικισμός και Νεογραικισμός είναι υποδουλώσεις του πνεύματος.

Οι Ρωμηοί της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας είναι όσοι δεν ακολούθησαν το παράδειγμα εκείνων που φράγκεψαν και τούρκεψαν.

Οι σημερινοί εναπομείναντες Ρωμηοί ασφαλώς δεν τουρκεύουν αλλ’ ούτε φραγκεύουν ούτε γραικεύουν.

Όπως οι Γραικοί πριν την Άλωση είναι εκείνοι που φράγκευσαν, έτσι και οι Νεογραικοί γραίκεψαν και έγιναν οι σημερινοί Γραικύλοι των Ευρωπαίων και Ρώσων και τώρα των Αμερικάνων εξαδέλφων των Ευρωπαίων.

Το γραικεύω είναι σχεδόν ίδιο με το φραγκεύω.

Σημαίνει σήμερα αμερικανεύω, ρωσεύω, φραντσεύω, γερμανεύω, δηλαδή γίνομαι πνευματικός δούλος των έξω της Ρωμηοσύνης.

Ο Ρωμηός γνωρίζει σαφώς ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ συμμαχίας και δουλείας. Γίνεται σύμμαχος με οποιονδήποτε, εφ’ όσον συμφέρει στο Έθνος, αλλά ποτέ δούλος των συμμάχων.

Ο Γραικύλος όμως νομίζει ότι συμμαχία σημαίνει πνευματική δουλεία, δηλαδή συγχώνευση πολιτισμών και σύγχυση ιδεολογιών. Ο Γραικύλος δεν γίνεται μόνο σύμμαχος, αλλά γίνεται και θέλει να γίνει ένα πράγμα με τον σύμμαχο. Νομίζει ότι συμμαχία είναι το να προσφέρεται για έρωτα σαν δούλη προς κύριο για να αποκτήσει ισχυρό προστάτη, ο οποίος θα σώσει την Ελλαδίτσα του. Ο Νεογραικίλος είναι συνεχιστής της παράδοσης των Γραικύλων πριν την Άλωση, οι οποίοι μας κήρυτταν την ανάγκη της φράγκευσης του πνεύματος, για να σωθούμε από την δουλεία του σώματος.

Με άλλα λόγια ο Γραικύλος φοβάται και άρα ούτε είναι ούτε μπορεί να είναι Ρωμηός, εφ’ όσον φοβάται την πνευματική ανεξαρτησία και ελευθερία. Θέλει ελευθερία του σώματος μόνο. Και γι’ αυτό δεν μπορεί καν να φανταστεί ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο δεν υποδουλώνεται πνευματικά, αλλά είναι μέσα στον κόσμο ηγετική πολιτιστική δύναμη. Πώς μπορεί ο Γραικύλος να έχει αισθήματα και πεποίθηση ηγέτη, όταν είναι δούλος;

Το φράκο, η φουστανέλα και το "βρακί της Κατερίνας"

Το φράκο, η φουστανέλα και το "βρακί της Κατερίνας"

19 Μάρτιος 2011

Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής

Στην πολυθρύλητη σειρά του Σκάι για το 1821, που αυτοχαρακτηρίζεται ως  «η μόνη πλήρης καταγραφή»  [η οποία όμως δεν βρήκε πουθενά - ούτε στους Μύλους τ’Αναπλιού ούτε στην Ακρόπολη των Αθηνών - τον Μακρυγιάννη να τον καταγράψει] τέθηκε το φοβερό δίλημμα: φράκο ή φουστανέλα;

Στο δίλημμα αυτό, στο οποίο ο Σκάι έχει πάρει θέση προ πολλού υπέρ του πρώτου με έργα και με λόγια, κλήθηκαν ν’ απαντήσουν διάφοροι σημαίνοντες «επαΐοντες» και  να μας ανοίξουν τα στραβά μας ότι επί διακόσια χρόνια μένανε κλειστά και περιμένανε την έλευση του Γιάννη Αλαφούζου για να δούνε το φως το αληθινό.

Ανάμεσα σε όσους συνέδραμαν τον ευγενή αυτό σκοπό ο οποίος...τιμάται 6,50€ - αν και η αξία του είναι ατίμητος - ήταν και ο κυρ - Στέλιος ο Ράμφος. Στο Ισοκράτημα προηγούμενης Κυριακής είπαμε ότι δεν τον συγκαταλέγουμε στους ανθρώπους του Σκάι.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ''ΕΛΛΗΝ'', ''ΓΡΑΙΚΟΣ'', ''ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ'', ''ΡΩΜΑΙΟΣ'' ΚΑΙ ''ΡΩΜΗΟΣ''

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ''ΕΛΛΗΝ'', ''ΓΡΑΙΚΟΣ'', ''ΓΡΑΙΚΥΛΟΣ'', ''ΡΩΜΑΙΟΣ'' ΚΑΙ ''ΡΩΜΗΟΣ''

www.scribd.com

Η απεθνοποίηση της Ελληνικής παιδείας

Η απεθνοποίηση της Ελληνικής παιδείας

26/6/13

Δημήτριος Β. Βερδελής

Τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν ένα έθνος και διαμορφώνουν αυτό ως συλλογικότητα με συνείδηση του ανήκειν στην συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα είναι κυρίως η γλώσσα, το θρήσκευμα και η ιστορία.

Οι δεσμοί αυτοί για πολλά χρόνια παρέμεναν ισχυροί και στη σημερινή εποχή ορισμένοι ξενόδουλοι με την δική μας βοήθεια έχουν βαλθεί να διαβρώσουν την εθνική μας αυτοσυνειδησία μεσώ της παιδείας χτυπώντας τους παράγοντες που αναφέραμε παραπάνω.

Ο πρώτος συνεκτικός δεσμός που πρέπει να εξαλειφθεί κατά τούς γραικύλους αυτούς είναι η γλώσσα μας η οποία χαρακτηρίζεται από πολλούς πατρίδα και μητέρα του ανθρώπινου πολιτισμού. Θέλουν να πληγεί εκείνη η γλώσσα που κατά τον Nietzsche  «οι θεοί θα επέλεγαν να μιλήσουν με αυτή στους ανθρώπους»  και με τη μόνη γλώσσα που κατά τον Βρεττάκο καταλαβαίνουν οι άγγελοι διότι μιλούν μεταξύ τους με μουσική, και πλησιάζει στο να τα καταφέρει μέσω των δημοφιλέστατων σε πλήθος νεανικού κοινού Greeklish και ναι είναι γεγονός παρά πολλοί μεσώ του φραγκολεβαντίνικου αυτού μορφώματος έχουν ξεχάσει την ορθογραφία και έτσι χάνεται σιγά σιγά η πιο πλούσια γλώσσα στον κόσμο και γίνεται αυτό που φώναζε ο Μέγας Σεφέρης να προλάβουμε: «…γιατί όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας.

Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν ένα φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε να εξηγηθεί. Ίσως οι απωθήσεις που προκάλεσε μια δασκαλοκρατία πολλών αιώνων, έπρεπε να καταλήξουν στις σημερινές μας νευρώσεις. Στα χρόνια μας το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική.

Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο.

Δυστυχώς όλα γίνονται σα να προτιμούμε το εσπεράντο, σα να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας» […] «Ο Θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμα, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να τη φάνε. Έφαγαν όσο μπόρεσαν, αλλά, απομένει μαγιά, που λιγοστεύει και δεν μένει πια καιρός για να μένουμε αμέριμνοι… Αν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμάτων, θα βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα εξευτελισμένη, πολύσπερμη και ασπόνδυλη».

Σχετικά πρόσφατα μάλιστα προσπάθησαν -άλλα δεν τα κατάφεραν ευτυχώς- να εισαχθεί στα σχολεία μας νέα γραμματική η οποία θα μετέτρεπε το αλφάβητο μας σε φωνητικό από τα σύμφωνα θα παρέμενε μόνο το ι, το ο, το α και το ε ενώ ως διφθόγγους θα είχαμε το μπ, το γκ, και το ντ ευτυχώς το υπουργείο έδρασε τάχιστα και απετράπη η έκδοση αυτής της επαίσχυντης γραμματικής και η είσοδος της στα ελληνικά σχολεία.

Βάσει των παραπάνω στοιχείων τεκμαίρεται ότι την ελληνική λαλιά επιβουλεύονται πολλοί και είναι πρέπον να διαφυλαχθεί από το έθνος – κράτος ημών ως κόρη οφθαλμού.

Ο δεύτερος καθοριστικός παράγων που είναι δέον να τρωθεί σύμφωνα με τούς αποδομητές είναι η ορθόδοξη πίστη γιατί χάρη σε αυτή την πίστη διατηρήθηκε ζωντανή η εθνική συνείδηση των Ορθοδόξων Ελλήνων, ως παραδείγματα θα μπορούσαν να ειπωθούν τα παρακάτω, Οι Τουρκοκύπριοι εξισλαμισμένοι τούρκεψαν ενώ οι Καππαδόκες αλλάξαν γλώσσα χωρίς να αλλάξουν εθνική ταυτότητα. Σχετικά με την ορθοδοξία ως στοιχείο ελληνικότητας αρκεί μονάχα να παραθέσουμε τις διατάξεις των πρώτων ελληνικών συνταγμάτων στα οποία διαπρύσιως κηρυττόταν ότι «όσοι κάτοικοι της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν είναι Έλληνες».

Ακόμη σε πολλά ορθόδοξα μοναστήρια υπάρχουν προ της εισόδου των μοναστηριών και στον πρόναο του καθολικού τοιχογραφίες αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Επειδή λοιπόν από τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα ότι η Χριστιανική ορθοδοξία αποτελεί αδιαίρετο στοιχείο της ελληνικότητας και βρίθει μηνυμάτων πνευματικής αντίστασης και ανάτασης και συναποτελεί απειλή με την γλώσσα και την ιστορία μας για τούς επιθυμούντες την εξάλειψη της ελληνικότητας. Η χριστιανική ορθοδοξία κινδυνεύει να τρωθεί με πολλούς τρόπους, αλλά αυτός που μας ενδιαφέρει στο παρόν άρθρο είναι η μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών σε θρησκειολογία αντί να τραπεί σε ομολογιακό μάθημα και φυσικά σε μία εκ των τάξεων του Λυκείου να διδάσκονται η διαφορές της ορθοδοξίας από τα άλλα δόγματα και να εξηγείται γιατί πρέπει να είμαστε περήφανοι που ως Έλληνες είμαστε ορθόδοξοι γιατί στην ορθοδοξία η ελευθερία είναι τρόπος ύπαρξης

Η ιστορία αποτελεί τη συλλογική μνήμη ενός έθνους και το ενοποιεί στις δύσκολες στιγμές του υπενθυμίζοντας στους φορείς της εκάστοτε εθνικής ταυτότητας τι κατάφεραν οι πρόγονοι τούς με σκοπό να το επαναλάβουν και οι ίδιοι όταν χρειαστεί, βεβαίως όταν μιλάς για την ιστορία των Ελλήνων εκεί τα πράγματα διαφέρουν διότι μιλούν για γενναιότητά μιλούν για ανδρεία μιλούν για αρετές και διαπιστώνουν ενθυμούμενοι αυτά πως οι προγονοί τους μεγαλούργησαν είτε με το Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Μέγα Βασίλειο είτε με τον Αλέξανδρο, το Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα όταν έχεις λοιπόν ως έθνος τέτοιο αντιστασιακό πνευματικά άλλα και πολεμικά παρελθόν οφείλεις όταν σου θίγονται τα όποια συμφέροντα να πολεμήσεις για να τα διατηρήσεις και ασφαλώς δεν συμφέρει τους μεγάλους παίκτες να σου το θυμίζουν.

Παρακολουθήσαμε πριν από ένα μικρό χρονικό διάστημα να αμφισβητούνται τα παραδεδεγμένα ιστορικά γεγονότα του Χορού στο Ζάλογγο και η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από μια βουλευτίνα του Ελληνικού κοινοβουλίου η οποία παριστάνει την ιστορικό όντας πτυχιούχος Γαλλικής φιλολογίας η οποία προ λίγων ετών έγινε γνωστή με αφορμή το εγχειρίδιο ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού στο οποίο έκανε αναφορά περί συνωστισμού στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922 και όχι περί σφαγής των Ελλήνων, παλαιότερα ένας άλλος ιστορικός ονόματι Αλκής Αγγέλου ανέφερε σε μελέτη του ότι το κρυφό σχολείο είναι μύθος, η Αγία Λαύρα κατά τους εθνοαποδομητές ιστορικούς δεν υπήρξε κλπ.

Το Αντίβαρο και άτομα όπως ο Γ. Κεκαυμένος, ο Κων/νος Χολέβας και ο Γ. Καραμπελιάς έχουν απαντήσει σε όλες αυτές τις ανιστόρητες αναφορές μεσώ εξαιρετικών βιβλίων και διαφωτιστικών άρθρων με πρωτογενείς ιστορικές πηγές. Βλέποντας όλες αυτές τις προσπάθειες παραχάραξης της ιστορίας δια του εγχειριδίου ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού και συγγραμμάτων όπως αυτών του Κυρίου Αγγέλου μου έρχεται στο μυαλό η ρήση του Μιλάν Κούντερα:

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.

Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του, θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα. Βλέποντας όλες αυτές τις προσπάθειες πού έχουν ως στόχο την πνευματική εξόντωση του Ελληνικού τρόπου ζωής διακρίνω πολλές φωνές πού είναι εναντίον αυτού του ρεύματος σκέψης και υποστηρίζουν το πρόταγμα του Ρήγα: Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά. 

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/8630, Ἀντίβαρο

 infognomonpolitics.blogspot.gr

Ῥωμηοὶ καὶ γραικύλοι

Ῥωμηοὶ καὶ γραικύλοι

8 Ιουνίου 2013

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰεροθέου

Ἡ ἱστορία ἑνὸς Ἔθνους συνδέεται πολὺ στενὰ μὲ τὰ ὀνόματά του, ὅποτε μελετώντας κανεὶς τὰ ὀνόματα μπορεῖ νὰ ἐξακριβώση τὰ ἱστορικὰ δεδομένα, ἀλλὰ κυρίως τὴν πολιτιστικὴ ζωὴ ἑνὸς χώρου. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν πολύχρονη ἱστορία της. Ἑπομένως οἱ περιπέτειες ἑνὸς Ἔθνους ἔχουν σχέση καὶ μὲ τὶς περιπέτειες τῶν ὀνομάτων του.

Μεταξὺ τῶν ὀνομάτων ποὺ χαρακτήριζαν τοὺς Ἕλληνες εἶναι καὶ τὸ Γραικός, τὸ ὁποῖο μνημονεύει καὶ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ βέβαια ὁ Γραικὸς γενεαλογεῖται ἀπὸ τὸν Δευκαλίωνα, ὅπως καὶ ὁ Ἕλλην. Οἱ Δυτικοὶ - Λατίνοι γνώριζαν τοὺς Ἕλληνας κυρίως ὡς Γραικούς. Ὅταν ὅμως ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἔκανε τεράστια ἐντύπωση στοὺς Λατίνους οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νὰ τοὺς μιμοῦνται καὶ νὰ ὑποτιμοῦν τοὺς ἑαυτούς τους, χαρακτηρίζοντάς τους ὡς βαρβάρους, τότε ὑπῆρξε ἀντίδραση ἐκ μέρους τῶν πατρικίων, ἀφοῦ προσβαλλόταν ὁ ἐθνικισμός τους. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ ὁμιλοῦν περιφρονητικὰ γιὰ τοὺς Γραικοὺς - Ἕλληνας καὶ βέβαια γι’ αὐτοὺς ποὺ μαγεύονταν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό.