Ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης καί οἱ πολῖτες της
Ἰανουάριος,
2012
Πρωτοπρ. Γ. Δ. Μεταλληνός,
Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Π. Ἀ.
Προλογικά
Πρίν ἀπό εἴκοσι περίπου χρόνια δίδασκα στό ἀμφιθέατρο τῆς Σχολῆς μας,
στούς πρωτοετεῖς Φοιτητές. Ἀπό τό ὕψος τῆς ἕδρας διέκρινα στά πρῶτα ἕδρανα μία ὁμάδα
φοιτητῶν καί φοιτητριῶν, πού δέν ἔδειχναν γιά ἑλλαδῖτες. Στό τέλος τοῦ
μαθήματος τούς πλησίασα καί τούς ρώτησα γιά τό τόπο τῆς καταγωγῆς τους. Ἕνας ἀπό
αὐτούς, πού, ὅπως ἔδειχαν τά πράγματα, κατεῖχε καλύτερα τήν ἑλληνική γλώσσα, μοῦ
ἀπάντησε: «Εἴμαστε Ρωμηοί ἀπό τή Μέση Ἀνατολή» (Λίβανο, Συρία, Παλαιστίνη
κ.τ.λ). Αἰφνιδιάσθηκα, τό ὁμολογῶ, μέ τήν ἀπάντηση αὐτή, πού δέν τήν ἀνέμενα. Ἔτσι,
προχώρησα σέ μία δεύτερη ἐρώτηση: «Γιατί εἶσθε Ρωμηοί»; Καί τότε ἦλθε ἡ ἀκόμη
πιό αἰφνιδιαστική ἀπάντηση: «Ἐπειδή ὁ αὐτοκράτοράς μας ἦταν στήν Νέα Ρώμη, τήν
Κωνσταντινούπολη, καί ὁ πρῶτος Ὀρθόδοξος Πατριάρχης μας εἶναι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης»!
Τότε συνειδητοποίησα, ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμη Ὀρθόδοξοι στή Μέση Ἀνατολή, πού
ἔχουν συνείδηση τῆς ταυτότητας καί τῆς ἱστορίας τους, σέ ἀντίθεση μέ πολλούς ἀπό
ἐμᾶς τούς Νεοέλληνες, πού [ἐπηρεασμένοι ἀπό τήν προπαγανδιστική συνθηματολογία
τῶν Εὐρωπαίων, κυρίως ἀπό 18/19 αἰώνα], ἔχουμε τελείως ἀποξενωθεῖ ἀπό τίς ἔννοιες
αὐτές, [στήν ἀκατανίκητη μανία μας τά ταυτισθοῦμε μέ τήν (Δυτική) Εὐρώπη
(=ἐξευρωπαϊσμός)].
Αὐτά τά ἔχει ἀναλύσει μέ ἰσχυρή τεκμηρίωση ὁ ἀείμνηστος π. Ἰωάννης
Ρωμανίδης[1], ἐπιφανής Ὀρθόδοξος δογματολόγος, ἀλλά καί ἱστορικός(†2001), τά
διδάσκω δέ καί ἐγώ (στίς παραδόσεις καί διαλέξεις μου)[2]. Διότι, μελετώντας
τίς πηγές, πού ἐξαντλητικά ἐρεύνησε ἐκεῖνος, διεπίστωσα τήν τερατώδη
πλαστογράφηση τῆς μέσης περιόδου τῆς ἱστορίας μας, μέ κορύφωση τήν καθιέρωση
(1562) ἀπό τήν δυτική ἐπιστήμη τοῦ ἀνύπαρκτου (ὡς κρατικοῦ) ὀνόματος ΒΥΖΑΝΤΙΟ
[καί τήν δουλοπρεπῆ ἐκ μέρους μας ἀποδοχή καί χρήση του]. Ἡ Αὐτοκρατορία, μέσα
στήν ὁποία ζήσαμε καί συναναπτυχθήκαμε, οἱ Ὀρθόδοξοι πολῖτες της, εἶχε ἄλλο ὄνομα
καί ἡ ἑνότητά της εἶχε ἄλλα θεμέλια ἀπό ἐκεῖνα πού ἀναζήτησαν στούς
τελευταίους αἰῶνες γιά τόν ἑαυτό τούς οἱ κρατικοεθνικές ἑνότητες, πού προέκυψαν
μέσα ἀπό τίς νεώτερες ἱστορικοπολιτικές ἐξελίξεις.
Γι' αὐτά τά θέματα θά γίνει λόγος στίς σελίδες, πού ἀκολουθοῦν, μέ
μοναδική ἐπιδίωξη νά συνειδητοποιηθοῦν πραγματικότητες, πού περνοῦν ἀπαρατήρητες
σήμερα, καί νά κατανοηθοῦν οἱ ἑνωτικοί σύνδεσμοι ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πολιτῶν τῆς
κοινῆς μας - κάποτε - Αὐτοκρατορίας, γιά τήν διακράτησή τους, μέσα σέ καθαρά
πνευματικό πλαίσιο, στήν ἐποχή μας. [Διότι οὐδέποτε ἀπειλήθηκε περισσότερο ἡ Ὀρθοδοξία
(τῶν Ἀποστόλων καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας) ἀπ' ὅσο στήν ἐποχή τῆς παγκοσμιοποιήσεως
(NEW AGE) καί τοῦ στρατιωτικοπολιτικοῦ βραχίονα τῆς ἐπιβολῆς καί ἐπεκτάσεως, τῆς
Νέας Τάξης πραγμάτων, μέ τήν ἐπιδιωκόμενη καί βαθμιαία πραγματοποιούμενη,
ἰσοπεδωτική - ὁλιστική συγχώνευση τῶν πάντων καί τόν γενικό ἐκδυτικισμό, μέ ὅ,τι
αὐτός συνεπάγεται γιά τόν κοινό Ὀρθόδοξο πολιτισμό μας[3].
Εὐχαριστῶ τό παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων καί ἰδιαίτερα τόν
Μακαριώτατο καί Θειότατο Πατριάρχη του κ.κ. Θεόφιλο γιά τήν εὐκαιρία, πού μοῦ ἔδωσε,
νά ἀπευθυνθῶ μέ τήν γλώσσα τῆς ἀγάπης καί εἰλικρίνειας στούς ἀδελφούς Ὀρθοδόξους
τῆς Ἐγγύς καί Μέσης Ἀνατολῆς, πού, μέ τίς ἀπαντήσεις τῶν παλαιῶν ἐκείνων φοιτητῶν
μου, ὄχι μόνο μοῦ ἀπεκάλυψαν τήν σωζόμενη ρωμαϊκή συνείδησή τους, ἀλλά καί μέ
βοήθησαν νά ἀνακαλύψω, μέσα ἀπό ἔρευνα καί μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν
συνεχιζόμενη Ὀρθόδοξη ταυτότητα καί ἑνότητά μας.
