Ὁ σεισμός τῆς Χίου τοῦ 1881 καί ὁ ὅσιος Παρθένιος ὁ Χίος

Ὁ σεισμός τῆς Χίου τοῦ 1881

Σχετικὰ μὲ τὸν ἐπισυμβάντα σεισμό τοῦ 1881 στὴν νῆσο Χίο, ὁ ὁποῖος ἀποκαλύφθηκε ἀπὸ τὸν Θεό ὅτι θὰ ἐλάμβανε χώραν στὸν προορατικὸ ὅσιο Παρθένιο τὸν Χίο, διαβάζομε, στὸν βίο του, τὰ ἑξῆς  :

«...Μία ἡμέρα, οἱ μοναχοὶ εἶδαν τὸν Ὅσιο νὰ ἀτενίζη τὸν οὐρανὸ ἐκστατικὸς σὰν τοὺς Προφῆτες τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ. Ἐννόησαν ὅτι κάτι ἔβλεπε. Δὲν τὸν ἐνόχλησαν. Βρισκόταν πίσω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι. Μετά, ὅταν συνῆλθε, τὰ δάκρυα στὰ μάτια του ἔτρεχαν βροχή, ἐνῶ ἐδιηγεῖτο πὼς εἶδε ἕνα μαῦρο σύννεφο νὰ περιέρχεται καὶ νὰ σκεπάζει τὴν Χώρα καὶ τὴν μαστιχόχωρα. Τὸ μαῦρο σύννεφο στὴν βορειόχωρα δὲν πῆγε. ‘‘Μεγάλο κακό, ἔλεγε, θὰ γίνει. Μεγάλος σεισμός’’. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, μιὰ νύκτα, ὁ Ὅσιος προσευχόταν περίλυπος, μέσα στὸ δάσος..... Μία φωνή, ἐπιβλητικὴ καὶ βροντερή, ἀκούστηκε μέσα στὸ δάσος, ἐνῶ ἄστραψε ἕνας φωτεινὸς Σταυρὸς στὸν οὐρανό: ‘‘Παρθένιε, δὲν θὰ σοῦ ἀποκρύψω, ὅτι ἡ Χίος, ἡ πατρίδα σου, θά καταστραφῆ. Τρομερός σεισμός θά τήν συγκλονίση. Τίποτα δὲν θὰ μείνη ὄρθιο καὶ τίποτα δὲν ἀλλάζει τὴν βουλή μου, ποὺ ἀπὸ τὸν δοῦλο μου δὲν ἀπέκρυψα’’. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη, ὁ ἅγιος Παρθένιος ἄρχισε νὰ προειδοποιῆ τοὺς προσκυνητές, ὅτι θὰ γινόταν σεισμός. Ἦλθε καὶ ἡ ὥρα ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ ἀπεκάλυψε, ὅτι ὁ σεισμὸς θὰ γινόταν ἡμέρα Κυριακή,  τὴν 22^α Μαρτίου, 1.00 τὸ μεσημέρι – στὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Βασιλείου, ἐπισκόπου Ἀγκύρας. Αὐτὸ τὸ γεγονός, ὁ Ἅγιος τὸ προέλεγε στὸν κόσμο ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1880. Ὁ κόσμος εἶχε ξεσηκωθῆ. ‘‘Σᾶς τὸ λέω, ἔλεγε ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ μετανοήσετε, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ προφυλαχθῆτε τὴν ἡμέρα ἐκείνη. Πρὶν, ὅμως, ἀπὸ τὸν μεγάλο σεισμὸ τοῦ Μάρτη, θὰ γίνη ἕνας μικρὸς σεισμός. Αὐτός, θὰ γίνη σύντομα. Στὸν πρῶτο μικρὸ σεισμό, μή φοβηθῆτε. Στὸν μεγάλο, ὅλοι θὰ κλάψουμε’’. Αὐτά, ἔλεγε στοὺς προσκυνητές.

Ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἤξεραν τὴν προφητεία καὶ εἶχαν, μᾶλλον, τρομοκρατηθῆ. Βλέποντας αὐτὸ ὁ Τοῦρκος Διοικητής, ἐξορίζει τὸν Ὅσιο στὴν Σμύρνη. Ἐνῶ ἐπιβιβαζόταν ὁ Ἅγιος στὸ καράβι γιὰ τὴν ἐξορία, γύρισε καὶ εἶπε στοὺς Χριστιανούς, ποὺ ἔκλαιγαν ἀπαρηγόρητοι γιὰ τὴν ἐξορία του: ‘‘Μή κλαῖτε. Γρήγορα θὰ μὲ φέρουν πίσω. Ὁ Διοικητὴς μὲ ἐξόρισε καὶ δὲν θὰ βρίσκομαι στὸν πρῶτο σεισμό. Τὸν σεισμὸ τοῦ Μάρτη νὰ φοβηθῆτε. Τὸν πρῶτο σεισμὸ ποὺ θὰ γίνη τώρα, μὴ τὸν φοβηθῆτε’’. Πρὶν προλάβη τὸ καράβι νὰ φθάση στὴν Σμύρνη, ἡ Χίος ἄρχισε νὰ δονεῖται. Ἀλλά, ὅλοι εἶχαν ἐμπιστοσύνη στὰ λόγια τοῦ Ἁγίου. Ἦταν ἀκόμη Σεπτέμβριος.... Ὁ λαός, σὰν σὲ ὲπανάσταση πραγματική, ξεσηκώθηκε καὶ ζητοῦσε ὁ ἁγιασμένος καλόγερος νὰ ξαναγυρίση στὴν Χίο. Ἔτσι, ὁ Διοικητὴς ὑπεχώρησε στὸ αἴτημα ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ καὶ ἀνεκάλεσε τὸν Ἅγιο ἀπὸ τὴν ἐξορία.

...Οἱ μῆνες πέρασαν καὶ ὁ Μάρτιος πλησίαζε... Κατὰ τὶς τελευταῖες ἡμέρες, ἀρκετὸς κόσμος τράβηξε στὰ βουνά. Πολλοὶ ἐπίστευσαν ἀκράδαντα στὸν λόγο τοῦ Ἁγίου. Ἄλλοι, ὄχι. Πολλούς, πάλι, ὁ Ἅγιος συνεκέντρωσε στὸ Μοναστήρι του, γιὰ νὰ τοὺς προφυλάξη. Στὶς 22 Μαρτίου 1881, ἀκριβῶς ὥρα 1.00 τὸ μεσημέρι, ἡ γῆ τῆς Χίου ἄρχισε νὰ τρέμη. Τὰ δένδρα σφύριζαν, οἱ τοῖχοι ἔπεφταν σὰν νὰ ἦταν ἀπὸ χαρτὶ καὶ σπαρακτικὲς κραυγὲς ἀκούγονταν μέσα ἀπὸ τὰ ἐρείπια. Ἐδῶ κι ἐκεῖ ἄνοιγαν σχισμὲς στὴν γῆ καὶ χάνονταν κι ἐκεῖνοι ποὺ κατέφευγαν στὰ χωράφια. Ὁ ὅσιος Παρθένιος μὲ δάκρυα στὰ μάτια προσηύχετο... Σὲ λίγο, ὅλη ἡ Χίος ἦταν ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο. Πολλοὶ εἶπαν: ‘‘Πιὸ μεγάλη καταστροφὴ ἔπαθε ἡ Χίος ἀπὸ τὸν σεισμό, παρά ἀπὸ τὴν σφαγὴ τοῦ 1822’’. Ὁ σεισμὸς τῆς Χίου ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους τῶν νεωτέρων χρόνων. Ἐφονεύθησαν 3558 ἄνθρωποι».