Θα επιζήσει η Κυπριακή Δημοκρατία;

Θα επιζήσει η Κυπριακή Δημοκρατία;

3/4/13

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε μερικούς μήνες το κυπριακό κράτος θα παύσει πιθανότατα να υπάρχει, ως συγκροτημένο, ανεξάρτητο, κυρίαρχο, δημοκρατικό κράτος. Στη θέση του θα δημιουργηθούν δύο ανάπηρα «κρατίδια» - που προέβλεπε το σχέδιο Ανάν και προβλέπει το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου - υπό τη νομιμοποιημένη αιγίδα της Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης.

Η Κύπρος θα γίνει πιθανότατα η πρώτη αποικία που θα επιστρέψει οικειοθελώς στον αποικιοκράτη την ανεξαρτησία που κέρδισε και διατήρησε με το αίμα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα (1955-59) και της αντίστασης στην αμερικανοκίνητη, «ελληνική» χούντα και την Τουρκία (1974).

Οι Ελληνοκύπριοι θα γίνουν «κοινότητα εις αναζήτηση» (και μη ανεύρεση) «κηδεμόνα». ‘Αλλοι θα διασκορπιστούν στα πέρατα της Γης. ‘Οσοι μείνουν θα γίνουν ζητιάνοι στην πατρίδα τους, θα τους πετάξουν όπως τα ξυραφάκια μετά το ξύρισμα, αυτό που κάνουν σε τόσους και τόσους πληθυσμούς του πλανήτη. (Αυτό θα συμβεί και χωρίς «λύση», αν ακολουθήσουν επί μακρόν το δρόμο των Μνημονίων!). Η γελοιωδέστερη από τις σκέψεις που κυκλοφορούν στην Κύπρο οι «Ανανιστές», είναι ότι μια «λύση», στις γραμμές που συζητώνται, θα βοηθήσει την οικονομία. Χαριστική βολή θα είναι για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων και ότι το κεφάλαιο αποφεύγει μέρη αμφισβητούμενης κυριαρχίας και θολών ρυθμίσεων, από τη φύση τους ασταθή. Και γιατί, για να κάμψουν την ελληνική πλειοψηφία των κατοίκων, πρέπει να κάμψουν τα οικονομικά τους.

Θανάσιμη απάτη στο Κυπριακό

Θανάσιμη απάτη στο Κυπριακό

February 15, 2014

του Γιώργου Δελαστίκ

Τεράστια επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήµατος που διαπράττεται εναντίον της Κύπρου από τον δεξιό πρόεδρό της Νίκο Αναστασιάδη και συνένοχο το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε εξέλιξη τόσο στη Μεγαλόνησο όσο και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο επιχειρείται µε προκλητικό τρόπο να εξαπατηθούν οι Ελληνοκύπριοι από τον πολιτικά ορκισµένο «ανανιστή», που εν πλήρει επιγνώσει εξέλεξαν πανηγυρικά ως πρόεδρο – αλλά τουλάχιστον εκεί αντιδρούν όλα τα κόµµατα της αντιπολίτευσης πλην φυσικά της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, η στάση της οποίας ήταν ανέκαθεν απαράδεκτα ενδοτική στο Κυπριακό. Αντιδρά ακόµα και το ∆ΗΚΟ που συµµετέχει στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, την οποία ετοιµάζεται να εγκαταλείψει.

Κύπρος: Οι «Ανάν» ξανάρχονται!

Κύπρος: Οι «Ανάν» ξανάρχονται!

18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2014

Γράφει: Ο Νίκος Μπογιόπουλος

To «σχέδιο Ανάν Νο 2» βρίσκεται προ των θυρών για την Κύπρο. Το κοινό ανακοινωθέν στο οποίο κατέληξαν η ελληνοκυπριακή με την τουρκοκυπριακή πλευρά μοιάζει περισσότερο με πρόπλασμα συμφωνίας και λιγότερο με προκαταρκτικό πεδίο συνομιλιών. Ας δούμε τα δεδομένα:

Πρώτο: Η κοινή διακήρυξη περιγράφει ένας καθεστώς συγκεκαλυμμένης διχοτόμησης. Παρά τις διατυπώσεις και το επικάλυμμα της ομοσπονδίας, θα υπάρχουν δύο κράτη («states» στο αγγλικό κείμενο που κάποιοι μεταφράζουν ως «πολιτείες», πράγμα που δεν αλλάζει την ουσία). Σε ό,τι αφορά τις αρμοδιότητες των κρατών και της «ομοσπονδίας» στα σημεία 3 και 4 της διακήρυξης σημειώνεται χαρακτηριστικά και σκόπιμα αντιφατικά, ότι:

Κύπρος, το μαρμαρένιο αλώνι του Γένους

Κύπρος, το μαρμαρένιο αλώνι του Γένους

6 Μαρτίου 2014

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος, Κιλκίς

«Η Ελένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, έγραφε πάντα στο επάγγελμα πατρός μία λέξη που ποτέ δεν καταλάβαινα: Αγνοούμενος…»

Τον Μάρτιο του 2007 είχε επισκεφτεί το Κιλκίς η Ελένη Φωκά, η ηρωίδα Κύπρια «Δασκάλα του Γένους», η οποία δίδασκε, από την εισβολή του 1974 ως το 1997, στα λίγα εγκλωβισμένα Ελληνόπουλα του Ριζοκάρπασου. Βρήκα τότε την ευκαιρία και της πήρα μια μικρή συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα του Κιλκίς. Επειδή τούτες τις «πονηρές» ημέρες, κάτω στο πολύπαθο νησί, οι σύγχρονες Ηρωδιάδες, πάλι μαίνονται και ταράσσονται, ζητώντας επί πίνακι την κεφαλή της Κύπρου, αποσπώ από εκείνη την εξομολόγηση της Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλούσε η γερόντισσα και δάκρυζε με σπαραγμό. Περίλυπη ιστορούσε τα μαρτύριά της, όμως… περήφανη και αγέρωχη, ωραία σαν Ελληνίδα του ’21, που «της ελευθεριάς ο έρως/τες έμπνευσε χορό»).

Κύπρος και αριστερά, έθνος και παγκοσμιοποίηση

Κύπρος και αριστερά, έθνος και παγκοσμιοποίηση

2 ΜΑΡΤΊΟΥ 2014

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν η ελληνική αριστερά δεν θέλει να δει το πολιτικό της διάβημα να διαλύεται τελικά εις τα εξ ων συνετέθη, να καταστρέφεται, αν θέλει να ασκήσει εξουσία και να παίξει ρόλο σε αυτή την ιστορική συγκυρία, τότε πρέπει να τοποθετηθεί με σαφήνεια στο θέμα της Κύπρου.

Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να διεκδικήσει (ή να κρατήσει) κυβέρνηση στην Ελλάδα, «παρακάμπτοντας» το κυπριακό, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να «ηγεμονεύσει» πολιτικά στη χώρα, χωρίς σαφή, ξεκάθαρη πολιτική για το κυπριακό. Και καμιά δύναμη, κανένας πολιτικός δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να λέγεται ή να θεωρείται αριστερή/ός, ούτε καν δημοκρατική/δημοκράτης, αν δεν τάσσεται ανεπιφύλακτα στο πλευρό του κυπριακού λαού, των Ελλήνων της Κύπρου, συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού της νήσου, του οποίου Ηνωμένες Πολιτείες και Μεγάλη Βρετανία ουδέποτε απεδέχθησαν το δικαίωμα της αυτοκυβέρνησης-αυτοδιάθεσης και που θέλουν, εν ονόματι τάχα λύσης και «ενοποίησης», να γυρίσουν τώρα στην υποδούλωση και την αποικιοκρατία. Αλίμονο αν η αριστερά χαρίσει στην άκρα δεξιά το προνόμιο να εμφανίζεται ως κύρια δύναμη υπεράσπισης του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους.

Αυτό είναι το θεμελιώδες δίδαγμα των τελευταίων 60 χρόνων συχνά αιματηρής ελληνικής ιστορίας. Η αριστερά συνήλθε από τον εμφύλιο εν πολλοίς γιατί πρωταγωνίστησε στις κινητοποιήσεις για το κυπριακό, στη δεκαετία του 1950. Ο Καραμανλής έγινε Πρωθυπουργός εν πολλοίς για να «λύσει» το κυπριακό, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Ντάλλες, και το «έλυσε» με τη Ζυρίχη και το Λονδίνο, την «Ανταλκίδειο Ειρήνη» όπως χαρακτήρισε τις συμφωνίες αυτές ο Ηλίας Ηλιού στη Βουλή των Ελλήνων. Για το κυπριακό έγινε η αποστασία το 1965 και επιβλήθηκε η δικτατορία του 1967, δικτατορία που έπεσε το 1974 ακριβώς γιατί έκανε (για λογαριασμό των ΗΠΑ και άλλων) το πραξικόπημα  στην Κύπρο και προσπάθησε να δολοφονήσει τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ως αποτέλεσμα της χουντικής προδοσίας, το 1974, οδήγησε σε κατάρρευση ολόκληρο το μεταπολεμικό ιδεολόγημα της «εθνικοφροσύνης» και εδραίωσε την ιδεολογική ηγεμονία τεσσάρων δεκαετιών της κεντροαριστεράς, με κύριο εκφραστή το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, που συνδύασε εθνική αντιϊμπεριαλιστική και κοινωνική ιδεολογία.

Αν αυτά ίσχυαν μία φορά στο παρελθόν, ισχύουν δέκα, είκοσι φορές σήμερα, όταν το έθνος ολάκερο, ότι τουλάχιστο δεν έχει σαπίσει τελειωτικά, νοιώθει ως τα κατάβαθα του συλλογικού του ασυνείδητου, τη φοβερή επίθεση που δέχεται, τον οικονομικό και ιδεολογικό πόλεμο που το μετατρέπει σε «αποικία χρέους», το απειλεί, το καταστρέφει και το υποδουλώνει ταυτόχρονα.

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ: Προδομένες Πολιτείες

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ: Προδομένες Πολιτείες

27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2014

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

..... Όταν η πραγματικότητα είναι πολύ άσχημη, η καταστροφή μοιάζει πλήρης, η προοπτική μαύρη, δεν θέλουμε να την παραδεχτούμε, «ελίτ» και κοινωνία. Ζούμε μια εποχή καταστροφής του ελληνισμού, που μπορεί να οδηγήσει στο τέλος της ύπαρξής μας ως συγκροτημένου έθνους, της ελευθερίας μας, των δύο κρατών μας (Ελλάδας και Κύπρου), ούτε θέλουμε όμως, ούτε μπορούμε να το πιστέψουμε.

Κυττάω τον ηλικιωμένο κύριο που μαζεύει μεταλλικά κουτιά από τους κάδους στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής και τον άλλο που με κυττάει βουρκωμένος από ένα παγκάκι, σαν παιδί που ζητάει αποκούμπι και βοήθεια. Θυμάμαι την εποχή που παρακολουθούσα την κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης και το «κοινωνικό ολοκαύτωμα» που τη συνόδευσε. Και τότε κανείς δεν πίστευε ότι μια τόσο ισχυρή, παρά τα όποια προβλήματά της, υπερδύναμη, διαλυόταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Το γεγονός ότι κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε όντως να διαλυθεί η ΕΣΣΔ, ήταν ένας βασικός λόγος που τελικά διαλύθηκε. Από την άποψη αυτή είναι προτιμότερος ο «καταστροφισμός» από μια ανόητη και αβάσιμη αισιοδοξία, υπό τον όρο βέβαια ότι καταλήγει σε δράση για να αποφύγει κανείς το κακό.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΣΤΟΝ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2014

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έμμεση αναγνώριση κατεχομένων

Αυτοκατάλυση της Δημοκρατίας: τα κυπριακά πειράματα με το κράτος

Λευκωσία: ο Εφιάλτης στο Προεδρικό

Αφού εξαπάτησε τους συμπολίτες του και εξευτέλισε όσους τον εμπιστεύτηκαν, συγκατατιθέμενος στο κούρεμα των καταθέσεων και μετατρέποντας τη χώρα του σε καταστρεφόμενη «αποικία χρέους», ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης εξαπέλυσε τώρα και δεύτερη, δυνάμει θανάσιμη επίθεση στο κράτος που διευθύνει, παραβιάζοντας εκ νέου, όπως και για τις καταθέσεις, τις ρητές δεσμεύσεις του και ξεκινώντας μια διαδικασία fast track κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δια της επαναφοράς του απορριφθέντος το 2004 σχεδίου Ανάν.

‘Ηδη, ένας τουλάχιστο Κύπριος πολιτικός, ο κ. Λιλλήκας της «Συμμαχίας Πολιτών», ζητάει το αυτονόητο: την παραίτηση του Προέδρου και την προκήρυξη νέων εκλογών, ώστε να δοθεί στον κυπριακό λαό η δυνατότητα να αποφασίσει αν συμφωνεί με μια πολιτική που κινείται στον αντίποδα των προεκλογικών δεσμεύσεων του Προέδρου Αναστασιάδη.

Το ερώτημα είναι, βέβαια, αν οι Κύπριοι πολίτες θα προλάβουν να απομακρύνουν τον κ. Αναστασιάδη από το Προεδρικό, προτού καταστρέψει το κράτος τους – και κανείς δεν γνωρίζει την απάντηση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, με τον συγκεκριμένο Πρόεδρο να το κυβερνά, τα «ψωμιά» του κυπριακού κράτους και των Ελληνοκυπρίων είναι μάλλον μετρημένα.

Και εθνική μετά την οικονομική καταστροφή

Και εθνική μετά την οικονομική καταστροφή

8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2014

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Αν η Κύπρος χαθεί, και η Ελλάδα θα χαθεί» (Ανδρέας Παπανδρέου)

Με μια εθνική τραγωδία άμεσα, τώρα, κινδυνεύει να ολοκληρωθεί η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που πλήττει, εδώ και τέσσερα χρόνια, τον ελληνικό λαό σε Ελλάδα και Κύπρο, μετατρέποντας τα δύο κράτη σε «αποικίες χρέους» της «παγκοσμιοποίησης»,  αφαιρώντας τους δηλαδή όση εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία διέθεταν προ της κρίσεως και υπονομεύοντας τον δημοκρατικό τους χαρακτήρα. Στην Κύπρο αύριο, στην Ελλάδα μεθαύριο, ο ελληνικός λαός κινδυνεύει με οριστική απώλεια των … κεκτημένων του 1821 και του 1955, των κρατών του δηλαδή!

Ο κίνδυνος στην Κύπρο δεν είναι τόσο η «διχοτόμηση», όπως ήταν στις δεκαετίες του 1960 και 1970. Ο αληθινός κίνδυνος είναι η οριστική κατάργηση του δημοκρατικού χαρακτήρα, της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας του κυπριακού κράτους, εν ονόματι μιας δήθεν επανένωσης, όπως παρολίγον να συμβεί το 2004 με το υποστηριχθέν φανατικά από τους Αγγλοαμερικανούς και το εγχώριο κατεστημένο σχέδιο Ανάν.

Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, υπερβαίνοντας και αυτό το ιστορικό ρεκόρ της απάτης ΓΑΠ («Λεφτά υπάρχουν»), έδωσε την περασμένη άνοιξη καίριο πλήγμα στο κράτος του επιτρέποντας ένα κούρεμα καταθέσεων, που είχε αποκλείσει κατηγορηματικά πριν και μετά την εκλογή του και υπογράφοντας στη συνέχεια μια δανειακή σύμβαση που υπονομεύει την κυριαρχία, ανεξαρτησία και δημοκρατία στην Κύπρο. Τώρα, ο «’Αδης», όπως τον αποκαλούν οι πιο μαχητικοί επικριτές του, δίκην «Υπερεφιάλτη», ολοκληρώνει το κακό επαναφέροντας τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, που δεσμεύτηκε να μην κάνει, μέσω ενός «κοινού ανακοινωθέντος» που ετοιμάζεται να υπογράψει από κοινού με τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. ‘Ερογλου. ‘Εχουμε, φαίνεται, βαλθεί ως ‘Ελληνες, να ξεπεράσουμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ υποτέλειας!

ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΗ - Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΗ - Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

18 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2014

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια παραπλανητική συζήτηση, ένα λάθος σύνθημα, μια πιθανή «τελική προβοκάτσια»

Το ζήτημα του ευρώ είναι από τα σημαντικότερα που αντιμετωπίζει η χώρα, θέμα που μπορεί να επηρεάσει για πολλές δεκαετίες τη θέση της, και οικονομικά και γεωπολιτικά. Εντούτοις το θέμα αυτό αντιμετωπίζεται και συζητείται με χαρακτηριστική ελαφρότητα και επιπολαιότητα, εν μέσω σύγχυσης και προσπαθειών παραπλάνησης (που ενδεχομένως κατευθύνονται από ισχυρά όσο και αφανή διεθνή κέντρα).

Μερικά από τα ερωτήματα που τέθηκαν στη σχετική συζήτηση είναι τα εξής:

- Μας συμφέρει η έξοδος από την ΟΝΕ (ή/και την ΕΕ), είναι η εισαγωγή της νέας δραχμής η λύση στα προβλήματά μας;

- Ποιες θα είναι οι πιθανές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ (ή/και την ΕΕ);

- Είναι δυνατόν να καταγγελθεί το μνημόνιο και οι δανειακές και να μείνουμε στην  ευρωζώνη;

- Πρέπει να ζητήσουμε να φύγουμε από το μνημόνιο εντός ευρωζώνης, ή να επιδιώξουμε να φύγουμε από την ευρωζώνη;

- Ποιες είναι οι πιθανές γεωπολιτικές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ; Θα γίνουμε περισσότερο ανεξάρτητο κράτος ή μήπως γίνουμε καταστρεφόμενο προτεκτοράτο ενός άξονα «ναυτικών δυνάμεων» (ΗΠΑ-Ισραήλ-Βρετανία, ίσως και Τουρκία);

Θα επιδιώξουμε να αντιμετωπίσουμε μερικά από αυτά τα ερωτήματα, όσο βέβαια είναι δυνατό στα πλαίσια ενός κατ’ ανάγκη σύντομου άρθρου.

3 + 3 σενάρια για την ευρωπαϊκή και ελληνική (ελλαδική και κυπριακή) κρίση

3 + 3 σενάρια για την ευρωπαϊκή και ελληνική (ελλαδική και κυπριακή) κρίση

31/12/13 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είπαμε, τελειώνοντας το 2013 και ανατέλλοντος του 2014, να επιχειρήσουμε ολίγη «μελλοντολογία». Τρία ζητήματα έχουν σήμερα ζωτικότατη σημασία για τον κόσμο μας: οι ανθρωπογενείς κλιματικές αλλαγές, που απειλούν τους όρους ύπαρξης της ανθρωπότητας, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, όπου παίζεται εμμέσως το ζήτημα της παγκόσμιας κυριαρχίας (και σημειώνεται μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγκρουση μεταξύ, αφενός μιας συμμαχίας ΗΠΑ-Ρωσίας, αφετέρου του Ισραήλ των γερακιών) και, τέλος, η ευρωπαϊκή κρίση, αποφασιστικής σημασίας και για την παγκόσμια οικονομία και για την πορεία του πλανήτη.

Στο παρόν κείμενο θα επιχειρήσουμε να οριοθετήσουμε, σε γενικές γραμμές, τρία σενάρια που μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να ακολουθήσουν τα ευρωπαϊκά πράγματα και τρία σενάρια που, αντιστοίχως προς τα γενικότερα, μπορούν να ακολουθήσουν τα ελληνικά, μαζί και να προσδιορίσουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές δυνάμεις που πρωταγωνιστούν επικρατούντος ενός εκάστου σεναρίου.

Σε μια σειρά από άρθρα μας, εύκολα προσβάσιμα στην ιστοσελίδα μας (konstantakopoulos.blogspot.com) έχουμε υποστηρίξει από το 2010 γιατί, κατά την εκτίμησή μας, η ελληνική κρίση είναι “τύπου Βαϊμάρης plus”, α) θέτοντας σε αμφισβήτηση την αναπαραγωγή του κοινωνικού σχηματισμού, της δημοκρατίας και του ελληνικού κράτους-έθνους, β) επάγοντας συστημική κρίση της ΕΕ, γ) γιατί περιέχει και ισχυρή γεωπολιτική συνιστώσα εξ ου και το “plus”. Δεν θα επαναλάβουμε εδώ αυτές τις αναλύσεις, που είναι η προϋπόθεση όσων ακολουθούν.

Η «χαοτική», «μη γραμμική» φύση της ευρωπαϊκής κρίσης δεν επιτρέπει εύκολους ντετερμινισμούς. Μας αναγκάζει σε μια κατ’ ανάγκη γενική σκιαγράφηση, μέσω «σεναρίων», των περιοχών στις οποίες μπορούν να κινηθούν και να καταλήξουν οι «εξισώσεις» της ελληνικής/ευρωπαϊκής κρίσης.

Πρώτο σενάριο: Δικτατορία του Χρήματος υπό γερμανική διεύθυνση 

Το πρώτο σενάριο είναι αυτό που επιδιώκεται να επιβληθεί από τις κυρίαρχες σήμερα δυνάμεις στην Ευρώπη, με τα μέτρα που παίρνονται από το 2010, για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους από μια συμμαχία του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και των ανώτερων τάξεων της «Ευρωγερμανίας».

Ελλάδα-Κύπρος: Από τα μεγάλα 'Οχι (1940, 1974, 2004) στα μεγάλα Ναι (2010, 2013)

Ελλάδα-Κύπρος: Από τα μεγάλα 'Οχι (1940, 1974, 2004) στα μεγάλα Ναι (2010, 2013)

20 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2013

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σας ευχαριστώ πολύ για την τόσο τιμητική πρόσκληση που μου απευθύνατε να μιλήσω για την επέτειο του ‘Όχι της 28^ης Οκτωβρίου του 1940, εδώ, στην ακριτική Πάφο, δίπλα στην Πέτρα του Ρωμιού, γενέθλιο τόπο της Αφροδίτης, εδώ που ο Νίκος Καζαντζάκης τοποθετεί το «ιερό σημείο της θάλασσας» όπως το περιγράφει, όπου, «μέσα στους αφρούς του άστατου, του ακατάλυτου υγρού στοιχείου γεννήθηκε η θηλυκή μάσκα του μυστηρίου». Αντιπαραθέτει μάλιστα ο συγγραφέας, στο κείμενό του, τη γλυκύτητα της Κύπρου με την αγριότητα του ερημικού τοπίου της Ιουδαίας, που είχε επισκεφθεί προηγουμένως, κατά τη διάρκεια του ίδιου ταξιδιού.  Αλλά κι εδώ, στην Πάφο, που χτυπάει η καρδιά της δημοκρατικής Κύπρου. Γιατί ήταν το 1974, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά το τελεσίγραφο της φασιστικής Ιταλίας προς την Ελλάδα, που σημειώνεται εδώ, στην Κύπρο, μια εξίσου τραγική απόπειρα κατάλυσης της κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και εδώ ακριβώς κατέφυγε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, όταν τον κυνηγούσαν να τον σκοτώσουν, επιχειρώντας, με τον θάνατό του, να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, το κράτος που ο ίδιος συμβόλιζε και ενσάρκωνε.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

 5.12.2013

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διακοπή μνημονίου σημαίνει πόλεμο!

............... Αν προκύψει στην Ελλάδα κυβέρνηση που διακόψει το Μνημόνιο, ζητήσει μεγάλη διαγραφή χρέους, έκτακτη ανθρωπιστική-αναπτυξιακή βοήθεια, «ρήτρα ανάπτυξης», θα μπει αμέσως σε σφοδρότατη σύγκρουση, μεγάλο «πόλεμο» με την «Ευρωγερμανία» και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Δεν επιτρέπεται η παραμικρή αυταπάτη επ’ αυτού. Οποιαδήποτε τέτοια αυταπάτη θα αποδειχθεί θανάσιμη. Δεν τα γράφουμε αυτά για να τρομοκρατήσουμε κανέναν, ούτε μπορούμε να το κάνουμε. Και ο τελευταίος νοήμων πολίτης στη χώρα αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς το τρομακτικό της κατάστασης. Μόνο ορισμένοι πολιτικοί ζουν στον κόσμο τους και δεν το καταλαβαίνουν. Προσπάθειες εξωραϊσμού της κατάστασης δεν καθησυχάζουν. Επιτείνουν τον τρόμο, υποδεικνύοντας ανεπάρκεια πολιτικού προσωπικού.

Μακάρι να μπορούσαμε να αποφύγουμε τον πόλεμο. Δεν μπορούμε όμως, αν θέλουμε να σώσουμε κάτι από την Ελλάδα. Είναι «παρηγορητικό ψέμμα» ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», «οι χώρες δεν εξαφανίζονται». Τι άλλο από εξαφάνιση είναι όταν το μεγαλύτερο μέρος του πιο νέου, μορφωμένου, ενεργού τμήματος του λαού εξαναγκάζεται σε μετανάστευση; Ελλάδα και Κύπρος μένουν στη θέση τους, τα δύο «κράτη» (ήδη αποικίες χρέους) διατηρούν τις ταμπέλες, αλλά ο Δήμος, ο φορέας της κυριαρχίας κατά τον Επιτάφιο, αποχωρεί και η δυνατότητα όσων μένουν να την ασκήσουν περιορίζεται καθημερινά.

Ελλάδα και Κύπρος μοιάζουν επιλεχθείσες από το «διευθυντήριο» της «παγκοσμιοποίησης» ως χώρος πρωτοφανούς στην ιστορία πειράματος, δημιουργίας «αεθνικού κράτους», όπως ήθελε την Κύπρο ο πρώην Αμερικανός πρέσβης Μοντήγκλ Στερνς, «Ευρώπης χωρίς έθνη» όπως ρητά την θέλουν οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες, «Ελλάδας χωρίς ‘Ελληνες», όπως περιέγραψε αυτή την «Ιθάκη της αντεπανάστασης» ο Μίκης Θεοδωράκης. Δέχομαι ότι μπορεί να μη θέλετε να πιστέψετε την ύπαρξη τέτοιου σχεδίου, δείτε το όμως τουλάχιστο ως αποτέλεσμα, αφού έτσι κι αλλοιώς γίνεται και αποτυπώνεται στους αμείλικτους κοινωνικο-οικονομικούς δείκτες της καταστροφής, νοιώστε το σε κάθε ψυχή που αυτοκτονεί, αν διαθέτετε «συναισθηματική νοημοσύνη». 

Μια αυριανή αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα παραλάβει κατεστραμμένη χώρα, αντιμετωπίζοντας παράλληλα πολύ μεγάλη εξωτερική εχθρότητα. Ούτε στα πιο τρελλά όνειρά μας δεν επιτρέπεται να φανταζόμαστε ότι οι δυνάμεις που επιτίθενται ανηλεώς στην Ελλάδα εδώ και τέσσερα χρόνια, που σχεδόν κατέστρεψαν την Κύπρο μέσα σε δύο ώρες, θα αντιμετωπίσουν με οποιαδήποτε κατανόηση και επιείκεια μια Ελλάδα που θα αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία των «αγορών», του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και την ορθότητα των επιλογών Μέρκελ-Σόιμπλε (δυστυχώς, εφεξής, και SPD).  Οι δυνάμεις αυτές θα επιχειρήσουν, αντίθετα, να καταγάγουν στην Ελλάδα παραδειγματική νίκη, θα θελήσουν να μας συντρίψουν, για να μη διανοηθεί να σηκώσει άλλος Ευρωπαίος κεφάλι!

Βάλτε φρένο στον νεο-οθωμανισμό

Βάλτε φρένο στον νεο-οθωμανισμό

19 Δεκεμβρίου 2013

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Είναι καιρός να σταματήσουν αυτοί οι ατέρμονες και αναποτελεσματικοί διάλογοι και να προβεί ο Ελληνισμός σε αλλαγή τακτικής

Τέσσερα γεγονότα αμέσως ή εμμέσως συνδεδεμένα με το Κυπριακό είχαμε κατά τις τελευταίες ημέρες. Θυμίζω: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης δεν μπόρεσε να συμφωνήσει σε κοινό πλαίσιο αρχών με τον Τουρκοκύπριο εκπρόσωπο Ερογλου. Η βασική διαφωνία έγκειται στη μορφή του κράτους αν και όταν επιτευχθεί «λύση». Ο Κύπριος Πρόεδρος ζητεί μία ομοσπονδία διζωνική και δικοινοτική με αδιαίρετη κυριαρχία. Ενα κράτος με δύο γεωγραφικές ζώνες, ελληνική και τουρκική, που θα αποτελούν κοινή ομοσπονδία. Οι Τουρκοκύπριοι μιλούν για «αδιάλυτη» και όχι αδιαίρετη κυριαρχία, άρα ζητούν δύο κράτη με χαλαρή σύνδεση μεταξύ τους.

Ο προκλητικός Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου ήλθε στην Αθήνα, μας διάβασε μερικά κεφάλαια από το μανιφέστο του νεοοθωμανισμού -ο οποίος ηττάται σε όλα τα μέτωπα- και πρότεινε μία λύση δύο κρατών για την Κύπρο. Ζήτησε την επιβίωση ιδεών από το διχοτομικό και ρατσιστικό σχέδιο Ανάν και αποκάλεσε τον κ. Αναστασιάδη Πρόεδρο των Ρωμιών της Κύπρου. Του αρνήθηκε την ιδιότητα που του αναγνωρίζουν όλα τα κράτη του ΟΗΕ, δηλαδή του νομίμου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στο Πεδίο Βολής Κρήτης πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία εκτόξευση αντιαεροπορικού πυραύλου τύπου S-300. Οι πύραυλοι αυτοί, ρωσικής κατασκευής, είχαν παραγγελθεί από την κυπριακή κυβέρνηση επί προεδρίας του αείμνηστου Γλαύκου Κληρίδη. Η κυβέρνηση Κ. Σημίτη, που οδήγησε σε πολλές εθνικές ταπεινώσεις την Ελλάδα, πίεσε τον Κληρίδη να μη φθάσουν ποτέ οι πύραυλοι στην Κύπρο. Το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας - Κύπρου υπονομεύθηκε από τους «εκσυγχρονιστές», οι οποίοι δεν ήθελαν να στενοχωρήσουν την Τουρκία!

Οι υαίνες επιστρέφουν - Η Κύπρος ανυπεράσπιστη και μόνη

Οι υαίνες επιστρέφουν - Η Κύπρος ανυπεράσπιστη και μόνη

12/2013

O αγγλοαμερικανικός παράγοντας έχει προσχεδιασμένη πολιτική στο κυπριακό. Και έχουν καταστήσει σαφές ότι θέλουν γρήγορη λύση, επειδή αυτό επιτάσσουν οι σχεδιασμοί τους στην ευρύτερη περιοχή.

Κεντρικός άξονας αυτής της πολιτικής είναι το φυσικό αέριο και οι σχεδιασμοί σε Ουάσινγκτον και Λονδίνο θα στείλουν το φυσικό αέριο της Κύπρου, μέσω Τουρκίας. Το ίδιο θέλουν ακριβώς να γίνει και με το φυσικό αέριο του Ισραήλ.

Ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης προσπαθεί να καθησυχάσει τον λαό, στην πράξη όμως, εδώ στο ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. γνωρίζουμε πως αυτός δεν πρόκειται να πάει κόντρα στον αμερικανικό παράγοντα. Αλλιώς, γιατί παριστάνει τον σκληρό, αλλά βάζει τον νο 2 (και πρόεδρο πλέον στο κόμμα του) Αβέρωφ Νεοφύτου να μιλά για ''αγωγούς μέσω Τουρκίας;''

Θέλουμε να πιστέψουμε, καλοπροαίρετα, πως η αντίσταση Αναστασιάδη σε ένα πρόχειρο και κακό ανανοινωθέν έναρξης διαπραγματεύσεων συνετάχθη κατόπιν ρεαλιστικών εκτιμήσεων και όχι κατόπιν αμερικανικών υποδείξεων και παρεμβάσεων. Παρ' ό,τι ήδη κατέθεσε μία πρόταση στην τουρκοκυπριακή πλευρά η οποία αφήνει ανοικτή την πόρτα στη διπλή κυριαρχία και στη διπλή ιθαγένεια. Παρ' ό,τι επανέλαβε τον Δημήτρη Χριστόφια και, μάλιστα, κατά τον χειρότερο τρόπο.

Καθαρά λόγια: Η τουρκική διπλωματία προχωρεί ακάθεκτη προς τους στόχους της. Θέλει ξεκάθαρα λύση δύο κρατών και δύο λαών, δύο κυριαρχίες, δύο ιθαγένειες, και προπαντός να γίνει ο ''νταβατζής'' του φυσικού αερίου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ένα και μοναδικό γερό χαρτί απέμεινε σε Ελλάδα και Κύπρο: Αυτό μιας μελλοντικής οικονομικής ανάκαμψης και ευρωστίας, που περνά μέσα από το φυσικό μας αέριο. Το χαρτί αυτό, τα πλέον σκληρά κέντρα του αγγλοαμερικανικού παράγοντα προσπαθούν να το κάψουν. Σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα κράτος οικονομικά χρεοκοπημένο και στρατιωτικά ανύπαρκτο. Ο φυσικός του πλούτος μπορεί να αρπαγεί ανά πάσα στιγμή. Ποιός θα βοηθήσει; Η Ελλάδα των μνημονίων και του δοσιλογισμού σε τρόικα και ΔΝΤ; Μόνη ελπίδα, κατά την άποψή μας, σε Αθήνα και Λευκωσία, η πανελλήνια λαική βούληση και θέληση, ο λαός μας και το ένστικτο αυτοσυντήρησης και επιβίωσης. Αυτό που λειτούργησε στην Κύπρο του 2004 και έδιωξε τον θανάσιμο κίνδυνο. Προσωρινά, όπως αποδείχθηκε, αφού οι ύαινες οσμίστηκαν ''αίμα'' (βλέπε: αέριο-πετρέλαιο) και επιστρέφουν, πιό πεινασμένες και αποφασισμένες...

πηγή

http://elladasimera.blogspot.gr/2013/12/blog-post_4130.html

Η Κύπρος στο κέντρο του «Περσικού Κόλπου»;

Η Κύπρος στο κέντρο του «Περσικού Κόλπου»;

3/8/13

Σάββας Καλεντερίδης

Από τα διαρρέοντα στον Τύπο αλλά και από σχετικές συζητήσεις σε πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους διαφαίνεται ότι το κεντρικό ζήτημα που θα απασχολήσει τον Ελληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στη συνάντησή τους στην Ουάσινγκτον την ερχόμενη εβδομάδα θα είναι αυτό της ενέργειας.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, οι συζητήσεις αναμένεται να περιστραφούν γύρω από το ζήτημα της μεταφοράς του φυσικού αερίου που θα εξαχθεί από την ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ, σε πρώτη φάση, και σε δεύτερη του Λιβάνου και της Συρίας, όταν φυσικά θα έχουν «ωριμάσει» κι εκεί οι συνθήκες!

Επίσης, αναμένεται να εξεταστεί έστω και ακροθιγώς και το ακανθώδες ζήτημα της εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου πλούτου της περιοχής μεταξύ Κύπρου - Κρήτης - Καστελόριζου, μια περιοχή που, ενώ με βάση το Διεθνές Δίκαιο ανήκει σε Ελλάδα και Κύπρο, διεκδικεί και μάλιστα με αξιώσεις αλλά και πρακτικά βήματα η Τουρκία! Να σημειωθεί ότι η όποια ρύθμιση ή παραδοχή στο ζήτημα αυτό, θα έχει καθοριστικό ρόλο και για τα αντίστοιχα ζητήματα στην περιοχή του Αιγαίου, όπου η Τουρκία απαιτεί συνεκμετάλλευση, η οποία θα οδηγήσει σε συγκυριαρχία, διότι η νομή συνιστά και κατοχυρώνει κυριαρχικά δικαιώματα!

Όσον αφορά το φυσικό αέριο της Κύπρου, σοβαροί γεωπολιτικοί λόγοι της Ουάσινγκτον μάλλον προκρίνουν την κατασκευή αγωγού, ο οποίος θα φθάνει υποθαλασσίως στον κόλπο των Αδάνων και αφού διασχίσει τη χερσόνησο της Ανατολίας θα περνά στην Ανατολική και εκείθεν στην Ελληνική Θράκη, για να μεταφέρει διά του αγωγού ΤΑΡ το φυσικό αέριο στην Ευρώπη.

Δηλαδή, με άλλα λόγια, μετά το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία αποκτά κατά κάποιον τρόπο και τον έλεγχο, όσον αφορά τη διακίνησή του, του φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου.

Το γεγονός αυτό, σε περίπτωση που προκριθεί η συγκεκριμένη επιλογή, θα λειτουργήσει μεν ως βασική παράμετρος σε μια νέα προσπάθεια συνολικής «επίλυσης» του Κυπριακού, δημιουργεί δε μια κατάσταση και σχέση αλληλεξάρτησης μεταξύ Κύπρου - Τουρκίας - Ελλάδας σχεδόν σε μόνιμη βάση, στην εξέλιξη της οποίας καίριο ρόλο θα παίξει το γεωπολιτικό, διεθνοπολιτικό, πληθυσμιακό, στρατιωτικό και οικονομικό μέγεθος των εταίρων αυτής της τραγελαφικής σύμπραξης!

Όσον αφορά τη νέα προσπάθεια συνολικής «επίλυσης» του Κυπριακού, η εκτίμησή μας είναι ότι θα επιδιωχθεί η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την εισαγωγή του Σχεδίου Ανάν με άλλο όνομα. Όπως δηλαδή μας παραδίδεται δίκην ανεκδότου ότι βάφτιζαν ορισμένοι καλόγεροι το κρέας ψάρι, στη διάρκεια της νηστείας! Κι αυτό, επειδή το κυπριακό κράτος, με το σχήμα που έχει τώρα και την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο νησί με τη συνεχιζόμενη κατοχή του 40% από τους Τούρκους, αποτελεί εμπόδιο στη λειτουργικότητα του νέου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, η επιβολή του οποίου είναι σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.

Δηλαδή, επειδή το κυπριακό κράτος, που επί της ουσίας είναι αποτέλεσμα του ηρωικού αγώνα της ΕΟΚΑ, ως διεθνής παράγων αναγνωρισμένος από τα Ηνωμένα Έθνη, παρά τον προβληματικό του χαρακτήρα λόγω των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου και της συνεχιζόμενης κατοχής, ενοχλεί και αποτελεί εμπόδιο στην «ομαλή» λειτουργία του νέου οικοδομήματος που επιχειρείται να οικοδομηθεί στην περιοχή (βλ. εξελίξεις σε Ιράκ, Κουρδιστάν, Συρία, Παλαιστινιακό, Αίγυπτο), πρέπει να διαλυθεί, για να λάβει τη θέση του ένα άλλο κράτος-εξάμβλωμα, το οποίο στην ουσία δεν θα ελέγχεται ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Τουρκία ούτε από τους κατοίκους του, αλλά από τον λεγόμενο «διεθνή παράγοντα».

Αυτό το νέο κράτος θα λαμβάνει τις στρατηγικές αποφάσεις που σχετίζονται με την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου αλλά και με τα άλλα ζητήματα υψηλής στρατηγικής που σχετίζονται με την κομβική γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Μεγαλονήσου, στον «νέο Περσικό Κόλπο» στον οποίο τείνει να μετατραπεί η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου το ερχόμενο διάστημα, με βάση και το σημείωμα-ανάλυση που δημοσιοποίησε πρόσφατα το American Enterprise Institute, φροντίζοντας να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στον πρόεδρο Ομπάμα!

Αλλάζουν όλα στην περιοχή μας, μετά την Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση!

Αλλάζουν όλα στην περιοχή μας, μετά την Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση! Ας ξυπνήσουμε επιτέλους!!!

29/7/13

Σάββας Καλεντερίδης

Οι μήνες Ιούλιος και Αύγουστος είναι εξαιρετικά φορτισμένοι, γιατί αυτούς τους μήνες τελέστηκε η προδοσία της Κύπρου, την οποία σε Ελλάδα και Κύπρο αντιμετωπίσαμε με έναν τέτοιο τρόπο, που, αντί να διδάσκει το έθνος, τους πολίτες, τους πολιτικούς, αλλά και τους διάφορους επίβουλους του Ελληνισμού, μάλλον προετοιμάζει την επόμενη προδοσία στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη ή όπου αλλού!

Εν πάση περιπτώσει, στην προδοσία της Κύπρου αναφερθήκαμε στο άρθρο μας της Παρασκευής και ξεκινάμε το σημερινό μας άρθρο με τη συγκεκριμένη αναφορά, γιατί το Κυπριακό και η συγκεκριμένη τραγική κατάληξή του, σχετίζονταν με το γεωπολιτικό περιβάλλον, τις ισορροπίες και τη γεωπολιτική και στρατηγική αξία που είχε η Τουρκία για τους συμμάχους από το 1950 έως το 1974 και έως σήμερα.

Με άλλα λόγια, υποχρεωθήκαμε να ζήσουμε το δράμα της Κύπρου, επειδή η Τουρκία είχε πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία από την Ελλάδα για τα συμφέροντα της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στον Εύξεινο Πόντο, στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία, και στο πλαίσιο του συγκεκριμένου συσχετισμού, χονδρικά, χωρίς να παραγνωρίζονται τα λάθη μας, θυσιάστηκε η Κύπρος.

Θα λέγαμε δε ότι εκτός από το Κυπριακό, επηρεάστηκε αυτά τα εξήντα χρόνια και το Ελλαδικό ζήτημα. Αναφερόμαστε στις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την αποσταθεροποιητική αναθεωρητική πολιτική της στη Θράκη, που συνεχίζονται δεκαετίες τώρα.

Η περίοδος που διερχόμεθα, μπορούμε να πούμε, είναι ιστορική και ίσως η σημαντικότερη από το 1923, τότε που με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης ενταφιάστηκαν τα ιστορικά δικαιώματα του Ελληνισμού στη Θράκη, στον Πόντο και στη Μικρά Ασία, και μπήκαν τα θεμέλια των επόμενων διεκδικήσεων της Τουρκίας.

Εννοούμε τον μη σαφή καθορισμό τότε των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στο Αιγαίο, όπως έκανε η Ιταλία, που είναι σοβαρή χώρα, για τα Δωδεκάνησα, όπου υπάρχουν καθορισμένα σύνορα, ασχέτως αν δεν το είχε υπ’ όψιν του (sic) ο κ. Σημίτης τη νύχτα των Ιμίων!

Λέμε, λοιπόν, ότι το 2013 και τα αμέσως επόμενα χρόνια είναι η σημαντικότερη περίοδος από την περίοδο 1919-1923, επειδή αλλάζει η παραμετροποίηση του Νέου Ανατολικού ζητήματος και άρα και του Κυπριακού και Ελλαδικού ζητήματος.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΛΑΘΗ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Κύπρος-Ελλάδα: στο τραπέζι του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων

31/7/13

Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Περιεχόμενα: 

1. Παρελθόντα και παρόντα κριτήρια που προσδιορίζουν τις στρατηγικές των άλλων για την Κυπριακή Δημοκρατία. 

2. Η κινούμενη στρατηγική άμμος στο υπόβαθρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

3. Πάγιοι στρατηγικοί σκοποί και τακτικές επιλογές της τουρκικής στρατηγικής 

4. Το στρατηγικό παίγνιο αρχές του 2013 και τα φρικτά ελλείμματα στρατηγικής της Ελλάδας και της Κύπρου.

1.     Παρελθόντα και παρόντα κριτήρια που προσδιορίζουν τις στρατηγικές των άλλων για την Κυπριακή Δημοκρατία

Μερικές μόνο εβδομάδες μετά την εκλογή νέου προέδρου στην Κύπρο η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) στροβιλίζεται μέσα σε δίνη θανάτου. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και ανεξάρτητα του πως θα εξελιχθούν τα μνημόνια και τα «κουρέματα» ένα είναι σίγουρο: Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν στην Κύπρο.

Αντιστρέφει μια σταθερή πορεία οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας. Η ΚΔ παύει να είναι ένα ζηλευτό χρηματοοικονομικό κέντρο. Το γεγονός ότι αυτός, μεταξύ άλλων, ήταν ο στόχος των τεχνοκρατών, το δήλωναν απερίφραστα. Ως να μην υπάρχουν χρηματοοικονομικά κέντρα στην Ευρώπη ή ως να υπάρχει κάποιο σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης στην Ευρώπη που προσδιορίζει νομιμοποιημένα την κοινωνικοοικονομική δομή ενός κράτους-μέλους, τις ιεραρχίες της και τίς επιλογές της κοινωνίας.

Για να κατανοηθεί επαρκώς η συντρέχουσα κρίση στην Κύπρο, απαιτείται να γίνει αντιληπτό ότι μετά την Τουρκική εισβολή το 1974 με σχέδιο και μόχθο η Κύπρος κατόρθωσε να επιβιώσει γιατί στάθηκε όρθια λόγω οικονομικής ανάπτυξης. Κύριος σκοπός των σχεδιαστών της κυπριακής οικονομικής πολιτικής –του Γραφείου Προγραμματισμού της ΚΔ– μετά την τουρκική εισβολή, ήταν «να κρατήσουν, όπως λεγόταν, τους κύπριους στο νησί» με το να επιτύχουν μια ταχύρρυθμη οικονομική ανάπτυξη. Η προσπάθεια στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Επί δεκαετίες και παρά την εκκρεμότητα του κυπριακού ζητήματος οι κύπριοι ευημερούσαν όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία τους.

Δύο είναι οι πυλώνες αυτής της οικονομικής επιτυχίας. Πρώτον, τουρισμός υψηλής στάθμης. Δεύτερον, η ΚΔ έγινε ένα από τα σημαντικότερα χρηματοοικονομικά κέντρα της περιοχής. Αμφότεροι οι τομείς και ιδιαίτερα ο  δεύτερος πλήττονται θανάσιμα λόγω της κρίσης η οποία οφείλεται περισσότερο σε εξωτερικά αίτια και λιγότερο σε παραλείψεις των κυβερνήσεων μετά την ένταξη στην ΟΝΕ (η οποία ένταξη, στην Κύπρο, δικαιολογήθηκε ως τρόπος ενίσχυσης της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Τα αίτια της συντρέχουσας κρίσης είναι πολλά. Πριν εξετάσουμε μερικές πτυχές του γεωπολιτικού πεδίου θα αναφερθούμε σε μερικά από αυτά τα αίτια τα οποία σχετίζονται με μονιμότερους παράγοντες της κυπριακής και ελλαδικής ζωής.