8 Ιανουάριος 2011
Βλάσης Aγτζίδης*
Οι ραγδαίες κοινωνικές εξελίξεις
έφεραν ξαφνικά την ελλαδική κοινωνία μπροστά σε πρωτοφανείς αλλαγές και
προκάλεσαν μια ιδιαίτερη αμηχανία που από πολλούς ερμηνεύτηκε ως δυσανεξία.
Αυτό κυρίως φαίνεται στην περίπτωση των πολυάριθμων μουσουλμάνων που ξαφνικά τα
τελευταία χρόνια «γέμισαν» το αθηναϊκό τοπίο. H Ελλάδα έχει ήδη μετατραπεί σε
αποθήκη «λαθραίων» ανθρώπων και ψυχών με την υπογραφή της Συνθήκη του Δουβλίνου
ΙΙ (2003) και τη σχετική αδιαφορία των Δυτικών μας συμμάχων. H Eλλάδα είναι
πλέον και με την υπογραφή της, το buffer state της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Η ελλαδική κοινωνία, που για
γενιές συγκροτήθηκε μονοεθνικά, κλήθηκε ερήμην της να συμφιλιωθεί με τις νέες
συνθήκες. Φαίνεται ότι δεν δέχεται εύκολα την αλλαγή, όπου τώρα πια σ’ αυτήν
συμπεριλαμβάνονται γυναίκες με μαντίλες, αν όχι και αρσενικοί σύζυγοι
συνοδευόμενοι από, περισσότερες της μιας, συζύγους.
Το φαινόμενο είναι πολυσύνθετο
και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αφορισμούς. Είναι ένα ζήτημα που έχει δύο
πλευρές. Η πρώτη συνδέεται με την ύπαρξη μιας παλαιάς και αναγνωρισμένης
μουσουλμανικής μειονότητας που απαρτίζεται από Τούρκους, Πομάκους και Ρομά. Η
θρησκευτική αυτή μειονότητα καλύπτεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης και χαίρει
απόλυτου θρησκευτικού σεβασμού. Η δεύτερη σχετίζεται με την πρόσφατη
μουσουλμανική μετανάστευση από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου (αραβικές,
Ιράν, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Μπανγκλαντές). Αυτό είναι ένα φαινόμενο σε εξέλιξη
που ακόμα βρίσκεται στην αρχή του.
Τα ζητήματα που προκύπτουν
εντάσσονται με δύο διαφορετικούς άξονες: α) Την ιδεολογική αντίληψη των Ελλήνων
για το ισλάμ και β) την κοινωνική αλλαγή που προκαλείται με την έλευση των
μουσουλμανικών πληθυσμών.
